Chantals bevallingsverhaal: ‘Na 20 uur weeën, koorts en een vacuümpomp, kreeg ik het mooiste verjaardagscadeau ooit’

‘Mijn man en ik waren net bezig een huis te kopen toen we besloten dat we graag een kind wilden. Een hectische periode, maar het voelde goed om nog zo’n bijzondere stap in ons leven te zetten. Toen we er bewust mee bezig waren, lukte het niet meteen om zwanger te worden. Pas toen ik het meer losliet, testte ik – in het bijzijn van vriendinnen – positief. Mijn man, die ik het nieuws meteen vertelde, was net zo gelukkig als ik.

Zo blij als ik met de zwangerschap was, zo zwaar vond ik het soms ook om zwanger te zijn. Ik ben smal gebouwd, waardoor zoiets moois als een zwangerschap soms als een aanslag op mijn lichaam voelde. Ook voelde ik veel angst voor de bevalling: hoe moest ik in hemelsnaam een kind op de wereld zetten? Inmiddels weet ik dat ik het – hoeveel pijn het ook doet en hoe lang het ook duurt – wel degelijk kan.

Lees ook: Bang voor de bevalling? Dit kun je doen tegen angst

Een bijzonder verjaardagscadeau

De weeën begonnen op de avond van mijn verjaardag en waren meteen vrij intens. We belden de verloskundige en ze kwam meteen. Na de controle bleek dat ik nog weinig ontsluiting had. Daarom zou ze later terugkomen. In de tussentijd maakten mijn vriend en een vriendin het huis zo comfortabel mogelijk. Al gauw vond ik het zó spannend dat ik het liefst zo snel mogelijk naar het ziekenhuis wilde. Ook had ik één voorwaarde: mijn vriend, moeder én vriendin moesten mee.

Hoewel ons eigen ziekenhuis geen plek had, was een vriendin van mij net bevallen in een ander ziekenhuis. Daar kon ik terecht en heel toevallig kreeg ik haar bevallingskamer toegewezen. Terwijl de weeën gestaag doorgingen, vertrokken we met de auto. Die autorit vergeet ik nooit meer. De pijn was enorm en het aannemen van een fijne houding om de weeën weg te puffen, valt in een autostoel niet mee.

Lees ook: Welke soorten weeën zijn er en hoe herken je ze?

Urenlang intense weeën

Eenmaal in het ziekenhuis wisselden mijn man, vriendin en moeder elkaar af om bij me te zijn en me door de intense weeën heen te helpen. Ze masseerden urenlang mijn rug om de pijn te verlichten. Dat deden ze zó intensief dat achteraf de vellen aan mijn rug hingen.

Uiteindelijk koos ik voor een morfinepomp. Die verlichtte de pijn, maar maakte me kotsmisselijk. Letterlijk, want ik spuugde de hele boel onder. Na 20 uur weeën wegpuffen mocht ik eindelijk gaan persen.

Lees ook: Welke vormen van pijnbestrijding zijn er bij de bevalling?

Een enorme oerkracht

Na de urenlange weeën had ik niet verwacht dat ik het nog in me had, maar er kwam een enorme oerkracht naar boven. Ik perste met alle kracht die ik bezat, maar hoe hard ik ook mijn best deed: mijn dochter kwam niet. Ondertussen kreeg ik koorts, waarvoor ik medicijnen kreeg. Uiteindelijk kreeg ik een knip en hielp de arts mijn dochter met de vacuümpomp ter wereld.

Om 00.02 uur – net na mijn eigen verjaardag – werd mijn dochter geboren. Ze is het allermooiste cadeau dat ik ooit heb gekregen.

Voor haar doe ik het over

Na de bevalling mocht ik vrij snel naar huis, maar mijn dochter moest vanwege een mogelijke infectie nog een week in het ziekenhuis blijven. Dat vond ik zwaar, want ik wilde niets liever dan bij haar zijn. Gelukkig ging na thuiskomst alles goed en konden zowel het herstel als ons nieuwe leven samen beginnen.

Dertien jaar later staat deze bevalling me nog bij als de dag van gisteren. Sommige details vergeet je blijkbaar nooit meer. Dat geldt ook voor de manier waarop pijn en geluk tijdens een bevalling samenkomen en hoe het, ondanks die pijn, toch lukt om door te zetten. En hoe intens het ook was: ik zou het voor haar zo weer overdoen.’

Lees ook: Vergeet je na de bevalling nou écht hoeveel pijn het deed?