Voor ouders
Columns & rubrieken

Dirk is drie nachten alleen thuis met zijn tweeling: ‘Het rijk voor mezelf? Ik had het helemaal verkeerd ingeschat’

Lizzie en Thorre met hond Panza
Lizzie en Thorre met hond Panzaprivé
Leestijd 3 minuten •
Advertentie

Mijn vriendin gaat drie nachten weg. Eindelijk! Voor het eerst in 3,5 jaar is ze langer dan twee nachten van huis. Heerlijk, het rijk voor mezelf. Althans, dat denk ik. ’s Avonds doen waar ik zin in heb, mijn eigen series kijken en ongegeneerd een boek uitlezen. Overdag red ik het wel met de kinderen, toch?

Als ik de eerste avond op de bank lig en te moe ben om de eerste pagina van de nieuwe roman van Jaap Robben te lezen, kruipt Panza tegen me aan. Haar warme snuit blijft tegen me aanduwen. Shit, dit betekent dat ze wil wandelen, maar ik kan nu niet weg. Een rondje door de tuin biedt even verlichting, maar ik vraag me af hoe we dit morgen gaan oplossen. Moe val ik in slaap. Voor even althans.

‘Mama! Waar is mama?!’ schreeuwt Lizzie rond een uur of twee. Ik troost haar met de liefste woordjes en warme melk, maar niets kan de knuffel van een moeder vervangen.

Advertentie

Lees ook: De tweeling van Dirk (40) zit midden in een mamafase: ‘Ze willen alleen maar mama, papa moet vooral ver weg’

Aan de ontbijttafel probeer ik de kinderen te enthousiasmeren. ‘Kom, we gaan de hond uitlaten en jullie mogen op de grote fiets mee’, probeer ik. ‘Ja, lekker! Samen Panza uitlaten’, reageert Lizzie. ‘Nee!’ antwoordt Thorre fel. ‘Ik wil niet naar buiten! Ik wil binnen met de Playmobil spelen.’ Oh fuck, wat nu? Twee kinderen die niet dezelfde behoeften hebben en één hond die nodig uitgelaten moet worden.

Normaal lossen we dit op door even op te splitsen. Kayleigh blijft thuis met Thorre en Lizzie fietst met mij en Panza mee.

Advertentie

Het geluk dat schoonouders heet, komt me uit de brand helpen. Panza krijgt haar welverdiende wandeling en de rest van de dag zijn we gezellig samen. Ook gaan de kinderen zowaar netjes naar bed, al is het de tweede nacht Thorre die zich meldt. ‘Waar is mama?!’ Ook nu blijkt melk een toverdrank, maar voor hoe lang nog?

Na drie slapeloze nachten, waarin ze om beurten om mama smeken, heb ik het wel gehad met mijn hervonden vrijheid. De kinderen zijn liever dan ooit en lijken gewend aan dit tijdelijke, nieuwe huishouden, maar voor mij kan de dag niet snel genoeg voorbijgaan.

We gaan naar De Bastei in Nijmegen, een leuk museum, doen boodschappen en spelen binnen. Als de siësta voor de derde keer wordt overgeslagen, voel ik dat mijn reserves opraken. Ik ben blij dat Kayleighs minivakantie voorbij is.

Advertentie

Lees ook: Alles over het middagslaapje van je peuter: wanneer geen dutje meer?

‘Kom, we gaan mama ophalen op het station’, zeg ik. In een ooghoek zie ik Thorre naar de verkleedkist lopen. ‘Ik ga mama als Pietje ophalen!’ ‘En ik als Sinterklaas!’, roept Lizzie erachteraan. Een aandoenlijk tafereel. Op een paar moeilijke nachten na hebben ze me niet meer naar mama's afwezigheid gevraagd. Nu staan ze te springen.

Op het kaartje dat ik bij een bosje bloemen zet, schrijf ik de woorden die de afgelopen dagen zijn blijven nagalmen: ‘Wie zijn wij zonder jou?’

Advertentie

Lees ook: De tweeling van Dirk gaat binnenkort naar school: ‘Gaan ze naar dezelfde klas of halen we ze uit elkaar?’

Dirk Lotgerink (1985) schrijft, is docent Spaans en werkt als tolk in de internationale voetbalwereld. Hij woont samen met Kayleigh in Beek (bij Nijmegen). Thorre en Lizzie, hun driejarige tweeling, vormen de inspiratie voor zijn columns. Meer lezen van Dirk? Dat kan in zijn dossier.

Delen: