Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Blogger Cat: ‘Wij denken aan de dood als we het woord kanker horen, Reeva gelukkig niet’

Nog geen drie maanden na de bevalling van haar tweede kind ontdekt Cat Rose-Tran een knobbel in haar borst. Diagnose: borstkanker. Voor Ouders van Nu schrijft ze over het moederschap, ziek zijn maar vooral: beter worden.

Ik heb nog niet aan mijn dochter Reeva verteld dat ik ziek ben. Rocco heeft me wel al aangehoord. Hij keek me met grote ogen aan. Maar eerlijk, alsof het hem boeit. Hij rouwt volgens mij ook niet echt dat hij nu af en toe een fles kunstvoeding krijgt in plaats van borstvoeding. Ik kan door alle stress niet meer volledig aan zijn vraag voldoen en die jongen heeft gewoon honger. Dat is zijn prioriteit. Of zoals zijn grote zus zegt: ‘Mijn broertje moet heel veel slapen, hij huilt heel veel en hij heeft altijd honger.’ Ik ben zo dol op haar. Ik merk dat we, nu het nieuws wat is geland bij mij en Daan, weer wat onverdeelde aandacht kunnen geven aan haar. Ze zit weer beter in haar vel.

Advertentie

Knullig

Maar ik maak me ook zorgen om Reeva. Ik vind het zo eng om het haar te vertellen en ik weet ook echt niet hoe. De boekjes die ik tot nu toe heb gevonden, zijn niet erg troostend of op haar niveau geschreven. Te lastig, te knullig, te debiele plaatjes met weinig inspirerende teksten. Ik moet opschieten met het haar vertellen, want over drie weken verlies ik waarschijnlijk mijn haar.

Klein maar pienter

We vragen Christiane van Care for Cancer om ons bij dit proces te helpen. Als ik haar bel om een afspraak te maken, bekent ze niet veel ervaring te hebben met onze hulpvraag en bestempelt ze Reeva voorzichtig nog als jong. Ik heb het idee dat ik Reeva moet verdedigen. Ja, ze is nog klein. Twee jaar en zeven maanden klinkt niet als heel oud. Maar ze is een pienter meisje dat zich supergoed kan uiten. Veel van wat wij tegen haar zeggen, neemt ze op. Behalve als ze tv kijkt dan.

Open in de wereld

Meteen bij binnenkomst begroet Reeva Christiane liefdevol. Ze trekt van alles uit de kast. De cakejes worden op de borden gelegd, de bananen worden uit haar keukentje gehaald, de treinen komen in actie en ga zo maar door. Christiane gaat meteen mee met Reeva’s verhalen en is zichtbaar ontroerd als Reeva haar wijst op een regenboogtekening die al een paar weken in onze woonkamer hangt. “Die is voor jou, die heb ik voor jou gemaakt.” Ik merk dat ze nu begrijpt wat ik bedoel. Mijn meisje staat open in de wereld.

Schermtijd

Het is een chaotische maar fijne ontmoeting. Nadat Reeva voor de zoveelste keer probeert het gesprek over te nemen en wij onhandig naar woorden zoeken zodat ze het hopelijk niet helemaal mee krijgt, besluiten we haar achter een laptop te zetten. Zo grappig hoe Reeva alles loslaat voor wat extra schermtijd.

Hulp vragen

Christiane begrijpt dat het veel voor ons is. Superveel in enorm korte tijd. Ze leert ons dat het oké is om hulp te vragen. Dat omstanders natuurlijk ook geraakt worden door het nieuws en zich machteloos voelen. Dat het voor hen juist fijn is om een concrete taak te hebben zodat ze je kunnen steunen. Zo had ik het helemaal niet bekeken. Ik vind het moeilijk om mensen te belasten. Ze werken, hebben kinderen of verplichtingen. Ik moet erop gaan vertrouwen dat ze eerlijk zullen antwoorden als ik ze om hulp vraag.

Verlichting gezocht

Waar ik blij om ben: Christiane vraagt flink door bij Daniel. Hij heeft het zwaar. Het gezinsleven gaat verder en hij draagt nu het meeste gewicht. We bespreken hoe hij zich voelt en ik hoor voor het eerst dat hij de afgelopen periode veel verlichting vond in het slapen, maar ook dat hij steeds wakker wordt met een zwaar gevoel in zijn buik. Christiane daagt hem uit om iets te zoeken wat troost zou kunnen geven. Het delen met vrienden en familie is niet helemaal hetgeen wat hem verlicht, maar hij staat er wel voor open om contact te zoeken met lotgenoten.

Brief aan de kinderen

Het gesprek heeft ons goed gedaan. Christiane heeft ons het vertrouwen gegeven dat we Reeva kunnen begeleiden. Wat ze ook benadrukte: wij denken aan de dood als we het woord kanker horen, Reeva gelukkig nog niet. Met onze liefde en sturing, aangevuld met een verhaal dat Daniel en ik hebben bedacht, voel ik me gesterkt om een brief te schrijven aan onze kinderen.

Lieve Rocco, lieve Reeva,

Mama’s borst is ziek. Heel erg ziek. Papa en ik zijn er om eerlijk te zijn heel verdrietig over. Want er zit een knobbel in mijn borst die er niet hoort. De dokter heeft gezegd dat de knobbel kanker heet. Willen jullie voelen? Hij zit onder mama’s tepel en is een beetje hard.

Ik vind het niet zo leuk want mama zal wel wat vaker moe zijn. Het leuke is dan wel dat er mensen komen om ons te helpen in huis. Dat vind ik wel heel fijn. En als we willen, kunnen we misschien wel eens ergens uit logeren gaan met z’n allen. Of misschien durf je wel een keertje alleen te logeren, Reevaatje!

Mama moet nu vaker naar het ziekenhuis. Daar zijn er heel lieve dokters en verpleegkundigen die mama kunnen helpen. Wisten jullie dat buurvrouw Masja ook dokter is? Zo lief zijn de dokters in het ziekenhuis ook. Ik kan wel vragen of jullie een keertje mee mogen komen, dan kunnen jullie zelf zien hoe mooi het ziekenhuis is. En als ik dan in het ziekenhuis ben, krijg ik een speciaal toverdrankje dat chemo heet. Als ik chemo krijg, kan ik daarna soms een oranje plasje hebben, gek hè? Dan weten we dat de chemo mama’s borst beter maakt. En we weten ook dat het werkt als mama’s haren uitvallen. Wat vinden jullie daarvan? Als mama geen haren meer heeft?

 De kapper heeft iets leuks voor mij als ik kaal word. Ik kan dan net zoals Boy, van Boy en de beer een mooie pruik op doen. Mijn pruik heeft bruine haren. Ik heb de haartjes al gekamd, vinden jullie ze ook zo glad?

En papa leek het leuk om een mooie muts en sjaal te kopen. Want het kan weleens koud zijn op mama’s kale bolletje. Papa heeft er een paar uitgekozen. Ik vind ze allemaal mooi, kun jij ons helpen met kiezen Reevaatje? Welke vind jij het mooist? En denk je dat Rocco die ook mooi vindt?

Ik hou van jullie lieverds. Heel veel.

Artikelen van Ouders van Nu ontvangen in je mailbox? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.

Cat Rose-Tran

Cat Rose-Tran (36) is 14 jaar samen met Daniel en heeft twee kinderen, Reeva (3) en Rocco (1). Toen Rocco drie maanden oud was, ontdekte ze een knobbel in haar borst. Voor Ouders van Nu schrijft ze over hoe ze het moederschap combineert met beter worden.