Nicole (38) werd na jaren wachten eindelijk moeder, maar Ola werd na 25 weken geboren: ‘Ik dacht: dit was het’
Na jaren van vruchtbaarheidsbehandelingen raakte Nicole Huisman (38) eindelijk zwanger. Maar dochter Ola kwam veel te vroeg en vocht voor haar leven. In haar boek Alles wat je bent vertelt Nicole beide verhalen. ‘Tijdens het fertiliteitstraject was ik bang voor iets wat misschien nooit zou komen. Na haar geboorte was ik doodsbang dat me iets werd afgenomen wat me eindelijk was gegeven.’
‘Na drie of vier maanden proberen dacht ik al: gek dat het niet lukt. Ik had een regelmatige cyclus, leefde gezond en timede alles zorgvuldig. Na een jaar zochten we hulp. We begonnen met hormoonbehandelingen en kunstmatige inseminatie in Purmerend, maar voelden ons niet gehoord. Toen ik met een heftige bloeding aanklopte, zei een verpleegkundig specialist lachend: “Eén ding weten we zeker: je bent in elk geval niet zwanger.” Dat was de druppel.
In België, waar we voor een second opinion naartoe gingen, werden we veel zorgvuldiger onderzocht. Ik bleek de ziekte van Hashimoto, adenomyose en een afwijkende baarmoedervorm te hebben. Ook was het zaad van mijn vriend toch niet in orde. De in Nederland voorgestelde route van IUI en IVF had voor ons dus nooit kunnen werken. Na behandelingen en een operatie konden we met ICSI beginnen, waarbij een zaadcel in een eicel wordt geplaatst. We voelden ons daar veel persoonlijker benaderd.’
Lees ook: Het buitenland lonkt als zwanger worden niet lukt. Kan of mag daar meer?
‘Het traject nam ons leven over’
‘Ik wilde alles goed doen. Was sporten te veel? Mocht ik koffie drinken? Ik probeerde van alles, van Surinaamse vruchtbaarheidsthee tot een alternatieve massage in een yurt. Het kostte honderden euro’s en zwanger werd ik er niet van. Nu denk ik: was ik maar vaker met een kop thee op de bank gaan liggen.
Op het dieptepunt kreeg ik een miskraam. Na lange tijd was het eindelijk gelukt: ik was voor het eerst zwanger, maar bij de eerste echo klopte het hartje niet. Daarna werd bij toeval een voorstadium van baarmoederhalskanker ontdekt en moest ik een conisatie ondergaan. Weer een tegenslag, weer wachten op herstel.
Het slopendste was dat je niet weet of het ooit lukt. Ondertussen kregen bijna al onze vrienden kinderen. Ik was blij voor ze, maar wilde zo graag wat zij hadden. Die jaloezie verwarde ik met misgunnen. Soms trok ik een muur op, terwijl daarachter vooral verdriet zat.’
Lees ook: Waarom word ik niet zwanger?
‘Ik dacht: dit was het’
‘Toen ik eindelijk doorgaand zwanger was, voelde ik intens geluk. Maar de angst reisde als een schaduw met me mee. Met 24 weken en 6 dagen kreeg ik ’s nachts hevige buikkrampen. In het ziekenhuis bleek ik ontsluiting te hebben. Ik zou bevallen. Mijn wereld stortte in. Ik dacht: dit was het.
Friso en ik moesten zelf beslissen of Ola na haar geboorte zou worden opgevangen en behandeld. We hoorden wat er allemaal mis kon gaan, toch twijfelden we niet. We geloofden in een mooi leven voor haar, zonder te weten waar we ja tegen zeiden.
De bevalling werd vertraagd, maar een etmaal later kwam ze toch. Ik durfde haar nauwelijks aan te raken. Op een filmpje vraag ik: “Mag ik haar aanraken?” Daarna aai ik voorzichtig over haar hoofdje. Dat we dat eerste gouden uur samen niet hadden, daar rouw ik nog steeds om.’
Afscheid nemen
‘Ola lag drie maanden op de NICU. Zelf verloor ik na de bevalling veel bloed, waardoor ik pas twaalf uur later bij haar kon zijn. De eerste keer buidelen – huid op huid samen liggen – was magisch. Alsof ze weer even onderdeel van me was.
Na een spoedoperatie aan haar darmen werd Ola zo ziek dat de artsen niets meer konden doen. We namen afscheid van haar en gingen uitgeput slapen. Ik werd wakker met de gedachte: vandaag gaat mijn dochter dood.
Maar haar waarden verbeterden, tegen alle verwachtingen in. De artsen besloten toch weer te behandelen. Een verpleegkundige hielp ons opnieuw te hopen toen we dat zelf niet meer durfden.’
Lees ook: Alles over vroeggeboorte en een (extreem) premature baby
‘Het mag moeilijk zijn’
‘Ola is nu bijna 2 jaar. Ze loopt achter in haar ontwikkeling, maar ze is vrolijk, dapper en nieuwsgierig. Aan onze handen zet ze stapjes en ze giert het uit. Ik leef nog met veel angst, krijg hulp voor PTSS-klachten en heb onlangs een EMDR-traject afgerond. Ola heeft veel zorg nodig. Ik wil zó graag dat het haar aan niets ontbreekt.
Ik schreef Alles wat je bent met twee kanten en twee omslagen, omdat iemand in een fertiliteitstraject misschien niet over vroeggeboorte wil lezen, en andersom. Ik hoop dat mensen zich minder alleen voelen en zachter naar zichzelf en anderen kijken. Het mag moeilijk zijn, niet alles kan worden opgelost. Het is de kunst om daarmee te leren leven.’
Lees ook: Margreets bevallingsverhaal: ‘Ik vroeg me af hoe zo’n klein mensje van 26 weken dit kon overleven’