Fleurs bevallingsverhaal: ‘In een kwartier ging ik van 4 naar bijna 10 centimeter’

‘Via een Deense spermabank hebben mijn vrouw en ik een Deense donor gevonden, ik ben via iui zwanger geraakt. Mijn eerste zwangerschap, in 2016, was van een eeneiige tweeling: Felix en Gijs. Bij de 20 wekenecho bleek Gijs een afwijking te hebben, hij had een open buik. Na de geboorte ging het steeds slechter. Na drie maanden is hij overleden.

Lees ook: Iui (intra-uteriene inseminatie): hoe werkt deze vruchtbaarheidsbehandeling?

Leegte opvullen

Ik voelde al snel: ik ben niet meer compleet, ik wil er nog een kind erbij. Nu weet ik dat het gat van een overleden kind zich nooit meer opvult. We zijn vrij snel begonnen met een nieuw iui-traject, maar het heeft best lang geduurd voordat ik zwanger werd. Ik had veel stress en verdriet en was veel afgevallen. Uiteindelijk werd ik na ruim een jaar weer zwanger. Daaruit werd Moos geboren.

Ik kwam in een zware depressie terecht en onze relatie bereikte een dieptepunt. Maar we hebben er hard voor gevochten en samen zijn we erbovenop gekrabbeld. Toen kwam er in 2023 een wens voor nog een kind. Het voelde goed om het nog een keer mee te maken, zonder stress en ellende. Na de tweede inseminatiepoging was ik zwanger.

Geen nummer

Vanaf de 20 wekenecho hoefde ik niet meer onder controle van het ziekenhuis te staan. Ik kwam voor het eerst bij een gewone verloskundige terecht. Dat was echt een verademing: het was zoveel gemoedelijker. Ik voelde me geen nummer, maar een zwangere vrouw.

Het was prima zwangerschap en ik was minder angstig. Ik had wel een harde grens: ik wilde niet over de 40 weken gaan, omdat ik bang was dat er alsnog iets ergs zou gebeuren met de baby.

Lees ook: Holistische verloskunde: ‘Voor het eerst vroeg iemand wat ík wilde tijdens de bevalling’

Weeën begonnen

Op 30 november was ik uitgerekend. Acht dagen daarvoor kreeg ik weeën, om 23.00 uur ’s avonds. Eerst om de tien minuten, later om de vijf minuten. Niet heel krachtig, maar ik herkende het wel. De verloskundige zei dat we het even aan moesten kijken. En toen vielen om 03.00 uur de weeën helemaal weg. Huh?

De volgende dag zijn we langsgegaan bij de verloskundige. Ze zag dat mijn baarmoedermond niet verweekt was, maar dat daarachter wel een soort ontsluiting gaande was. Die avond gebeurde hetzelfde: rond dezelfde tijd kreeg ik weer regelmatige weeën, maar wéér stopte het om 03.00 uur.

Niet goed ingedaald

Acht dagen lang is dat zo doorgegaan. De verloskundige zei dat de baarmoedermond niet vanzelf zou gaan verweken, omdat de baby niet heel diep was ingedaald. Door mijn eerdere zwangerschappen was mijn baarmoeder flexibel en kon de baby aan de bovenkant ‘dobberen’. Maar ik wilde die 40 weken niet over. Dus was de enige optie: inleiden.

We gingen langs bij de gynaecoloog en zij constateerde hetzelfde: de baby heeft het ruim daarbinnen en gaat niet spontaan komen. De kans was groot dat ik richting de 42 weken zou gaan, en dan alsnog ingeleid zou moeten worden. Ze begreep mijn angst en stelde voor om de dag erop de inleiding te plannen.

Lees ook: Inleiden van de bevalling, dit kun je verwachten

Ingeleid

Mijn andere twee bevallingen waren ook ingeleide bevallingen. Toen met een ballonnetje, nu met medicatie. Op 28 november mocht ik me om 07.00 uur melden in het ziekenhuis. Om 10.00 uur kreeg ik de eerste twee tabletten, om 14.00 uur kreeg ik de volgende gift.

Na die tweede gift kreeg ik wat kramp. Ze vroegen rond 17.00 uur of ik wat wilde eten, maar ik had het gevoel dat er wat zou gaan gebeuren. De verpleegster zag het, en zei dat ik nog even geen nieuwe tabletten hoefde te slikken om 18.00 uur.

Op dat moment voelde ik: het gaat doorzetten. Ik heb de verpleegster gelijk weer teruggeroepen. Bij mijn tweede bevalling was Moos er binnen twee uur, dus ook nu kon het snel gaan. Om 17.30 uur was ik geïnstalleerd op de verloskamer, ik mocht op de bel drukken als er iets gebeurde.

Geboortefotograaf

We hadden een geboortefotograaf die twee uur moest rijden. In de middag hadden we haar al gebeld, en rond 17.50 uur appte ze dat ze was aangekomen. Ze zou nog even wat gaan eten in het restaurant.

Op dat moment voelde ik dat mijn vliezen braken, en meteen kreeg ik hevige weeën. Marije appte naar de fotograaf: misschien is het goed als je toch meteen naar boven komt. Ik drukte op de bel voor de verloskundige en verpleegkundige.

Zo snel kan niet

Om 18.10 uur zat ik op 4 centimeter – de verloskundige verwachtte dat het nog even ging duren. Maar tien minuten later voelde ik dat hij ging komen. ‘Dat kan niet, ik heb net gevoeld, zo snel kan het niet gaan’, zei de verloskundige. Ze ging weer weg.

Lees ook: Jills bevallingsverhaal: ‘Het mocht niet van de verloskundige, maar ik ging tóch persen’

Heftige start

Maar het voelde écht alsof de baby eraan kwam. Ik heb op de bel gedrukt, en ze kwam weer terug. Om 18.25 uur zat ik op 9,5 centimeter: in een kwartier ging ik dus van 4 naar bijna 10 centimeter. Om 18.30 uur mocht ik gaan persen – en drie minuten later was Ib geboren. Om 18.45 uur is mijn placenta geboren, en toen was het klaar.

De bevalling ging snel en hevig, maar ik ben niet geknipt of uitgescheurd. Wel heb ik een dag lang naweeën gehad. Voor Ib was het een heftige start, ze moesten flink over zijn rug wrijven om hem op gang te krijgen. Maar hij zag er meteen goed uit, en hij begon ook gelijk te drinken.

Afkickverschijnselen

Ik slik antidepressiva, en daarom moest Ib nog 24 uur in de gaten gehouden worden. Dat vond ik een prettig idee. Die eerste dag is hij heel rustig geweest, de twee dagen daarna juist onrustig. Het kan best zijn dat dat een soort afkickverschijnselen waren van de medicatie.

Inmiddels is Ib 2 jaar, en hij is nog steeds een droom van een kind. Felix van bijna 10 en Moos van 7 zijn continu met hem bezig. Ze komen van dezelfde donor, dus het zijn volbloed broers van elkaar. Dat vinden we heel waardevol.’