‘Rond de jaarwisseling van 2016-2017 besloten mijn man en ik: we gaan ervoor, we zijn klaar voor een baby. Ik was relatief snel zwanger, na drie maanden. Ik was er niet ziek van, maar voelde wel van alles.
Met zeven weken hadden we de eerste echo. Daar zagen ze een kloppend hartje. Als de volgende echo ook goed was, wilden we het met onze omgeving delen. Het voelde heel intiem om samen zo’n geheim te hebben in die periode.
Buikkramp en bloedverlies
De dag voor de tweede echo kreeg ik erge buikkrampen. Wat is hier aan de hand? We belden de verloskundige, die zei dat dit banden konden zijn die oprekten. Maar al snel kreeg ik heel veel bloedverlies. We gingen naar de verloskundigenpraktijk toe, zodat ze ernaar konden kijken.
Lees ook: Wanneer moet je de verloskundige bellen? De 3 alarmsignalen die je niet mag negeren
Toen ik uit de auto stapte, verloor ik een hele vlaag bloed. Ik had wel maandverband in, maar dat was niet genoeg – mijn man is naar huis gegaan om schoon ondergoed en een schone broek te halen.
Ik was verdrietig, want ik wist dat er iets aan de hand was. En inderdaad, bij de verloskundige bleek dat het niet goed was. Ze zei dat mijn lichaam het al aan het opruimen was, en dat we naar huis konden gaan. ‘Laat het maar gebeuren.’
Bloed bleef maar stromen
Maar mijn lichaam wilde het niet zelf opruimen. Ik ben in bad gaan zitten op advies van de verloskundige, met stromend water, maar het bloed bleef maar stromen. Het zag eruit alsof iemand vermoord werd.
Ik verloor zoveel bloed dat ik er niet goed van werd. Mijn man zei: ‘Dit duurt veel te lang, we moeten iets anders doen.’ Om 23.00 uur zijn we naar de SEH gegaan.
Lees ook: Dit kan bloedverlies tijdens de zwangerschap betekenen
Vrouwonterend
Op de SEH hebben ze geprobeerd om het handmatig met een tang te verwijderen. Dat was heel vrouwonterend: ik moest met mijn benen wijd gaan liggen en met een eendenbek erin wilden ze het eruit schrapen.
Ik heb nog nooit zoveel pijn gehad als toen. Ik heb zelfs om mijn moeder gehuild. Ik was zo verdrietig. Er gebeurde zoveel om me heen dat ik het niet allemaal besefte. Mijn man stond achter het gordijn, die durfde het niet te zien.
Curettage
Het was niet gelukt, dus ik moest alsnog een curettage krijgen onder narcose. Toen hebben ze wel alles weg kunnen halen. Daarmee was het ‘gedaan’, en konden we weer proberen zwanger te worden. Achteraf denk ik over de SEH: waarom doen ze het op die manier?
Lees ook: Curettage bij een miskraam: wat is het en hoe werkt het?
Buitenbaarmoederlijke zwangerschap
Drie maanden erna was ik weer zwanger. Ik had aan één kant een zeurende pijn en liep daardoor een beetje krom. Bij de 7 wekenecho bleek dat het vruchtje in de eileider zat. Door littekenweefsel van de eerste curettage is het vruchtje op de verkeerde plek gaan zitten. Als de eileider zou knappen door het groeiende vruchtje, zou dat levensgevaarlijk zijn. Ik kon meteen die dag eraan worden geopereerd.
Mijn man was niet eens mee, die moest ik bellen om het allemaal te vertellen. Het was een kijkoperatie, waarbij ze drie gaatjes maken in je buik. De eileider werd verwijderd – achteraf zeiden ze dat die op het punt stond om te gaan knappen.
Lees ook: Buitenbaarmoederlijke zwangerschap: wat zijn de symptomen?
Ziek thuis
Ik was die dag ziek gemeld op mijn werk. Ik liep net het ziekenhuis binnen, toen ik werd gebeld door het UWV. ‘U bent ziek gemeld in verband met zwangerschap, klopt dat?’ Ik dacht: laat me met rust! Ik wilde niet aan een onbekende uitleggen waarom ik ziek ben. Achteraf zei mijn werkgever dat ze dat anders hadden moeten aanpakken.
Na de operatie ging een wondje ontsteken, daar ben ik lichamelijk heel ziek van geweest. Ik heb een tijdje thuisgezeten, ik kon het niet bolwerken allemaal. Ook na deze miskraam vroeg ik me af: hoe werkt dat, kan ik nog wel zwanger worden? In principe zou het kunnen, maar het zou even duren voordat de ene eileider het overneemt van de andere.
Geen onbezorgde zwangerschap
Een jaar na de operatie ben ik weer zwanger geworden. Het was niet meer onbezorgd, dat is van me afgenomen. De eerste 25 weken durfde ik geen kleertjes te kopen of de kinderkamer in orde te maken.
Gelukkig had ik geen complicaties en verliep de zwangerschap zonder slag of stoot. Onze dochter was wel een huilbaby, dat is in die jaren best zwaar geweest. Ze is inmiddels 6 jaar, en we hebben nog een zoon van 4 jaar.
Lees ook: Wat betekent het om een regenboogbaby te krijgen?
Openheid over miskramen
Vergeten doe je het niet, maar ik heb het wel verwerkt en het is achter de rug. Ik vind het belangrijk om erover te praten. Op het moment dat je open bent, zijn er ineens heel veel mensen die het herkennen of iets vergelijkbaars hebben meegemaakt.’
