Vaderliefde
door

Vaderliefde: ‘Hoe meer kinderen, hoe verder je zelf onderaan komt te bungelen’

Met een baby en zijn pasgeboren onderneming Naïf had Jochem het nog niet druk genoeg. Samen met Marjolein kreeg hij er dus nog twee zoons bij. En een dochter. ‘Het voelde nooit ‘af’... maar nu wel.’

Toen Jochem vader werd en ruwe babybillen dagelijkse kost werden, besloot hij iets te ontwikkelen waar hij zelf ook wat aan had. En zo werd – tussen alle kersverse baby’s door – huidverzorgingsmerk Naïf geboren. Deze duurzame ‘no-nonsense skincare’ slaat niet alleen in Nederland aan, ook over de grens draaien Jochem en zijn studievriend Sjoerd meer dan lekker, en is het einde nog lang niet in zicht. Ambitieus wel, zeker omdat Jochem vader is van vier jonge kinderen. In hun Haagse huis schenkt hij lachend koffie in, alle zoons zijn naar school, zijn vrouw is met dochter Fiene op pad. ‘Zo, even die eerste kop koffie van de dag pakken, hoor,’ roept hij vrolijk. ‘Daar ben ik wel aan toe!’

Advertentie

Volgens mij ben je met vier kinderen al blij als je elke ochtend je tanden hebt gepoetst, of niet?

‘Inderdaad. Tijd is een schaars goed – en iets wat ik het meest mis uit de periode voordat ik vader werd. Met vier kinderen die allemaal naar school, sport, feestjes of de tandarts moeten, heb ik altijd haast. Ik ben jaloers op mensen die dat loslaten, die het moeten-moeten-moeten makkelijker laten vieren. Ben ik niet goed in. Overigens is dit de enige keerzijde van het vaderschap. Het heeft me ontzettend veel gebracht.’

Zoals?

‘Bij de komst van elk kind heb ik onbewust een radicale beslissing genomen. Zo zei ik na de komst van Tycho mijn baan in Brussel op om weer in Nederland te werken, bij Tobias ontwikkelden Sjoerd en ik Naïf, bij Wicher kochten Marjolein en ik een huis en bij Fiene gingen we flink verbouwen. Een kind krijgen is, naast bijzonder, voor mij dus ook een moment in het leven om belangrijke beslissingen te nemen.’

Wat voor een vader ben je?

‘Ik ben een positief en optimistisch persoon, en probeer dat ook als vader te zijn. Natuurlijk lukt dat niet 24/7 – ik heb ook weleens een baaldag. Elke ouder die beweert dat dat wél kan, liegt. Ik ben er trots op dat onze kinderen outgoing zijn. Het is toch cool als ze iemand uit zichzelf een hand geven of gezellig beneden bij het bezoek komen zitten, en niet meteen als schapen naar hun kamer vertrekken? Mijn kinderen zullen mij omschrijven als een vrolijke vader, van wie vaker iets mag dan van mama.’

Vaderliefde

Zitten jij en Marjolein qua opvoeding op één lijn? 

‘Absoluut, hoewel ik wat minder consequent ben. Als ik met de kinderen alleen thuis ben, denk ik om vijf uur: borreltijd, en trek een zak chips open. Marjolein doet dat ook, maar zet er dan ook een bakje wortels en komkommers naast. Verder hecht ik veel waarde aan ‘speerpunten’ uit mijn eigen opvoeding: ik hoop dat mijn kinderen zichzelf kunnen zijn, maar ook beleefd zijn tegen anderen. O ja, en ik wil dat ze netjes eten. Ik kan er niet tegen als ik mensen hoor smakken of onder- uitgezakt in hun stoel zie hangen. Dus daar let ik erg op. Rechtop zitten, niet smakken, jongens. Vooralsnog zonder resultaat, maar goed: geduld, geduld.’

Heb je met zo’n bloeiende onderneming wel genoeg tijd voor je gezin?

‘Ja en nee. Het mooie is dat ik voor een deel mijn eigen agenda bepaal. Op die manier maak ik tijd voor de kinderen, hun voetbal, toneelles en partijtjes. De keerzijde is dat ik soms twee weken in China zit. Dat hakt erin; je mist veel van wat er thuis gebeurt. Gelukkig pakt Marjolein dat heel relaxed op. De eerste dagen nadat ik terug ben zijn het lastigst, omdat iedereen eraan moet wennen dat ik er weer ben. Hun ritme gaat zonder mij gewoon door natuurlijk.’

Leestip: Gezinnen met 4 of meer kinderen zijn het gelukkigst

Hebben jullie een strakke verdeling?

‘In de tijd dat Marjolein ook een drukke baan had – ze is nu op zoek naar een nieuwe baan – keken we per week hoe de week eruitzag en wie, wanneer, wat kon doen. De ene week was Marjolein vol aan de bak, de week erna had ik meer ruimte nodig. De afgelopen twee jaar hadden we een au pair in huis, maar dat vond Marjolein toch niet zo’n geweldige constructie. We moeten wel even kijken hoe we het gaan aanpakken, want alleen al qua halen en brengen naar alle verschillende trainingen hebben we hulp nodig.’

Vier kinderen lijkt me ook niet niks…

‘Ik heb biologie gehad, dus ik weet hoe het werkt: de eerste drie kwamen dan ook niet als een verrassing. Nummer vier wel! Toen Marjolein zwanger bleek, gingen we samen lunchen om alles op een rij te zetten. Al snel bleek dat alle ‘nadelen’ puur praktisch waren: een andere auto, een extra kamer, misschien een au pair. Dingen die we zouden kunnen regelen. Dus keken we elkaar diep in de ogen en zeiden: we gaan ervoor. Het grappige is dat ik na de derde nooit het gevoel had dat het ‘klaar’ was; er bleef altijd een soort opening. Nu voelt het wel af, vijf is absoluut een no go. Overigens is het cliché waar: een vierde gaat er gewoon in mee. Daarbij zijn we zelf ook relaxter en meer ervaren.’

Is er een groot verschil in beleving tussen de komst van nummer één tot en met vier?

‘Eerlijk is eerlijk, van de zwangerschap en bevalling van Tycho weet ik nog elk detail. Hoe de weeën begonnen, en we als een gek van Den Haag naar onze woonplaats Brussel raceten. Ik zie Marjolein nog zitten op die vuilniszak in de auto. Hoe dat bij Tobias en Wicher ging, weet ik niet meer precies. De bevalling van Fiene staat weer wat scherper op mijn netvlies, ook omdat die het langste duurde. En met lang bedoel ik dan anderhalf uur. Marjolein kan heel goed bevallen, haha.’

Lees ookVoordelen van een groot gezin (en de nadelen)

Vaderliefde

En eindelijk een meisje, was dat een stille wens?

‘Van Marjolein wel, al sprak ze dat niet hardop uit. Bij de twintigwekenecho lieten we het geslacht op een briefje schrijven, om dat op een later moment samen te bekijken. Diezelfde avond pakte ik het briefje er al bij. Een meisje, las ik voor. Die twinkeling in haar ogen zal ik nooit vergeten. Het was een diep, intens geluk.’

Is er nog iets over van jullie relatie en je sociale leven?

‘Vier kinderen heeft onze relatie tot nu toe alleen maar goed gedaan; Marjolein en ik zijn echt een team. Op sociaal vlak is er wel een en ander veranderd. Omdat al mijn vrienden ook gezinnen hebben, ligt de focus vooral op het weekend. En omdat we dan de oppas moeten aflossen, loopt het wat minder vaak uit de hand. De grootste verandering zit in mezelf: negen jaar geleden draaide alles om mij. Door de komst van de kinderen kan ik mezelf beter wegcijferen. Hoe meer kinderen erbij komen, hoe verder je zelf onderaan komt te bungelen: wat ík wil doet er een stuk minder toe.’

Op welk moment denk je: kijk mij nou een echte vader zijn?

‘Als we in de auto zitten en ik in de achteruitkijkspiegel dat hele elftal zie zitten. Afgelopen zomer waren we in Oostenrijk aan het wandelen, of meer: om de honderd meter deelden we Fruitella’s uit, in de hoop ooit ergens uit te komen. Op een gegeven moment moesten ze alle vier tegelijk huilen, geen idee meer waarom, de een was gevallen, de ander misselijk. We werden een attractie, mensen staarden vol verbazing naar onze huilende optocht. En wij kregen de slappe lach. Ja, wat moet je anders? Natuurlijk denk ik op zo’n moment: wat zijn we in godsnaam aan het doen? Maar ’s avonds, als iedereen slaapt, zeggen we tegen elkaar: “Het was toch wel leuk, hè?” Zo gaan die dingen.’

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine – Tekst: Fleur Baxmeier, Fotografie: Cees Rutten Jr.