Michelles bevallingsverhaal: ‘Ik heb de ring of fire niet gevoeld, dit kan toch niet zo snel?’

‘Bij mijn eerste bevalling, in juli 2024, was ik tien dagen overtijd. Ik was op maandag al een keer gestript, en op de woensdag deed de verloskundige het nog een keer. Ik wilde graag thuis bevallen, want ik ben bang voor ziekenhuizen, naalden en ingrepen.

Kort na de tweede keer strippen had ik meteen het gevoel dat het aan het rommelen was. De verloskundige was nog bij ons en ging met haar laptop aan de keukentafel zitten. Ze zou alvast een afspraak maken voor een inleiding in het ziekenhuis, stel dat het niet door zou zetten.

Lees ook: Ongeduldig? Zo weet je wanneer de baby komt

Vliezen gebroken

Op dat moment voelde ik water langs m’n been lopen. Kon ik mijn plas niet meer ophouden? Het bleek dat mijn vliezen waren gebroken. Ik voelde meteen best krachtige weeën. De verloskundige checkte: ik had al 2 centimeter ontsluiting. Ze ging naar huis en zou over een paar uur terugkomen. Als er in de tussentijd iets zou zijn, moesten we bellen.

Vanaf toen heb ik veel rondgelopen. Al vrij snel merkte ik dat ik aandrang had om naar de wc te gaan. Daar heb ik een halfuur gezeten, maar er gebeurde niks.

Constante wee

Bij de bevallingscursus had ik geleerd dat weeën in golven komen, met zoveel minuten en seconden ertussen. Maar dat gebeurde niet bij mij, de weeën bleven aanhouden. Ik dacht dat het aan mij lag: kan ik het niet goed timen? Achteraf bleek het een weeënstorm te zijn: vanaf het eerste moment heb ik een constante wee gehad.

Lees ook: Weeën en persen: dit is hoe het écht voelt (volgens jullie)

Ik trok het niet meer, op een gegeven moment kroop ik op handen en voeten door de kamer. Als dit de eerste twee uur zijn van de bevalling en ik moet nog heel lang, ga ik het niet volhouden zonder pijnstilling thuis, dacht ik. Ik ben nog even onder de douche gaan staan in de kikkerhouding, heb rondjes op de yogabal gedraaid en ging op de wc zitten, want het voelde alsof ik moest poepen.

Bad vollopen

Mijn vriend stelde voor dat ik in bad zou gaan zitten, omdat ik daarin ontspan. Ik kon niet meer lopen, op handen en voeten króóp ik de trap op. Mijn vriend liep achter mij – achteraf zei hij dat het wel heel erg opgezwollen was daarbeneden bij mij.

Ik ging in bad zitten met de handdouche op mijn buik. Er zat pas een paar centimeter water in het bad, toen mijn vriend het hoofdje al zag. Ik had dat zelf niet echt door, ik was alleen maar bezig met weeën wegademen.

Lees ook: Bevallen in bad, hoe werkt dat?

Heel veel haar

Gelukkig bleef mijn vriend heel rustig. ‘Je doet het hartstikke goed, ik ga toch even de verloskundige bellen om te vragen of ze wat eerder komt.’ Prima, bel maar. Hij liep naar een andere kamer. Ondertussen voelde ik even beneden – en ineens voelde ik heel veel haar! Dat was het hoofdje al, dat eruit stak. Ik snapte het niet: ik heb de ring of fire niet gevoeld, dit kan toch niet zo snel? Of was het mijn placenta?

Mijn vriend kwam terug, en hij zei dat het het hoofdje was. Hij bleef zó kalm, dat gaf me veel vertrouwen. De verloskundige kon er niet op tijd zijn, ze stelde voor dat we de kraamverzorgster belden – die woonde een paar straten verderop.

Verloskundige op de speaker

Ondertussen voelde ik de baby uit mij glijden. Ik heb het geprobeerd tegen te houden, maar het lukte niet. De verloskundige stond op de speaker. ‘Je moet hem nu gaan opvangen’, zei ze tegen mijn vriend. En net toen hij bukte, had hij hem vast. Fedde was geboren. Hij huilde drie keer heel hard, en toen legde mijn vriend hem op mijn borst. Hij was stil, en keek ons aan. Dat was een heel mooi moment met zijn drieën.

Vijf minuten later kwam de kraamverzorgster, en tien minuten later de verloskundige. Mijn vriend heeft de navelstreng doorgeknipt, en toen ik ging staan floepte de placenta eruit. Ik had veel bloed verloren, dus ik ging op bed liggen en ben er twee dagen niet uitgekomen. Maar het is allemaal goed gegaan.

Lees ook: Gianna’s bevallingsverhaal: ‘Als we naar het ziekenhuis waren gegaan, was het een autobaby geworden’

Iedereen paraat

Nog geen negen maanden daarna was ik weer zwanger. We waren erop voorbereid dat ik snel zou bevallen: vanaf de uitgerekende datum stond iedereen paraat. Toen ik zes dagen overtijd was, kreeg ik regelmatige weeën. Dat was om 17.30 uur. Om 18.15 uur was de verloskundige er, en ze bleef: ik zat al op 3 centimeter.

Normaal doen ze geen bevallingen in een eigen bad, maar omdat het de vorige keer zo goed ging mocht ik wel in bad gaan zitten. Dat was heel fijn, ik kon de weeën makkelijk wegzuchten. Rond 19.00 uur was iedereen die er moest zijn, aanwezig: de verloskundige, de kraamverzorgster en mijn zus, die er graag bij wilde zijn.

Kopje thee

Om 20.00 uur zat ik op 6 centimeter. Ik dronk nog een kopje thee met mijn zus, het was fijn om afleiding te hebben. Op een gegeven moment merkte ik dat mijn weeën langer en krachtiger werden. De verloskundige kwam naar boven – ze geloofde niet dat ik al persweeën zou hebben – maar ik zat al op 9 centimeter. Als ik wilde, mocht ik persen.

Floepte er weer zo uit

Mijn vriend mocht de baby weer opvangen. Het was heel rustig en gemoedelijk, opnieuw was mijn vriend echt mijn rustpunt. De verloskundige zat op haar knieën naast het bad. Voor mijn gevoel heb ik niet geperst – de baby floepte er weer zo uit.

Om 20.30 uur was Lev geboren, mijn vriend ving hem op. Eerst bleef hij even onder water om te acclimatiseren, daarna werd hij op mijn borst gelegd. Het eerste wat ik tegen hem zei: ‘Wat lijk jij veel op je grote broer.’

Beide zwangerschappen heb ik HG gehad, ik slikte een strip Rennies per dag en nam overal een emmertje mee naartoe. Maar ik ging fluitend door mijn bevallingen. De verloskundige zei na allebei de keren: ‘Vrouw, wat kan jij bevallen.’’