Fleurs bevallingsverhaal: ‘Mijn lichaam deed het allemaal vanzelf’

‘Thuis, in een vertrouwde omgeving. Bij mijn twee eerdere bevallingen was dat niet gelukt. Drie maal is scheepsrecht, dacht ik toen ik in verwachting was van Emilia.

De zwangerschap verliep ongecompliceerd. Van onze twee oudste kinderen beviel ik na ruim 40 weken. Samuel werd geboren toen ik 42 weken was, Feline kwam bij 41+3. Ik wist dus dat het mogelijk was dat ook deze zwangerschap lang zou duren. Al hoopte ik dat ik dit keer niet weer richting de 42 weken zou gaan.

Lees ook: Uitgerekende datum berekenen: hoeveel weken zwanger?

Mentaal zwaar

Met 41+5 voelde ik me nog steeds goed. Het lukte me nog prima om vier trappen op te lopen. Oké, ik was dan wel een beetje buiten adem, maar verder was er niets aan de hand.

Lichamelijk had ik de zwangerschap nog even vol kunnen houden, maar mentaal was ik er klaar mee.

Ruim 40 weken zwanger

Ik was 40+5 zwanger toen ik met het ziekenhuis had afgesproken om voor een inleiding te gaan. Mocht de bevalling voor 42 weken beginnen, dan kon onze dochter thuis geboren worden. Maar zo liep het helaas niet.

Ik ben drie keer gestript: met 41+1, 41+5 en 42. Ik weet nog goed dat ik tijdens een controleafspraak aan de CTG lag. Ik heb toen gehuild, want ik wist dat een thuisbevalling na 42 weken wordt afgeraden.

Lees ook: Thuis bevallen: dit zijn de voor- en nadelen

Oud omaatje

Maar op een gegeven moment ging ik in standje overgave. Op de dag van de inleiding werden mijn man Steven en ik om 07.00 uur in het ziekenhuis verwacht. Daar mocht ik kiezen tussen tabletten die de baarmoederhals week zou maken of een ballon.

Ik koos voor de tweede optie en liep daarna meteen als een oud omaatje met kramp.

Afwachten

Steven en ik hadden alle spullen meegenomen: het bevalbad, de Maxi-Cosi. We hebben de hele dag een beetje in het ziekenhuis rondgehangen. We hebben spelletjes gedaan en omdat het mooi weer was, zijn we ook naar buiten geweest.

Ik had af en toe kramp, maar kon nog wel goed ontspannen. Wat regelmatig door mijn hoofd schoot: dit kan nog lang duren, want onze dochter heeft er nog helemaal geen zin in.

Lees ook: 10 tips om op een natuurlijke manier weeën op te wekken

Bidden

Toen Steven en ik buiten op een bankje voor het ziekenhuis zaten, zagen we Richard; de dominee in onze kerk. Hij kwam bij ons zitten en heeft met ons gebeden voor de geboorte van onze dochter.

Wat een mooi moment was dat. Richard heeft op dat moment veel voor ons betekend. We voelden ons heel gesterkt en ik heb toen zeker een traan gelaten.

00.00 uur

’s Avonds hebben we in de kamer gegeten en een beetje tv gekeken. Steven maakte nog een grapje toen we gingen slapen: ‘Maak me niet om 12 uur ’s nachts wakker met weeën hè!’ ‘Nee hoor!’, zei ik nog.

Rond 23.45 uur werd ik wakker met kramp. En op de wc had ik weer pijn. Ik keek op de klok en het was precies 00.00 uur. Ik maakte mijn man wakker en die stond meteen naast het bed in actiemodus.

Extra emmers

Vijf minuten later werd de CTG aangesloten. ‘Het is zover’, zei de verpleegkundige vrij snel daarna. De klinisch verloskundige werd gebeld en zij heeft de ballon verwijderd. Op dat moment had ik 3 tot 4 centimeter ontsluiting.

Terwijl Steven druk in de weer was met het bevalbad, had ik het zwaar. Ik had rugweeën die zo snel achter elkaar kwamen, dat ik weinig tijd had om bij te komen. Steven en een verpleegkundige liepen rond met extra emmers om het bad sneller te vullen.

Persweeën

Om 01.20 uur kreeg ik persweeën. Omdat ik veel gedronken had, wilde ik eerst nog even plassen voordat ik het bad in zou gaan. ‘Als je nu naar de wc gaat, dan wordt ze daar geboren’, zei de verloskundige.

Daarom ben ik toen maar meteen het bad in gegaan. Dat voelde fantastisch. Ik hing over de rand van het bad toen er nog een perswee kwam. Ik heb niet bewust geperst, mijn lichaam deed het allemaal vanzelf. Opeens hoorde ik iemand zeggen: ‘Het hoofd is er!’

Lees ook: Weeën en persen: dit is hoe het écht voelt (volgens jullie)

Snel en krachtig

Toen ze eenmaal uit me was, heeft ze nog zo’n tien seconden ‘rondgezwommen’ terwijl ik even op adem kwam. ‘Oh, daar ben je al’, zei ik toen ik haar eenmaal vasthad. Dat was wel even een wowmoment.

Emilia was helemaal in orde en ik had een paar minimale scheurtjes. Wel heb ik veel bloed verloren, ongeveer 900 milliliter.

De bevalling was zo snel en krachtig dat ik er echt van moest bijkomen. En hoewel ik zo’n snelle bevalling geen aanrader vind, ben ik toch blij met hoe het is verlopen. Ik ben in bad bevallen en zonder veel medische interventies. Dat wilde ik graag.’