Ynskes bevallingsverhaal: ‘Geen moment ben ik bezig geweest met Mats stuitligging, ik zat vol adrenaline’

‘Elk kwaaltje dat je maar kunt bedenken, had ik. De zwangerschap van Mats viel me zwaar. Al vrij rap, rond 20 weken, zagen we op de echo dat hij in stuit lag. Ik maakte me daar toen nog geen zorgen over, want Mats had nog alle tijd en ruimte om te draaien.

Lees ook: Verloskundige Karlijn Draaisma over de opties bij een stuitligging

Spannend

Maar bij elke echo zagen we toch steeds weer die stuitligging. ‘Ik weet niet of hij nog gaat draaien’, zei de gynaecoloog met 35 weken.

Toen begon ik het spannend te vinden, vooral toen de gynaecoloog voorstelde een keizersnede in te plannen. Omdat ik aangaf dat niet te willen, werd me geadviseerd om thuis oefeningen te doen in de hoop dat Mats alsnog zou draaien. Ik deed ze elke dag trouw, tevergeefs.

Pijn

Met 36 weken werd geprobeerd Mats met een versie anders te laten liggen. Met volle moed ging ik naar de afspraak, maar wat deed het pijn!

Via een infuus kreeg ik weeënremmers om te voorkomen dat de bevalling zou beginnen. Maar toen ik de medicatie kreeg, werd ik angstig en voelde ik druk op mijn borst. Ik was aan het afzien.

De versie is uiteindelijk niet gelukt, omdat Mats al was ingedaald. Ze hebben het drie keer geprobeerd voordat de verloskundige besloot te stoppen, omdat ik te veel pijn had.

Lees ook: Het indalen van je baby: wanneer gebeurt het?

Second opinion

Een geplande keizersnede kwam weer ter sprake, maar ik wist dat er een arts is in een ander ziekenhuis die gespecialiseerd is in stuitbevallingen.

Bij die arts kon ik twee weken later terecht. Hij vertelde me over de mogelijkheden van vaginaal bevallen bij een stuitligging. Met een goed gevoel verliet ik die afspraak. Die arts gaf me het vertrouwen dat ik vaginaal kon bevallen van Mats.

Inleiding

Ik ging weer terug naar mijn vertrouwde ziekenhuis, waar ik met 40 weken een controleafspraak had. Ik voelde het al een beetje rommelen in mijn buik, een menstruatieachtige pijn. Ik bleek al 2 centimeter ontsluiting te hebben. Toen ik aangaf dat ik de laatste loodjes pittig vond, werd me gevraagd of ik openstond voor een inleiding.

Een dag later was het zover. Ik kreeg tabletten om mijn baarmoederhals week te maken en er werd een ballon geplaatst. Omdat Mats in stuit lag, moest ik in het ziekenhuis blijven. Ik realiseerde me toen: het duurt niet lang meer voordat onze baby er is.

Lees ook: Bij deze moeders kwam de baby op een andere dag dan de geplande inleiding

Weeën

Rond 21.00 uur, ik lag toen in bed een serie te kijken, kreeg ik om de tien minuten kramp. De pijn was goed te doen, want ik kon nog goed kletsen met mijn vriend Wesley. Om 22.30 uur probeerde ik te slapen, maar de weeën werden steeds pijnlijker.

Niet veel later voelde ik iets knallen in mijn buik en vervolgens een warme straal langs mijn benen. Mijn vliezen waren gebroken. Toen de verloskundige mijn ontsluiting controleerde, mat ze 4 centimeter.

Volledige ontsluiting

Voor Wesley betekende dat hij aan de slag kon met het opzetten van het bevalbad. Ondertussen had ik steeds meer moeite om de weeën op te vangen.

Toen er genoeg water in het bad zat, ben ik erin gestapt. Ik had zo veel pijn dat ik de verloskundige om een ruggenprik vroeg. ‘Dat gaat niet meer, want je hebt al volledige ontsluiting’, kreeg ik te horen.

Adrenaline

Vanwege Mats’ stuitligging vond de arts het toch niet zo’n goed idee dat ik in bad zou bevallen. Zij en Wesley hielpen me het bad uit en ondersteunden me toen ik op het bed klom.

Ik moest op handen en knieën zitten, maar het lukte me niet goed om te persen. Liggend op mijn zij ging het beter. Geen moment ben ik bezig geweest met Mats stuitligging. Ik zat vol adrenaline, maar was tegelijkertijd ook heel kalm. Omdat ik drie jaar geleden al ben bevallen van onze dochter Noë wist ik: deze pijn is tijdelijk, straks is het voorbij. Die mindset heeft me erdoorheen geholpen.

Lees ook: Van stuit- tot achterhoofdsligging: zó beïnvloedt de houding je bevalling

Trots

Op een gegeven moment moest ik van de verloskundige weer op handen en knieën zitten. ‘Nog twee keer duwen en dan is hij er’, zei ze. Om 00.50 uur ben ik begonnen met persen en om 01.13 uur is Mats geboren. Zijn billen kwamen als eerste.

Toen ik hem vasthield, was ik opgelucht dat hij er was, maar vooral ook trots op mezelf. Ik ben zo blij dat ik vaginaal ben bevallen en ook nog eens zonder pijnbestrijding. Het is gewoon mogelijk.

Vertrouwen

Ik ben niet gescheurd en een knip was ook niet nodig. Mijn lichaam was er klaar voor om te bevallen, zo voel ik dat. Ook mentaal was ik er klaar voor.

Tegen vrouwen met een baby in stuitligging wil ik zeggen: kom voor jezelf op en geloof in jezelf.’