Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

7 dingen die je van je peuter kunt leren

Als haar man met een burn-out thuis komt te zitten, ziet journalist Maria haar kaartenhuis van werk, zorg en een vleugje gezelligheid instorten. Haar zoon Rijk van twee leert haar relativeren.

Advertentie

Lees meer: 21x ouders delen hun belangrijkste levenslessen met hun kind

1. Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Waar ik vroeger mijn schouders ophaalde voor het begrip burn-out, zie ik nu van dichtbij wat dat met een gezin doet. Mijn echtgenoot is veranderd in een schrikachtige zwaarmoedige man die samen met de psycholoog probeert om rust in zijn kop te krijgen. Hij werkt halve dagen en is dus veel thuis. De voortdurende spanning zorgt ervoor dat onze kinderen een groot deel van de dag stil moeten zijn en daardoor hyperactief worden. Mijn schrijfwerk (waarmee ik een deel van onze vaste lasten betaal) stagneert. Kortom, het is niet echt lekker wakker worden deze dagen. Onze peuterzoon laat zich er niet door beïnvloeden. Die begroet elke nieuwe dag met grote glimlach, alsof het om een heel nieuw leven gaat. Leven dat enorm gevierd moet worden. Nieuwe ronde, nieuwe kansen, lijkt hij te denken. Ook al zie ik er geen klap van, toch hou ik me aan het blije gezicht van mijn lieve Rijk vast. Want inderdaad, elke dag is nieuw. Het leven blijft nooit hetzelfde. En ja, dat is vrij angstig als je leven een kant opgaat die jij niet wenst, maar het kan ook weer de goede richting opslaan. Ook deze grauwe periode zal een keer overgaan.

Ook interessant: 11 levenslessen die je kind kan leren van een sport

2. Omhoog wijzen

Een verdrietig hart is geneigd de ogen neer te slaan en de stoeptegels te bestuderen. Mijn zoon zit in het voorzitje van de fiets en terwijl ik mijn neus in zijn lieve krullen verstop, kijkt hij omhoog naar de bomen met hun frisse groene blaadjes. Hij wijst, ik kijk uit beleefdheid met hem mee en voel tijdens het zien van een zwerm vogels die door de hemel zweeft, een warme zonnestraal op mijn neus. Kinderen zijn geneigd om zich uit te strekken naar nieuwe dingen, naar dingen die groter zijn dan zijzelf (en dat zijn er een hele hoop). En na maanden van samen met mijn zoon omhoog kijken terwijl ik het liefst ook binnen met een zonnebril op zou lopen, begin ik op een dag uit mezelf oog te krijgen voor een bloedrode hemel. Mooi, die is van mij.

Advertentie

Lees ook: mindfulness voor kinderen

3. Lekker huilen

Ik relativeer onze nietwenselijke gezinssituatie kapot. Door verhalen van vrouwen die geen partner meer hebben; door scheiding of door dood. Die huis en haard moeten verlaten vanwege oorlog en rampen. Gezinnen die bij de Voedselbank lopen. Maar door dat dwangmatige relativeren keert de stress om mijn man die het niet kan opbrengen zijn kinderen te knuffelen en het feit dat ik heel vaak mijn ‘saldo heb bereikt’, zich naar binnen. Pas als ik iemand spreek die geen genoegen neemt met ‘het gaat wel’ komt míjn verdriet eruit. Ik huil net zo onbedaarlijk als Rijk wanneer zijn vinger tussen het keukenlaatje komt. Zo natuurlijk als hij zich door mij laat troosten, zo vrijelijk laat ik mijn tranen stromen bij iemand die even een vader of moeder voor mij kan zijn. Ook de huisarts naar wie ik na maanden tobben toe ga, verklaart me niet voor gek. Ik hoef geen mooi weer te spelen als het in mijn hoofd blijft miezeren. Of donderen.

Lees ook: 5x ochtend-hacks voor ouders

4. Vooral doorgaan

Het liefst wil ik stoppen met schrijven, omdat ik niet makkelijk aan opdrachten kan komen en denk dat iedereen me stom vindt. ‘Juist doorgaan,’ zegt iemand. Mijn zoon doet verwoede pogingen tot lopen. Hij grijpt zich vast, doet een stapje los, tuimelt om. Weer terug op zijn knieën. Hij trekt zich op en begint opnieuw. Stappen is de manier om zich sneller te verplaatsen en niet als Swiffer gebruikt te worden. Terwijl mijn man en ik samen een weekend weg zijn om tot rust te komen, krijgen we een appje van mijn schoonouders. We klikken een filmpje aan van een glunderende Rijk die drie losse stappen zet. Het is hem gelukt! Wij juichen vanuit ons vakantiehuis met hem mee. Terwijl ik serieus een carrièreswitch overweeg, blijft de zin dat ik door moet gaan in mijn hoofd rondzingen. Ik denk aan Rijks pogingen vooruit te komen in dit leven. Van een hulpeloze baby naar een eigenzinnige dreumes. Van liggen naar zitten. Van zitten naar kruipen en van kruipen naar lopen. Ik ga schrijven. Stappen en struikelen. Een stap zetten en nog een. Niet opgeven nu. Struikelen, opstaan, vallen, opstaan. Net zolang totdat ik weer rechtop loop.

Lees ook: 12x alles anders doen met je kind

5. Ga naar buiten

Ik kan mezelf wel achter onze gordijnen verstoppen, facebookberichten spellen en de achterklappagina van nu.nl bestuderen of naast mijn moedeloze burn-out man op de bank zitten, maar kinderen worden nog ongeleider dan ze al waren als je ze langer dan vijf uur in huis houdt. Bovendien word je er als mens niet blijer van, merk ik na een paar weken binnenblijven. Als de zon schijnt, tikt Rijk als een katje met z’n pootje tegen het raam: hij wil naar buiten. Kinderen (en hondjes trouwens ook) dwingen je om je huis te verlaten en de frisse lucht op te snuiven. Een gouden hoe-ga-je-een-burn out-te-lijf-tip.

6. Vertrouw op hulp

‘Waarom heb je dit niet eerder gezegd?’ zegt iemand tegen me. Stom genoeg zoek ik tijdens de burn-outperiode geen hulp. Ik los het liever zelf op, eigenlijk vooral omdat ik bang ben op mijn hulpvraag ‘Ik kan niet’ als antwoord te krijgen. Dat blijkt dat we al die tijd helemaal geen goede vrienden of liefdevolle familie hebben gehad. Als Rijk met z’n lieve stemmetje ‘mama eppelen’ roept als het hem na z’n tweede verjaardag niet lukt om twee legosteentjes van elkaar te krijgen, herinnert hij mij eraan dat hulp vragen aangeboren is. Bovendien kan ik niet voor hem zorgen als ik – heel cliché – niet voor mezelf zorg en in dit geval láát zorgen. ‘Ik red het niet,’ zeg ik na maanden van op mijn tandvlees lopen. En dat lucht op. Er komen hulptroepen op gang, in de vorm van een oppas, een lieve zus die de bovenverdieping schoonmaakt en opruimt, schoonouders die moed inpraten en praktische hulp bieden, vriendinnen om mee te wandelen en wijntjes mee te drinken. Deze armen ondersteunen me en zorgen ervoor dat ik niet helemaal omval. En ja, ik ben de eerste om toe te geven dat ik veel eerder het voorbeeld van mijn zoon had moeten volgen. Gewoon onbevangen zeggen: ‘ellepen’. Ik sta versteld van wat mensen voor me willen betekenen. Ook mensen die ik niet zo goed ken.

Advertentie

Lees meer: 6 levenslessen om je kinderen bij te brengen

7. Wees blij

Mijn zoon laat zich graag aan anderen zien. Als er muziek wordt gedraaid, begint hij met zijn heupen te wiegen en in de supermarkt vangt hij blikken van oude mensen en jonge vakkenvullers. Met z’n zelfvertrouwen danst hij menig chagrijn weg. Ga dingen doen waar je blij van wordt, zegt de huisarts tegen me. Ik weet het, maar doe ik het? Ik heb de functies van mantelzorger, de werkloze zzp’er, de moeder die nooit tijd voor zichzelf heeft een veel te grote plek in mijn leven gegeven. Waar word ík nou gelukkig van? Even nadenken geeft de volgende activiteiten: borrels, veel borrels, dagjes weg, oeverloos kletsen, muziek maken, zingen. Een paar weken later brul ik in het bijzijn van een zangcoach met een Adele-nummer al mijn frustraties eruit. Met blozende wangen kom ik weer thuis; ik heb me nog niet eerder zo goed gevoeld. Dingen doen waar je van geniet. Als alles goed gaat, maar zeker ook in grijze dagen. Ook al doe je het met samengeperste lippen, een verdrietig hart, blijvende zorgen die zijn uitgegroeid tot boze monsters. Met een baby die maar niet doorslaapt, een peuter met hevige driftaanvallen, tijdens de groezelige dagen van het ouderschap. Je zult merken dat je op een dag die zon weer in het vizier krijgt, je de gordijnen opentrekt en die blauwe lucht feller lijkt dan eerst en jij net als je kind het leven weer met volle teugen inademt. Mijn kind staat aan het begin van zijn prachtige leven en ik wil weer meedoen.

PS. En wat ben ik blij als ik mijn man na maandenlang passief bankhangen en slapen, gesprekken met de psycholoog en medicatie, uiteindelijk
dezelfde dansmoves als onze zoon zie maken.

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine – Tekst: Maria van Beele

Artikelen van Ouders van Nu ontvangen in je mailbox? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.