Doe maar vast een slot op de deur

‘Doe maar vast een slot op haar deur’

Meisjes groeien op met de wetenschap dat seksueel geweld altijd op de loer ligt… Hoe kan het dat we dat normaal zijn gaan vinden?

Ik ben bepaald geen fan van Taylor Swift… Maar deze week even wel. Ze was namelijk aangeklaagd door de naarling die zomaar in haar billen kneep, maar gaf een ijzersterke getuigenis en vermorzelde hem in de rechtszaal. Vervolgens heeft ze aangekondigd geld te gaan doneren aan instanties die slachtoffers van seksueel geweld helpen met de kosten van rechtsgang. En ja, je las het goed, de man die haar aanrandde heeft haar aangeklaagd. Hij was namelijk het slachtoffer, want hij was vervolgens zijn baan kwijtgeraakt… Gut.

Advertentie

Niet of, maar wanneer

Waarom is dit een onderwerp voor een column voor Ouders van Nu? Nou, omdat wat mevrouw Swift meemaakte, iets is dat bijna alle meisjes/vrouwen wel een keer mee zullen maken. Het is inmiddels zo erg dat we onze dochters opvoeden met de boodschap: seksueel geweld ligt altijd op de loer dus wees op je hoede, bereid je voor. Hoe bizar is dat? Hoe kan het dat we het zo normaal vinden en dat we gewoon accepteren dat het in de meeste gevallen niet een kwestie is van of, maar van wanneer.

Lach er maar om

Het is zelfs zo normaal, zo doodgewoon, dat het de standaardgrap is geworden, wanneer je het over iemands dochtertje hebt. ‘Zo, die is mooi! Die moet je gaan opsluiten als ze zestien is!’ Okeeee, je zegt dus dat we haar dan niet over straat kunnen laten gaan, omdat de jongens dan achter haar aangaan. Omdat ze een mooi meisje is. En die jongens, tja die kunnen daar dan niks aan doen, natuurlijk. ‘Doe maar vast een slot op haar deur, haha!’, oftewel: een vrouw is in deze wereld niet veilig… Wauw. En zegt men trouwens ooit over iemands zoontje ‘ohhhjee, die gaat later meisjes lastigvallen hoor! Haha, dat zie je zo!’

Gedraag je

Zoals veel van de huidige maatschappelijke problemen, ligt de oorsprong ook hier deels in die éénzijdige blik. Meisjes worden (niet exclusief, wel het vaakst) slachtoffer van seksueel geweld, dus bereid ze er maar vast op voor… In plaats van dat we jongens opvoeden met het simpele gegeven: je hebt je te gedragen en niks dat een meisje (of jongen) zegt of doet kan ooit een reden of excuus zijn voor hufterig gedrag. Ondertussen is de statistische (tragische) realiteit dat, terwijl je dit leest, ergens in Nederland een vrouw wordt aangerand of verkracht.

Iedereen kent wel iemand

Iedereen heeft in zijn of haar omgeving iemand heeft die ooit slachtoffer is geworden van seksueel geweld. Iedereen. Discussies over rape culture en victim blaming zingen al lang rond en zijn reacties op hoe de situatie nu is, maar laten we vooral ook kijken naar hoe het zo is gekomen. Zijn mannen inherent slechte wezens? Nee, natuurlijk niet. Een jongensbaby is niet kwaadaardig, maar de opvoeding die hij geniet speelt een belangrijke rol in de meningen die hij vormt en de houding die hij zich daardoor aanmeet.

Echte mannen

Jongens moeten tenslotte volgens veel mensen ‘echte mannen’ worden. Doe dus vooral niet te soft tijdens de opvoeding, want daar worden ze zelf ook soft van. Door jongens (oftewel: kinderen) echter al als mannen te behandelen, komen ze essentiële elementen tekort in hun ontwikkeling. Denk aan het belang van simpele intimiteit en tederheid. Als jongetjes(/kinderen) dat niet ervaren in hun jeugd, kan dat later onder andere leiden tot emotionele isolatie, alcoholisme en depressies. Sommige mannen worden mede daardoor agressief als het om intimiteit gaat. Ze hebben het nooit gekregen, maar wel nodig… Dus gaan ze het zich toe-eigenen ten koste van anderen.

Voed goed op

Opvoeding is dus, zoals altijd, van enorm belang. Daarnaast (en mede daardoor) weten we blijkbaar ook gewoon niet wat wel en niet mag. RTL schreef deze week het artikel ‘Iemand dronken voeren mag, in de billen knijpen niet’ over wat nou eigenlijk precies strafbaar is. Het feit dat we dat nog steeds uitgelegd moeten krijgen, geeft aan dat veel van ons het dus niet (of verkeerd) hebben geleerd. Treurig, maar wel oplosbaar bij onze eigen kinderen. Toen wij als tweede kind een zoontje kregen, was één van onze reacties namelijk: ‘Fijn, dan kan hij met zijn zus mee als ze uitgaat, voor haar veiligheid’. Dat die gedachte op het moment ‘normaal’ is, in plaats van ‘absurd en overdreven’ is in en in triest. En dat moet snel veranderen, want nee, ze krijgt geen slot op haar deur.

Peter Nilsson

Peter Nilsson is freelance vormgever en journalist, getrouwd met Anna en vader van Jana (3) en Driek (1). Gamen met zijn dochter op schoot vindt hij het grootste goed. Ook koopt hij graag kleren voor zijn kinderen en is hij verbaasd als mensen dat bijzonder vinden.