‘We waren al bijna 2,5 jaar bezig om zwanger te worden. De huisarts verwees ons door naar het ziekenhuis; daar werden allerlei onderzoeken gedaan om te kijken of er een aantoonbare reden was waarom het niet lukte. Daar kwam niets uit: het lag niet aan mij, en niet aan mijn man.
Aan de ene kant was dat fijn: het is dus wel mogelijk om zwanger te worden. Aan de andere kant was dat juist frustrerend. Want waarom lukt het dan niet?
In de gloria
Toen zijn we een iui-traject ingegaan. Daarbij worden er hormonen gespoten om meerdere eitjes te laten rijpen. De eisprong wordt opgewekt met een prik, en dan wordt er met een dun rietje sperma de baarmoedermond ingebracht. Van de eerste iui-poging werd ik zwanger, eind 2023. Met vijf weken kregen we de eerste echo. Ze zagen een kloppend hartje: we waren helemaal in de gloria.
Lees ook: Iui (intra-uteriene inseminatie): hoe werkt deze vruchtbaarheidsbehandeling?
Missed abortion
Drie weken later hadden we de eerste echte afspraak bij de verloskundige. Maar daar kwamen ze erachter dat het hartje niet meer klopte. Ze noemen dat een missed abortion, omdat ik er niks van heb gemerkt. Het kwam als een grote klap.
De miskraam kwam niet vanzelf op gang, dat was vervelend. Ik heb medicatie moeten slikken om het op te wekken. Een pil, en na 24 uur een tweede pil. Ik was thuisgebleven van mijn werk. Op een gegeven moment kreeg ik enorme krampen, die heftiger waren dan weeën. Dat duurde ruim een halfuur, en toen kwam het vruchtje er in één keer uit. Ik was heel verdrietig: in één klap was het over.
Opnieuw zwanger
Een klein half jaar later werd ik weer zwanger door een nieuwe iui-poging. Deze zwangerschap waren we heel bang: wat als het weer mis zou gaan? We konden nog niet heel blij zijn, en vertelden het ook nog niet aan familie. Als we het er niet te veel over hebben, is er ook geen ruimte voor angst en paniek, dachten we. Eerst maar het eerste trimester afwachten.
Tweestrijd
Met elf weken ging het mis. Ik was op mijn werk, en ineens voelde ik een beetje bloed. Ook kreeg ik erge buikkrampen. In paniek belde ik de verloskundige, ik kon meteen langskomen. Maar het ging heel snel.
Lees ook: Herhaalde miskramen: wat kan de oorzaak zijn?
Tussendoor bedacht ik nog: als ik het vruchtje verlies, probeer ik het op te vangen. Dan komt je moedergevoel naar boven: wat ga je ermee doen? Doortrekken of uit de wc halen, in een doosje doen, begraven? Het was een tweestrijd: de zwangerschap was nog zo pril, maar er niks mee doen zou ook tegennatuurlijk voelen.
Minimensje
Maar ik had geen keuze. Ik was nog op mijn werk, en zat op de wc toen ik het vruchtje verloor. Ik heb ervoor gekozen om te kijken, dat vond ik belangrijk. Het was echt al een minimensje. We hebben het geen naam gegeven, maar ik heb wel een gedenkhoekje gemaakt in de kast met een mooie echofoto.
Mijn man en ik konden er samen goed over praten, en ook met de mensen om ons heen. Wij halen troost uit de gedachte dat de natuur ons wilde vertellen dat er iets niet goed ging in de ontwikkeling van het kind, en dat de zwangerschap daardoor werd afgebroken. Ik vergeet het niet, maar denk er niet meer elke dag aan. Ik heb het een plek gegeven.
Derde zwangerschap
Ik werd in oktober 2024 voor een derde keer zwanger. In die zwangerschap durfden we er nog minder op te hopen dat het goed zou gaan. Het eerste trimester was verschrikkelijk, ik was heel erg misselijk en veel aan het spugen. Maar in deze zwangerschap bereikten we steeds weer een mijlpaal. Eerst 8 weken, toen 13 weken.
Lees ook: De impact van een miskraam: ‘Er is veel verborgen verdriet’
Hoop vanaf 20 weken
Pas toen we een goede 20 wekenecho hadden, durfde ik te hopen: het gaat goed. Tot die tijd had ik tegen mijn familie gezegd dat ze nog maar geen cadeautjes hoefden te kopen – bij de eerste zwangerschap had ik al wel cadeaus gekregen.
Pas vanaf 20 weken konden we onze angst loslaten en echt genieten. Vanaf toen gingen we nadenken over de kinderkamer en babyspullen. Tot het einde van de zwangerschap heb ik ook heel erg genoten.
Prachtige dochter
Inmiddels hebben we een prachtige dochter van tien maanden. We zijn zo blij dat het na twee miskramen toch gelukt is. Ik hoef nu niet per se weer zwanger te worden, maar we hebben het weleens over uitbreiding van ons gezin.
We zijn van plan om eerst te kijken of het via de natuurlijke weg gaat. En anders kunnen we ons weer bij het ziekenhuis melden voor een iui-traject. Dan merk ik dat ik het weer spannend vind: wat als het weer misgaat?’
