Kiona (34): 'Had ik voor mijn eigen rust maar eerder gekozen voor kinderopvang'

‘Voordat ik een herseninfarct kreeg, was ik een workaholic. Ik was helemaal niet bezig met een eventuele kinderwens. Ouderschap zou misschien later wel komen. Of helemaal niet en dan was het voor mij ook goed.

Toen ik op mijn 29ste een herseninfarct kreeg, veranderde alles. Ik kwam thuis te zitten, waardoor ik een deel van mijn identiteit kwijt raakte. Ook veranderde mijn karakter. Voorheen was ik een spring in het veld, druk en aanwezig, altijd bezig. Ineens was ik prikkelgevoelig. Ik kon veel minder hebben en wilde ook veel minder. Ik werd rustiger en bewuster, meer aanwezig in het nu en dacht makkelijker: just go with the flow.

Lees ook: Carolien bleef maar doorgaan, tot ze borstkanker kreeg: ‘Ik had mezelf totaal uit het oog verloren’

Zwanger na een herseninfarct

Dat infarct was niet de reden dat ik anders begon te denken over het ouderschap. Dat kwam twee jaar later in coronatijd toen mijn huidige man zei dat hij een gezin wilde en mij vroeg hoe ik de toekomst voor me zag. Ik begon er serieus over na te denken en groeide heel natuurlijk richting een 'ja'.

De eerste vraag die we hadden was: kan het wel, zwanger raken na een herseninfarct? Ja, was het antwoord van de artsen. Ook al was er weinig over bekend. We stonden er ontspannen in en al snel raakte ik zwanger.

Door het herseninfarct en de medicatie die ik sindsdien slik, was het een 'hoogrisicozwangerschap'. Ik stond onder strenge controle in het ziekenhuis. Ook al ging het goed met zowel mij als de baby, ik werd al snel angstig en onzeker. De artsen wisten niet goed wat ze moesten doen. De ene adviseerde bepaalde medicatie, de andere raadde het juist af. Ik had geen idee waar we goed aan deden.

Prikkelgevoeligheid

Die ontspannen houding van voor de positieve zwangerschapstest was verdwenen. Ook begon ik me zorgen te maken over de babytijd. Een baby huilt, die kun je niet uitzetten. Zou ik dat met mijn prikkelgevoeligheid wel aankunnen? En hoe ging ik om met het slaapgebrek in combinatie met mijn chronische vermoeidheid? Ineens kwam het besef dat ik niet meer zou kunnen slapen wanneer ik wilde. Dat ik me zou moeten aanpassen aan de baby.

De zwangerschap verliep zonder grote problemen en ik zette een gezonde baby op de wereld. Eenmaal thuis ging het beter dan ik had gedacht. Dat ik niet werkte, gaf rust. Met dezelfde passie die ik altijd had gevoeld voor mijn werk, stortte ik me op mijn moederrol. Ik vond het zwaar en tegelijkertijd was het mijn roeping.

Lees meer: Sanna (37): ‘Had ik maar geweten dat een goede moeder eerst voor zichzelf moet zorgen’

Ruimte voor mezelf

Toch nekte dat thuiszitten me uiteindelijk. Ik miste het om mezelf te zijn. Om te praten met volwassenen, thuis te komen met een verhaal, onderdeel te zijn van de maatschappij. Ik voelde lichte jaloezie richting mensen die werkten.

Pas toen mijn zoon van 18 maanden (inmiddels is hij 5 jaar oud, red.) naar de opvang ging, ontstond er weer ruimte voor mezelf. Wat wilde ik, wie was ik naast moeder?

Ik ben spreker en auteur geworden. Als ervaringsdeskundige vertel ik over niet-aangeboren hersenletsel (NAH). Ook ben ik blogs en uiteindelijk een boek gaan schrijven voor lotgenoten en professionals. Daar krijg ik heel veel energie van.

Op dit moment ben ik hoogzwanger van mijn tweede kind. Ik sta er heel anders in dan de eerste keer. Over de zwangerschap maak ik me minder zorgen, omdat ik veel meer weet. Ook op de tijd daarna ben ik beter voorbereid: de baby gaat al eerder naar de opvang, zodat er meer ruimte is voor mezelf.

Dat ik mezelf na mijn herseninfarct nog een keer opnieuw moest leren kennen toen ik moeder werd, daar had ik niet bij stilgestaan. Inmiddels weet ik wie ik nu ben, als mens na een herseninfarct en als moeder. Grappig genoeg komen mijn nieuwe, rustigere karakter en 'go with the flow'-mindset sinds het infarct daar goed bij van pas.'

In het boek *KioNAH – meer dan hersenletsel* vraagt Kiona aandacht voor niet-aangeboren hersenletsel en de impact ervan op het dagelijks leven.