Romario (35): ‘Had ik maar geweten wat het krijgen van een kind met je relatie doet’

‘Mijn grootste wens in het leven was om vader te worden. Dat liet ik mijn moeder al weten toen ik 14 jaar oud was. Ik wilde een betrokken vader zijn, zorgen voor mijn kinderen en mijn gezin alles geven wat ik zelf heb gemist. Ik ben opgegroeid zonder mijn biologische vader en heb altijd gevoeld hoe belangrijk een vaderfiguur is in het leven van een kind.

Alles geregeld

Toen mijn verloofde en ik besloten dat we klaar waren voor een kind, bleek ze vrijwel direct zwanger. Ik stortte me volledig op de voorbereidingen en wilde graag dat alles geregeld was. De babykamer, de spullen, de praktische zaken: ik dacht dat ik overal aan had gedacht. Ik kon niet wachten om nu eindelijk vader te worden. Maar ondanks die voorbereidingen had ik geen idee wat me te wachten stond.

Lees ook: Bevalling voorbereiden: waar moet je allemaal aan denken?

Als mijn zoon wordt geboren, zijn we dolgelukkig. Er wordt gezegd dat de wond in de buik van mijn verloofde na zes weken zou zijn genezen. Alsof alles na die zes weken weer terug zou gaan naar normaal. Mijn verloofde zette zelfs in haar agenda wanneer die zes weken voorbij waren. Maar niemand vertelde ons dat lichamelijk herstel iets heel anders is dan emotioneel herstel.

Alles anders

Mijn partner had een zwangerschap en bevalling achter de rug, maar leek nauwelijks de ruimte te krijgen om daarvan te herstellen. Onze relatie werd behoorlijk op de proef gesteld, mede door een baby die de eerste maanden maar bleef huilen en achteraf een koemelkallergie bleek te hebben.

We hielden ontzettend veel van elkaar, maar ineens leek alles anders. Ik begreep haar niet altijd en zij begreep mij niet altijd. Achteraf zie ik dat daar niets vreemds aan was. Er verandert simpelweg ontzettend veel wanneer je ouders wordt.

Lees meer: Alles over ontzwangeren en hoe je je lichaam kunt helpen

Frustratie en verdriet

Mijn partner worstelde met emoties die ik niet goed kon plaatsen. Frustratie, verdriet, overprikkeling. Ik dacht vaak: waarom is ze boos? Waarom lijkt niets wat ik doe genoeg? Ik had nooit van andere vaders gehoord dat zij zich ook somber, onzeker of overweldigd konden voelen. Toch gebeurde dat bij mij.

Ik kreeg steeds vaker het gevoel dat ik tekortschiet. Als vader. Als partner. Ik dacht dat ik harder moest werken, meer geld moest verdienen en meer moest doen om goed genoeg te zijn. Tegelijkertijd had ik het gevoel dat ik niet de vader kon zijn die ik altijd had willen worden. Langzaam begon ik richting een depressieve periode te glijden.

Aha-moment

Pas toen ik me ging verdiepen in de post-partumperiode, begon ik te begrijpen waar de gevoelens van mijn verloofde vandaan kwamen. Ik zag dat haar emoties voortkwamen uit liefde, uitputting en een enorme verandering waar ze middenin zat.

Dat inzicht heeft veel veranderd. Want juist in die periode voelde ik me soms naar de tweede plek verschoven. Ineens draaide alles om de baby. Ik ging in de verdediging wanneer mijn partner aangaf dat ze meer steun nodig had. Dan dacht ik: zie je niet wat ik allemaal doe? Zie je mij nog wel?

Pas later realiseerde ik me dat het geen wedstrijd was. Dat niemand op de eerste of tweede plek stond. We zaten allebei midden in een enorme verandering en probeerden daar samen een weg in te vinden.

Lees ook: 14x zo overleeft je relatie het eerste jaar met een baby

Als ik terug kon in de tijd

Wat ik achteraf het liefst anders had gedaan? Ik had mijn partner meer mentale steun willen geven. Meer begrip. Meer geduld. Minder oplossingen en meer aanwezigheid. Ook had ik graag eerder willen weten hoe belangrijk voeding en herstel zijn na een bevalling.

Ik heb dat gelukkig mogen leren van mensen uit mijn omgeving, waardoor ik bewust ben gaan koken om het lichaam van mijn partner te ondersteunen. Maar geen professional heeft me daar iets over verteld.

Eerst naar mezelf kijken

Vooral had ik gewild dat iemand tegen mij had gezegd dat de post-partumperiode niet na zes weken voorbij is. Dat het maanden kan duren. Dat het normaal is dat je elkaar soms even kwijtraakt. Dat je relatie verandert. Dat je als partner soms machteloos bent. En dat je daarover mag praten.

Mijn verloofde en ik praten gelukkig over alles. We zijn totaal verschillend, maar juist daardoor hebben we geleerd om echt naar elkaar te luisteren. Ik heb ontdekt dat als ik wil dat iets verandert, ik eerst naar mezelf moet kijken voordat ik naar de ander wijs.

Lees ook: De redactie tipt: de beste boeken voor (aanstaande) vaders

Vader worden heeft mij meer veranderd dan ik ooit had verwacht. Het heeft me laten groeien als mens. Maar als ik iets over had mogen doen, had ik me veel eerder verdiept in de post-partumperiode. Niet omdat het de zware maanden had weggenomen, maar omdat ik mijn partner dan beter had begrepen.’