Spitsuur: ‘Eén keer per maand heb ik een mental breakdown’

‘De kinderen zijn altijd vroeg wakker. Meestal kruipen ze rond 07.00 of 07.15 uur bij ons in bed voor een rustig tv-momentje. Om 07.30 uur gaat de knop om en is het tijd voor aankleden, ontbijten en hup, richting school. We hanteren een strakke planning want als we de teugels ook maar even laten vieren, staat het huis binnen no time op z’n kop en is de motivatie om naar school te gaan ver te zoeken.

Daarom kiezen we vaak voor de hup-hup-hupaanpak waarbij het ontbijt mee de auto in gaat. De school ligt in het buurdorp en hoewel het prima te fietsen is, kies ik toch meestal voor de auto.

Friet en pizza

Het huishouden is mijn domein en ik neem de schoonmaak en de was voor mijn rekening. We hebben wel een hulp die eens in de twee weken langskomt. Koken laat ik lekker aan Pieter over. Hij vindt dat ik niet kan koken en dus is dat zijn taak.

Het avondeten is op dit moment een pijnpunt bij ons. Omdat Pieter lange dagen maakt en vaak laat thuis is, eten de kinderen meestal rond 17.00 uur al. Het menu is vrij eenzijdig met friet, pizza, pannenkoeken of gebakken aardappeltjes. Wij eten zelf pas later, soms als de kinderen al op bed liggen.

Lees ook: Stress aan tafel? Slimme tips en gadgets voor moeilijke eters

Mental breakdown

Eén keer per maand heb ik een mental breakdown. Pieter is dan heel begripvol. ‘Laat alles liggen en ga iets voor jezelf doen’, zegt hij dan. Dat helpt meestal wel om op te laden.

Het scheelt enorm dat Loulou vijf dagen naar school gaat en Jones drie ochtenden naar de peuteropvang. Die momenten voor mezelf zijn heilig. Even naar de kapper, nagels doen, de stad in of op de bank met een kop koffie en een serie.

Stoppen met werken

Toen de oudste werd geboren, ben ik gestopt met werken. Mijn moeder wilde wel één vaste dag per week oppassen, maar mijn schoonouders niet, waardoor we vastzaten aan kinderopvang. Toen we onze inkomsten en uitgaven naast elkaar legden, bleek de keuze voor meer vrijheid en rust snel gemaakt.

Als ik hoor hoe anderen het combineren met een vierdaagse werkweek, vind ik dat knap. Wij kiezen liever voor rust, zeker omdat Pieter door zijn werk veel van huis is.

Lees ook: Mijn kind wil niet slapen: oorzaken, tips en de beste bedtijd

Bij de kinderen in bed

Het avondritueel is een kopie van de ochtend: strak en voorspelbaar. Eten, in bad, naar bed. Omdat ze er vaak drie kwartier over doen om te eten, is het rond 18.00 uur. Terwijl Pieter kookt, breng ik de kinderen naar bed. Rond 18.45 of 19.00 uur liggen ze erin. De nachten zijn momenteel vreselijk. We hadden altijd goede slapers, maar de oudste zit in een fase dat ze het eng vindt om alleen te slapen.

Er ligt dus om de beurt iemand bij haar. Omdat ze een tweepersoonsbed heeft, liggen we er lekker bij, wat er natuurlijk niet bij helpt dat ze sneller ‘mama’ roept. Ook de jongste wilde ineens bij ons slapen, al gaat dat sinds een paar dagen gelukkig beter. Pieter vindt het pittig; hij staat de hele dag ‘aan’ op kantoor en is kapot. Ik kan overdag wat meer ontspannen, voor hem is dat lastiger. Maar goed, alles is een fase.

Weekend en tijd voor elkaar

In het weekend zoeken we de balans tussen actie en rust. Eén dag plannen we vol met uitjes, vrienden bezoeken of een dagje weg, en de andere dag houden we volledig vrij om thuis te chillen en bij te komen.

We proberen ook weer meer tijd voor onszelf te maken als partners. Eén keer per maand gaan we samen op pad. We prijzen ons gelukkig met een fijn vangnet: beide opa’s en oma’s wonen vlakbij en passen dan met liefde op.’