‘Ik wilde altijd jong moeder worden. Die wens is er al zolang ik me kan herinneren. Toen ik op mijn 24e een relatie kreeg met mijn huidige partner, wist ik meteen: hij wordt de vader van mijn kinderen.
We wilden niets overhaasten, maar na 3,5 jaar samen verraste hij me met een slabbetje met een tekst erop. Zijn manier om te zeggen dat hij er klaar voor was. Kort daarna liet ik mijn spiraal verwijderen. We waren klaar voor dit avontuur.
Lees ook: Spiraal verwijderen: alles wat je moet weten
Direct positief
In diezelfde periode zaten we midden in een verhuizing. Terwijl ik met dozen de trap op liep, begonnen mijn borsten ineens pijn te doen. Er ging een gevoel door me heen dat ik niet kon negeren, en ik deed een zwangerschapstest. Die was direct positief.
Ik was zwanger! Het voelde onwerkelijk. Mijn gedachten schoten alle kanten op: pure blijdschap, plannen voor de babykamer, het bedenken van namen, maar ook een soort angst. Kunnen we dit wel?
Nooit verwacht
Bij de eerste afspraak bij de verloskundige wordt iets gezien op de echo, maar het klopt niet helemaal met de termijn die ik had berekend. Kort daarna krijg ik wat bloedverlies. Een tweede echo volgt en daar krijgen we het nieuws dat het niet goed zit.
Ik ben totaal in shock. Natuurlijk weet ik dat miskramen voorkomen, maar dat het óns zou overkomen, had ik nooit gedacht. We leven gezond, sporten veel, drinken nauwelijks. Onze wereld stort in. Het verdriet is allesoverheersend en mijn partner en ik voelen ons ontzettend alleen.
Lees ook: Miskraam verwerken: dit kan helpen
Leegte
Ik krijg de keuze: afwachten, medicatie of een curettage. Ik kies voor medicijnen. En daar zit ik dan, in een wachtkamer vol zwangere vrouwen, wachtend tot de gynaecoloog me roept in de spreekkamer om medicatie voor te schrijven om thuis de miskraam op te wekken.
Twee maanden later is het vruchtje volledig verdwenen. Het is voorbij. Dat voelt dubbel: ergens is er opluchting dat het klaar is, maar vooral veel leegte.
Steeds opnieuw proberen
Met hernieuwde moed besluit ik dat het de volgende keer goed zal gaan. En weer raak ik snel zwanger. Maar rond zes weken voel ik me ineens leeg. De volgende dag krijg ik bloedverlies. Ook deze zwangerschap eindigt in een miskraam.
We besluiten twee maanden te wachten voor we het opnieuw willen proberen. En ook dan raak ik vrijwel direct zwanger. Wanneer ik bij zes weken weer bloedverlies krijg, en dus ook deze zwangerschap verlies volgt een doorverwijzing naar het ziekenhuis. Er worden onderzoeken gedaan, maar er komt niets afwijkends uit.
Lees ook: Gynaecoloog Simone Broer over zwanger worden na een miskraam
Een bewegend kind
Via een Facebookgroep kom ik in contact met andere vrouwen die hetzelfde meemaken. Hun verhalen geven me steun. Wanneer ik een vierde keer zwanger word, overheerst angst. Wij durven bijna niet meer blij te zijn met een positieve test.
Ik leef van echo tot echo. Maar na zes weken durven we langzaam te hopen: op de echo zien we een kloppend hartje. We vertellen het aan onze ouders en voelen ons eindelijk een beetje gerust. Bij de intake twee weken later zien we een druk bewegend kindje. We zijn dolgelukkig.
Veilige plek
Tegen de twaalf weken zijn de zenuwen grotendeels verdwenen. Maar bij de derde echo krijgen we het hartverscheurende nieuws dat het hartje is gestopt met kloppen. De grond zakt onder me weg.
Het voelt alsof ik faal als moeder. Mijn buik had een veilige plek moeten zijn, maar dat was het niet. Ik voel me schuldig tegenover mijn partner en bied hem mijn excuses aan, ondanks dat ik weet dat ik er niks aan kan doen.
Lees ook: Herhaalde miskramen: wat kan de oorzaak zijn?
Tien vingers en tien tenen
We besluiten dat we haar willen begraven op de plek van onze eerste date. In het ziekenhuis horen we dat ze haar kunnen onderzoeken op eventuele afwijkingen. Dat betekent dat ik moet bevallen van ons overleden kindje, haar moet opvangen met een vergiet en naar het ziekenhuis moet brengen.
Ik schrik als ik haar zie: ze is zo veel groter dan ik had verwacht, van mijn wijsvinger tot mijn pink, met tien vingers en tien tenen. Het brengt rust om haar te zien, maar ook intens verdriet. Het afscheid in het ziekenhuis voelt kil, maar ik ben dankbaar dat er onderzoek kan worden gedaan.
Dankbaarheid en verdriet
Thuis blijft het bloedverlies wekenlang aanhouden. In totaal verlies ik zo’n 1,5 liter bloed omdat er een stukje placenta is achtergebleven. Dat wordt uiteindelijk op de onderzoekskamer verwijderd. Uit het onderzoek komt niets afwijkends. Dat is een opluchting, maar ook frustrerend, want het geeft geen antwoorden.
We proberen te vertrouwen dat er een reden was waarom deze zwangerschap niet mocht doorgaan, en voelen tegelijk veel dankbaarheid dat ik überhaupt zwanger kan raken. Dat is niet vanzelfsprekend.
Mogen hopen
Onze dochter blijft altijd een deel van ons. Ik draag haar bij me in de vorm van een ketting met haar geboortesteen. Onze kinderwens is alleen maar sterker geworden. Ik hoop dat ik binnenkort weer een positieve test in mijn handen mag houden, en dit keer een kind mag voldragen.
Soms voel ik me onzeker over hoe anderen daarover denken, dat we zo snel weer doorgaan. Maar diep vanbinnen weet ik: we mogen hopen. En ik blijf geloven dat het ons ooit zal lukken.’
