‘Ik deed een zwangerschapstest op de dag dat we op vakantie gingen met vrienden, in juli 2024. Op de test stond een héél licht streepje. Staat het er echt, of wil ik het gewoon zien? We wisten het niet, en gingen op reis met het idee dat ik misschien wel zwanger was.
Lees ook: Zwangerschapstest: wanneer testen en welke soorten zijn er?
Speelkameraadje
Onze vrienden zeiden meteen: ‘Elk streepje betekent zwanger’. Tegen hun kind zeiden ze blij: ‘Over negen maanden heb je een speelkameraadje!’ Die vakantie heb ik nog vier testen gedaan, en het streepje was steeds wat donkerder.
Toen we terugkwamen, hebben we het aan onze ouders en aan de buren verteld. Het verbaasde me wel dat onze omgeving het heel vanzelfsprekend vond dat het allemaal goed zou gaan. Zelf stonden we er realistischer in: een positieve test is nog geen gezond kind negen maanden later.
Eeneiige tweeling
Een week later hadden we de eerste echo. De verloskundige zei al snel: ‘Ik zie een kloppend hartje’. En daarna: ‘Ik denk dat ik nog een kloppend hartje zie’. Het was een eeneiige tweeling. We waren in shock. Een paar dagen hebben we alleen maar tegen elkaar gezegd: ‘Een tweeling. Een tweeling!’
De week erna heb ik het tegen collega’s verteld. Je hoort vaak dat mensen het stilhouden tot twaalf weken, maar we dachten: stel dat het niet goed gaat, dan vinden we het fijn dat ze dat weten.
Lees ook: Wanneer vertel je dat je zwanger bent?
Hartjes kloppen niet meer
Twee weken later hadden we de tweede echo in het ziekenhuis. We stonden er realistisch in, omdat een eeneiige tweeling veel risico’s geeft en omdat de verloskundige al had gezien dat beide vruchtjes niet even groot waren.
De gynaecoloog zei al snel: ‘Dit hartje klopt niet meer’. Onze eerste reactie was: hier hadden we rekening mee gehouden, gelukkig zit er nog één. Maar toen ging hij verder: ‘Ook dit hartje klopt niet meer’. Met dit scenario hadden we geen rekening gehouden.
Onze wereld stortte in. We gingen naar het ziekenhuis met de gedachte dat we onze kindjes zouden zien, en vijf minuten later zit je aan tafel om te bespreken hoe nu verder.
Pillen slikken
Waarschijnlijk was het rond acht, negen weken fout gegaan, kort na de eerste echo. De gynaecoloog vroeg of we even een momentje nodig hadden, maar wij dachten: laten we het maar bespreken.
We konden wachten totdat mijn lichaam het vanzelf zou verwerken en naar buiten liet komen. Maar dat wilde ik niet. De dag erna ben ik begonnen met medicatie. Op de eerste dag slik je een pil om je baarmoedermond zachter te maken, op dag twee een ‘echte’ pil en op de derde dag nog een. Van die tweede pil kreeg ik enorme buikpijn. Als dit is hoe weeën voelen, hoeft het voor mij niet, dacht ik.
Lees ook: Miskraam opwekken: dit zijn de opties
Keukenzeef
Het voelde heel gek: je zit met je verdriet, en dan moet je boven de wc gaan kijken of je iets kan ontdekken wat op een vruchtje lijkt. Hoe doen andere vrouwen dit? Ik las online dat sommige vrouwen het met een zeefje opvangen. Dat heb ik ook maar gedaan – heel raar om de zeef uit je keuken te halen hiervoor.
We denken dat we twee embryootjes gezien hebben, maar we zijn er niet in gaan wroeten. Ik wilde er geen naar beeld aan overhouden. Sommige vrouwen bewaren het, maar dat hoefde voor ons niet. Uiteindelijk hebben we het doorgespoeld.
Restweefsel
Twee weken later bleek bij de controle-echo dat er nog wat restweefsel zat. Uiteindelijk moest ik nog vier keer terugkomen en heb ik nog een keer dezelfde medicatie gebruikt. Na een paar maanden was mijn baarmoeder pas schoon.
Begin september had ik de miskraam, eind december werd ik voor het eerst weer ongesteld. Dat voelde heel lang, want na een tijdje wilden we verder. Tegelijk was het ook fijn dat ik niet zwanger kón zijn, dus ik hoefde niet hoopvol naar de test te staren.
Gesprek in de klas
Kort na het slechte nieuws dachten we: oh nee, we hebben het al aan zoveel mensen verteld. Maar achteraf hebben we er zoveel steun aan ervaren. We hoefden alleen maar te zeggen: ‘Het was geen goed nieuws vandaag’, en mensen vroegen ons al wat we nodig hadden.
Ik werk als basisschoolleerkracht in groep 6, 7 en 8, en ook in de klas heb ik er een soort les over gegeven. In een kinderversie natuurlijk: niet over dode baby’s, maar over een bevrucht eitje dat een baby kon gaan worden.
Lees ook: Kinderboeken over de dood: de mooiste tips per leeftijd
Niet de enige
Het was een heel mooi gesprek. We hadden het over omgaan met verlies, iets dat kinderen ook meemaken – ook al is bijvoorbeeld met het overlijden van een hamster. Sommige kinderen vertelden dat zij misschien ook een broertje of zusje hadden gehad.
Ik vond het best spannend, ook naar de ouders toe. Maar ik heb veel positieve reacties gekregen. ‘Het hoort bij het leven, wat goed dat je het deelt.’ En veel moeders vertelden dat ze iets vergelijkbaars hebben meegemaakt. Het is heel fijn om dan te horen dat je niet de enige bent.
Opnieuw zwanger
Uiteindelijk was ik in mei 2025 opnieuw zwanger. Ook bij deze zwangerschap hebben we het meteen aan onze directe omgeving verteld. Ik vond de eerste echo ontzettend spannend. Gelukkig kregen we goed nieuws. Het was één kind, dat heeft ook geholpen om sneller vertrouwen te krijgen dat het deze keer wel goed zou gaan.
Toch vond ik het ook best moeilijk dat het geen tweeling was. We waren net een beetje gewend aan het idee van een tweeling, en zagen al voor ons hoe ons leven eruit zou gaan zien. Maar de kans dat je opnieuw een eeneiige tweeling krijgt, is superklein. Dit plaatje zou het nooit meer worden en dat vond ik misschien nog wel het lastigste.
Gelukkig is de zwangerschap goed verlopen, en zijn we in januari ouders geworden van een gezond kind.’
