‘Vroeger had ik helemaal geen kinderwens. Ik droomde over reizen en een baan in een jeugdgevangenis. Moeder worden stond niet op mijn lijstje. Totdat ik op mijn 18e ongepland zwanger werd van mijn dochter Djaylana (8). Dat was een complete shock, want ik slikte de pil en had geen relatie met Djaylana’s vader.
Bovendien woonde ik door privéomstandigheden in verschillende instellingen, dus moeder worden was wel het laatste waar ik aan dacht. Toch wist ik meteen dat ik er wilde zijn voor mijn kind. Juist omdat ik zelf ben opgegroeid met veel onrust en geweld.
Lees ook: Stoppen met de pil, alles wat je moet weten
Vreselijk verlies
Tijdens mijn zwangerschap kreeg ik een relatie met een andere jongen. We gingen al snel samenwonen en bijna een jaar na Djaylana’s geboorte bleek ik opnieuw zwanger te zijn, wederom ongepland. Mijn tweede dochter, Lorena, werd door complicaties met dertig weken zwangerschap geboren, ze overleed vier dagen later.
Dat verlies was verschrikkelijk. Het voelde alsof ik zelf doodging en ik raakte mezelf volledig kwijt. Om te vluchten voor de pijn begon ik xtc te gebruiken.
Therapie
Tussen Lorena’s vader en mij ging het al langer niet goed en na Lorena’s overlijden ging ik ergens anders wonen met Djaylana. Een halfjaar later ontmoette ik mijn huidige vriend. Ik was meteen open over mijn dochters en alles wat ik had meegemaakt. Dat ik moeder was, was voor mijn vriend geen probleem. Wel maakte hij zich zorgen over mijn drugsgebruik.
Hij zei dat hij het vreselijk vond wat ik had meegemaakt, maar dat het leven ook doorging en dat ik nog steeds een dochter had om voor te zorgen. Dat was confronterend, maar het opende wel mijn ogen. Ik stopte met drugs en ging intensief met mezelf aan de slag door middel van EMDR. Langzaam kroop ik uit het diepe dal.
Meer lezen over: EMDR-therapie na een bevalling
Opnieuw zwanger
Meer kinderen wilde ik niet. Daar was ik heel duidelijk over en mijn vriend hoefde ook niet per se kinderen. Ondanks het grote verdriet om Lorena deed ik mijn best om iets te maken van mijn leven. Zo volgde ik een opleiding tot uitvaartondernemer, gespecialiseerd in baby’s en kinderen, en droomde ik over een eigen uitvaartonderneming.
Waar ik alleen geen rekening mee hield, was dat ik op mijn 23e, ondanks de prikpil, wéér onverwachts zwanger werd, dit keer van mijn zoon Elyanno (4). Hij werd met 36 weken geboren en had een zware start door ernstige voedingsproblemen en een slechte motorische ontwikkeling. De eerste twee jaar waren we voortdurend met hem in het ziekenhuis.
Nieuwe klap
Niet lang daarna raakte ik opnieuw zwanger. Deze zwangerschap moest ik rond de twintig weken afbreken, omdat het niet goed ging met de baby. Dat was opnieuw een enorm verlies, maar instorten was geen optie. Ik had nog twee kinderen om voor te zorgen en ik moest er voor ze zijn.
Omdat ik ook behoefte had aan iets voor mezelf, namen we een hond, Bentley. Hij werd echt mijn maatje. Urenlang liep ik elke dag met hem buiten en dat gaf me structuur en rust.
Lees ook: Diergedragsexpert: Ga eerst voor een baby, daarna voor een huisdier
Reanimatie
Hoe het elke keer kan, geen idee, maar in 2024 bleek ik, ondanks anticonceptie, opnieuw ongepland zwanger te zijn. Het was een meisje en dat kwam hard binnen. Want wat als ik met haar hetzelfde zou meemaken als met Lorena?
Het scheelde uiteindelijk weinig, want mijn dochter Pixie (1) werd rond 32 weken met een spoedkeizersnede geboren. Ze moest gereanimeerd worden en lag aan de beademing, maar godzijdank overleefde ze het.
Sterilisatie
En nu ben ik opnieuw ongepland zwanger. In het begin was ik bang, maar inmiddels voel ik meer rust. Ik weet wat ik kan verwachten en wat ik aankan. De artsen houden er rekening mee dat deze baby ook te vroeg geboren zal worden en dat een keizersnede nodig zal zijn om complicaties te voorkomen.
Lees ook: Keizersnede: dit kun je verwachten en alles over het herstel
Het is fijn dat ik weet waar ik aan toe ben, want na alles wat ik fysiek en psychisch heb meegemaakt, heb ik besloten om me tijdens deze laatste keizersnede te laten steriliseren. Een weloverwogen keuze omdat ik geen vertrouwen meer heb in anticonceptie. Het scheelt dat mijn arts achter mijn keuze staat. Hij zei dat een sterilisatie bij vrouwen onder de 37 jaar vaak niet wordt uitgevoerd, maar dat ik een goede reden heb.
Voor mij voelt het als afronden, maar ook als rouw, omdat ik hiermee definitief iets afsluit. Toch sta ik achter mijn keuze. Ik ben enorm dankbaar voor mijn prachtige gezin, maar voor mijn lichaam en mijn hoofd is het nu echt meer dan genoeg.’
