Zenzi’s tweelingbevalling: ‘Zelfs de gynaecoloog was verbaasd over hoe snel het ging’

‘Mijn twee oudste kinderen komen uit een eerdere relatie. Mijn vriend had nog geen kinderen en droomde daar wel van. Ik twijfelde of ik nog aan een derde kind wilde beginnen, maar uiteindelijk besloten we ervoor te gaan. Wel spraken we af dat het er echt bij één zou blijven.

Toen bij de eerste echo bleek dat we een tweeling verwachtten, waren we stomverbaasd. De lichte paniek die we op dat moment voelden, sloeg gelukkig al snel om in intens geluk. Ook mijn twee oudste kinderen waren door het dolle heen.

Lees ook: Hoe groot is jouw kans op een tweeling of drieling?

De weeën kwamen vanzelf

Na een fijne zwangerschap met nauwelijks kwaaltjes werd ik bij 37 weken ingeleid. Die ochtend moesten we ons om 8.30 uur melden in het ziekenhuis, waar een heel medisch team klaarstond. Ik was zenuwachtig, maar had zin om onze kinderen na al die tijd eindelijk vast te houden. Nadat iedereen zich had voorgesteld, kreeg ik een buikband om en maakten ze een hartfilmpje. Als alles goed was, zouden ze mijn vliezen doorprikken. Dat bleek zo te zijn. Het voelde heel vreemd: echt alsof er iets knapte en ik daarna in mijn broek plaste.

Vaak sluiten ze daarna al snel een infuus met weeënopwekkers aan, maar ik wilde mijn lichaam de kans geven om het zelf op te pakken. Ik hoopte dat mijn lijf zijn eigen, natuurlijke pijnstilling zou aanmaken. Het team begreep dat en gaf me de tijd die ik nodig had. Met succes: binnen een halfuur voelde ik de eerste wee. Eerst twijfelde ik nog of de weeën wel zouden doorzetten, maar vanaf dat moment ging het razendsnel.

Lees ook: De bevalling opwekken? Zo werken weeënopwekkers

In sneltreinvaart naar 10 centimeter

Toen de verloskundige een uur later kwam controleren, had ik al 7 centimeter ontsluiting. Nog een uur later voelde ik sterk dat de baby’s eraan kwamen. En dat klopte: bij de volgende controle had ik volledige ontsluiting en mocht ik gaan persen. Mijn hoop dat mijn lichaam de pijn goed zou kunnen opvangen, kwam uit. Natuurlijk voelde ik soms een felle pijn, maar over het algemeen kon ik er goed mee omgaan.

Om 12.35 uur werd onze eerste dochter geboren. Dat was magisch. De liefde die je op zo’n moment voelt, is onbeschrijfelijk. Die geboorte gaf me zo veel extra kracht dat ik met dezelfde focus verderging voor de tweede.

Lees ook: De 4 fases van een bevalling: van de eerste wee tot beschuit met muisjes

Ontzettend dankbaar

Toch verliep het vanaf toen iets anders. De gynaecoloog werd erbij geroepen, want de tweede baby lag in een stuitligging en wilde niet indalen. Zonder dat ik het merkte, bracht de gynaecoloog haar hand naar binnen, brak het vlies waarin de baby nog zat en hielp haar er zo uit. Voordat ik het goed doorhad, was ze er al. Exact 27 minuten na haar zusje.

Nog helemaal beduusd van alles wat er in die 3,5 uur was gebeurd, lag ik daar ineens met twee kleine meisjes op mijn borst. Ik voelde me intens dankbaar en gelukkig en was ontzettend trots op mezelf. Ik kon me simpelweg niet voorstellen dat die twee net nog samen in mijn buik hadden gepast. De gynaecoloog gaf me een compliment over hoe snel en krachtig het was gegaan. Ontzettend lief, hoewel je de snelheid van een bevalling natuurlijk niet helemaal zelf in de hand hebt.

Lees ook: Alles wat je moet weten over bevallen van een tweeling

Een heftige nasleep

Helaas verliep het herstel minder vlekkeloos. Na de bevalling moest ik nog 2 dagen in het ziekenhuis blijven, omdat ik ondanks de minimale pijn veel bloed was verloren. De artsen twijfelden over een bloedtransfusie, maar omdat ik een randgeval was, besloten ze dat niet te doen.

Achteraf gezien hadden ze dat beter wel kunnen doen, want eenmaal thuis ging het niet goed en moest ik al snel terug naar het ziekenhuis. Mijn buik bleek nog vol te zitten met bloedstolsels en ik voelde me ontzettend zwak. Ik kreeg medicatie om de stolsels af te drijven. Het duurde uiteindelijk zes weken voordat alle bloedstolsels verdwenen waren. Pas toen had mijn baarmoeder de ruimte om terug te gaan naar haar oude formaat.

Lees ook: Herstel na de bevalling en zo lang duurt ontzwangeren echt

Vertrouw op je eigen lijf

Hoewel die nasleep er flink heeft ingehakt, kijk ik met een positief gevoel terug op de bevalling zelf. Ik ben dankbaar dat ik zo’n mooie tweelingbevalling heb mogen meemaken. Onze dochters doen het fantastisch. Ze zijn kerngezond en groeien precies zoals het hoort. Als ik andere aanstaande moeders iets mag meegeven, is het dat je mag vertrouwen op jezelf en op je eigen lichaam, want dat vertrouwen verdien je.’