Karlees bevallingsverhaal: ‘Ik heb mijn droombevalling zoveel mogelijk gemanifesteerd’

‘Fluitend ging ik door de zwangerschap. Ik wilde al zo lang een gezin stichten, dat ik elk kwaaltje makkelijk kon accepteren. Had ik last van ochtendmisselijkheid, dan vond ik dat helemaal niet erg. Er groeide immers een baby in mijn buik.

Over de bevalling had ik al veel nagedacht. Het liefst wilde ik thuis bevallen, zodat ik in alle rust kon bijkomen. Ook wilde ik de zwaartekracht zo veel mogelijk zijn werk laten doen en bevallen op een baarkruk.

Lees ook: Bevalling voorbereiden: waar moet je allemaal aan denken?

Gebroken vliezen

Ik was 39+5 weken zwanger toen mijn vliezen braken. Die ochtend en middag voelde ik me goed: niets wees erop dat ik snel zou bevallen. Ik was er ook niet veel mee bezig en dacht vooral de laatste weken: ik merk wel wanneer het begint. Ik stond er dus heel relaxed in, mijn vriend ook.

In films zie je vaak een soort waterval als de vliezen breken, maar bij mij ging dat heel anders. Ik had net het avondeten op tafel gezet toen het opeens voelde alsof ik in mijn broek aan het plassen was. Toen ik naar de wc ging en het water eruit bleef stromen, wist ik dat mijn vliezen gebroken waren.

Mijn vriend en ik bleven rustig. Sterker nog: ik wilde per se eerst even rustig eten. Ook omdat ik wist dat er een kans was dat het nog lang kon duren voordat de bevalling echt zou beginnen.

Weeën

Ongeveer drie uur later, rond 21.00 uur, voelde ik het licht rommelen in mijn buik. Zó licht, dat ik ervan uitging dat het nog geen weeën waren. Mijn vriend en ik hebben samen nog gechild op de bank en een uur later ging ik naar bed.

Om 00.30 uur kreeg ik sterke krampen. Het deed zo veel pijn, dat ik er wakker van werd en geen fijne houding meer kon vinden. Liggen voelde niet goed, maar zitten ook niet. Mijn vriend vroeg zich af of het al tijd was om de verloskundige te bellen, maar omdat de weeën nog heel onregelmatig kwamen, hebben we dat nog niet gedaan.

Elke wee die kwam, heb ik opgeschreven. Het ene moment kwamen de weeën om de 15 minuten, het andere moment duurde het iets langer of juist korter. Af en toe lukte het me om tussen de weeën door in slaap te dommelen, maar dat waren steeds maar heel vluchtige slaapjes.

Ontsluiting

Tussen 03.00 en 04.00 uur kwamen de weeën drie kwartier lang om de 5 minuten. Dat was voor mij het teken dat het tijd was om de verloskundige te bellen. Ze vroeg of ik graag wilde dat ze langskwam en omdat ik al een paar uur bezig was om weeën op te vangen, leek het me fijn als ze zou komen.

Rond 04.30 uur controleerde ze mijn ontsluiting. Ik zat op 2 centimeter en dat vond ik eerlijk gezegd wel jammer. Ik had op meer gehoopt en ondertussen werd de pijn steeds heviger. De verloskundige adviseerde me om onder de douche te gaan staan of om de TENS erbij te pakken.

Lees ook: TENS-apparaat tijdens de bevalling: hoe werkt dat?

Boosterstand

Ik heb vervolgens een uur onder de douche gestaan. Dat was best lekker, maar de pijn van de weeën werd er niet minder van. Toen heb ik rond 06.00 uur toch maar de TENS aangezet, op de boosterstand. Fantastisch. Ik kan het iedereen aanraden.

Aan mijn vriend had ik heel veel steun. Hij legde spullen klaar in de slaapkamer, haalde drinken voor me en kalmeerde me op de momenten dat ik veel pijn had. Ondertussen ging ik uit van mijn eigen kracht. ‘Ik kan dit aan, ik ben een powervrouw.’ Als een soort mantra herhaalde ik dit in mijn hoofd.

Lees ook: Alles over natuurlijke pijnbestrijding bij de bevalling

Volgens schema

Toen de verloskundige vertrok, spraken we af dat ze twee uur later opnieuw zou komen. Rond 06.30 uur was ze er weer en ze stelde me toen voor de keuze: zal ik je ontsluiting meten of niet? Voor mij hoefde dat niet.

Weer twee uur later deed ze dat wel: 6 centimeter. Volgens de verloskundige liep alles precies volgens schema, maar de pijn was intens. Zonder mijn TENS had ik het echt moeilijk gehad.

Rond 11.30 uur mat de verloskundige 8 centimeter ontsluiting. Ik mocht kiezen: wilde ik dat ze bij me bleef of kon ze gaan? In dat laatste geval zou ze twee uur later weer terugkomen, tenzij er iets zou veranderen. Mocht ik bijvoorbeeld bloedverlies of persdrang krijgen, dan zou ze binnen 10 minuten weer bij me zijn.

Persdrang

De verloskundige vertrok, maar een uur nadat ze weg was kreeg ik persdrang. Ik was niet meer in staat om met de verloskundige te bellen, dus mijn vriend deed het woord. Ik hoorde hoe rustig hij bleef. ‘Ik denk dat je terug moet komen, want Karlee heeft een perswee’, zei hij.

Ondertussen was ik in een weeënstorm beland. Wat was dat heftig! Maar tegelijkertijd ging ik nog steeds uit van mijn eigen kracht. Ik moest ook wel, want ik was al zo ver dat ik niet anders kon dan de situatie accepteren.

Lees ook: Weeënstorm, wat is het en hoe ga je ermee om?

Oncomfortabel

Rond 12.30 uur kwam de verloskundige weer. Ze legde wat spullen klaar en was in de weer met doekjes en handschoentjes. Terwijl ze bezig was, ging ook nog haar telefoon, die ze opnam.

En ik maar denken: nu niet bellen, help mij. Omdat ik op een baarkruk wilde bevallen en de persweeën niet meer kon inhouden, schreeuwde ik: ‘Zet die stoel neer!’ Overigens zag die stoel er anders uit dan ik in mijn hoofd had: een soort stalen frame waar ik op moest zitten. Het zag er niet comfortabel uit, maar ik dacht: go with the flow. En natuurlijk wist ik: bevallen is sowieso niet comfortabel.

‘Jij hebt haast.’

Toen ik eenmaal op de stoel zat, ben ik direct gaan persen. Ik was opgelucht dat ik mij niet meer hoefde in te houden, maar de pijn was intens.

Na 15 minuten persen vroeg ik de verloskundige of ze al wat kon zien. ‘Nee, zo snel gaat dat niet’, zei ze. En terwijl ze naar beneden keek, nam ze haar woorden terug. ‘O, jawel, jij hebt haast.’

Ze vroeg of ik Jaylens hoofd wilde voelen, dat wilde ik wel. Maar dat voelde heel raar en glibberig. Vervolgens kwam de ring of fire. Wat een intense pijn. Een soort brandend gevoel. Maar toen het hoofd er eenmaal uit was, deed de rest geen zeer meer.

Tranen van geluk

Jaylen is om 13.14 uur geboren. Omdat ik bang was hem te laten vallen, heeft de verloskundige hem opgevangen. Ze legde hem meteen op mijn borst, precies zoals in mijn bevalplan stond.

Binnen 2 seconden begon Jaylen te huilen. Het meest schattige huiltje dat ik ooit heb gehoord. Mijn hart smolt meteen en ik huilde van geluk. ‘Hi Jaylen, hi baby’, waren de eerste woorden die ik tegen hem zei. Ik zat meteen op een roze wolk.

Lees ook: Vergeet je na de bevalling nou écht hoeveel pijn het deed?

Mindset

Hoe een bevalling verloopt, kun je natuurlijk nooit helemaal van tevoren voorspellen. Daarom hield ik er rekening mee dat de bevalling kon afwijken van het plaatje dat ik in mijn hoofd had. Maar ik heb mijn droombevalling wel zo veel mogelijk gemanifesteerd.

En uiteindelijk is het precies zo gegaan zoals ik het vooraf wilde. Ik was in mijn eigen kracht en ik voelde me een powervrouw. Ik geloof erin dat mijn positieve mindset heeft bijgedragen aan mijn mooie bevalling.’