Spitsuur: ‘Ik word doodongelukkig als ik beneden kom in een huis waar het een troep is’

Mijn werkdagen beginnen altijd vroeg. De kinderen zijn meestal tussen 06.00 en 06.30 uur wakker. Jeffrey moet al om 07.00 uur de deur uit naar zijn werk. Hij neemt de eerste opstart daarom voor zijn rekening. Terwijl hij ervoor zorgt dat de jongens aan hun ontbijt zitten en de benedenverdieping een beetje aan kant is, kan ik me boven klaarmaken.

Televisie aan als iedereen klaar is

Ik bereid alles de avond van tevoren al voor om de ochtend zo soepel mogelijk te laten verlopen. De broodtrommels en de kleren voor de oudste liggen al klaar. Dexx weet inmiddels dat hij naar beneden mag als de 6 op zijn wekker staat en hij is aangekleed. De televisie mag pas aan op het moment dat alles en iedereen helemaal klaar is voor vertrek.

Rond 07.30 uur breng ik Nilo naar de opvang, en daarna heb ik altijd nog een kwartiertje alleen met Dexx voordat ik hem naar school breng. Dat is een fijn moment om samen even een spelletje te doen of juist even rustig aan te doen als de ochtend hectisch was.

Lees ook: Kindertherapeut: ‘Dit is gezonde beeldschermtijd per leeftijd’

Chef was en chef vuilnis

In het huishouden hebben we de rollen heel concreet verdeeld: ik ben ‘chef was’ en Jeffrey is ‘chef vuilnis’. Daar bemoeien we ons niet met elkaars taken. Verder hebben we een schoonmaakster die eens per twee weken komt, want ik vind het zelf niet leuk en zij kan het veel beter dan ik. Hoewel we het huishouden verder redelijk 50/50 verdelen, ben ik vaak degene die het coördineert, omdat ik sneller zie wanneer er iets moet gebeuren.

Leeftijd van de kinderen

Ik vind de leeftijden van de kinderen zowel leuk als uitdagend. De jongens zijn gelukkig gek op elkaar en spelen heel graag samen, maar zijn ook druk. Ze willen de hele dag alleen maar klimmen, rennen, klauteren, gillen, vechten en stoeien.

Dat was voor mij wel even wennen, want ik kom zelf uit een gezin met drie meiden waar we vaak rustig zaten te knutselen. Die gasten van ons geven elkaar een duw en vinden dat prachtig, of ze springen van de hoogste bank af.

Aan de andere kant is het ook een heerlijke leeftijd. Nilo kan inmiddels goed praten, waardoor ze onderling gesprekjes hebben en samen kattenkwaad gaan uithalen. Ik vind het prachtig om te zien hoe ze nu naar elkaar toe groeien en maatjes van elkaar worden. Het is druk en ze maken een hoop lawaai, maar die dynamiek tussen die twee is ook heel bijzonder en mooi.

Lees ook: Waarom jongens meer aandacht nodig hebben van hun ouders (maar het vaak niet krijgen)

Avondritueel met de kinderen

De avonden zijn soms een uitdaging, zeker op de dagen dat de kleinste moe is van de opvang. We hebben duidelijke regels aan tafel: we eten aan tafel, je proeft altijd drie tot vijf happen en vanaf vier jaar blijf je zitten tot iedereen klaar is. Hoewel we geen rustige gesprekken kunnen voeren met twee jonge kinderen, laten we het ook een beetje gaan, zolang de basisregels maar worden nageleefd.

Na het eten ruimen we vaak samen de boel op, zodat de kinderen nog even televisie kunnen kijken of buiten kunnen spelen in de groene strook tussen de huizen door. Rond 18.45 uur beginnen we aan het bedritueel, waarbij we de kinderen afwisselen: de ene dag doe ik Dexx en de andere dag Nilo, en Jeffrey doet het dan andersom. Om 19.15 uur zijn we meestal klaar en is het huis opgeruimd. Dat vind ik heel belangrijk. Ik word doodongelukkig als ik beneden kom in een huis waar het een troep is.

Elkaar gunnen

Ik heb een planner waarin ik mijn hele leven vastleg, van werkvergaderingen tot het avondeten. Maar het werkt alleen omdat Jeffrey en ik elkaar ook de ruimte gunnen. We sporten allebei drie keer per week en we kijken continu hoe we dat in het schema kunnen passen.

Wanneer er een week is waarin ik een of meerdere avondvergaderingen heb, brengt Jeffrey de kinderen allebei naar bed zodat ik bijvoorbeeld nog kan hardlopen die week en er ook ruimte voor hem is om te sporten. We gunnen elkaar heel veel en denken met elkaar mee om ervoor te zorgen dat we allebei ook onze eigen dingen kunnen doen en er daarna weer honderd procent voor de kinderen kunnen zijn.