Sams bevallingsverhaal: ‘Het enige wat ik nog kon uitbrengen was: ‘Regel een ruggenprik’’

‘Tot week 27 heb ik een heel ontspannen zwangerschap gehad, maar daarna kreeg ik bekkeninstabiliteit. Ik was ook vrij angstig en maakte me veel zorgen. De verloskundige adviseerde me om meer te vertrouwen op mijn eigen lichaam, maar dat vond ik lastig.

Minder beweging

Rond 28 weken voelde ik de baby voor het eerst minder bewegen. Twee weken later opnieuw, maar dit keer voor een langere periode. Toen heb ik de verloskundige gebeld en die stuurde ons door naar het ziekenhuis. Zul je net zien: in het ziekenhuis begon meneertje in mijn buik de marathon te lopen.

Omdat het de tweede keer was dat ik Noah minder goed voelde, kregen we een uitgebreide echo waarbij onder meer werd gekeken of de doorbloeding van de placenta nog goed was: alles was in orde.

Verbijsterd

Met 37 weken was ik voor controle bij de verloskundige. Ik was klaar met de zwangerschap, ook omdat ik veel pijn had en bijna niet meer kon lopen. Ik moest meer rust nemen, kreeg ik te horen.

Drie dagen later, met 37+6 weken, voelde ik Noah opnieuw minder. De verloskundige stuurde ons opnieuw door naar het ziekenhuis en daar zag de gynaecoloog dat het echt niet goed met me ging.

Ik hield veel vocht vast en de baby was in principe af, dus de arts stelde een inleiding voor. Mijn vriend en ik waren verbijsterd. Dit hadden we niet verwacht. Drie dagen daarvoor werd me nog verteld dat ik het rustig aan moest doen, nu kregen we opeens te horen dat een inleiding mogelijk was. We maakten een afspraak om drie dagen later het ballonnetje te laten plaatsen.

Lees ook: Inleiden van de bevalling, dit kun je verwachten

To-dolijst afvinken

Toen we weer thuis waren, ben ik als een gek to-dolijstjes gaan afvinken. Mijn vriend heeft het zwaar gehad, haha. Alles wat ik hem vroeg te doen, heeft hij gedaan. Alle eer gaat naar hem!

We moesten tot het plaatsen van de ballon elke dag langskomen voor een controle. Op dag 2, met 38+1 weken, ging het mis. We zaten in de wachtkamer en ik voelde me plotseling heel slecht. Ik kreeg een CTG en met Noah was alles goed, maar ik kreeg wel te horen dat ik niet meer naar huis mocht.

Ik raakte in paniek, want ik wilde thuis nog van alles doen. Omdat ik op 5 minuten rijden van het ziekenhuis woon, mocht ik toch een uurtje weg. Thuis heb ik nog als een malle dingen gedaan: de natte was opgehangen, alvast boodschappen gedaan voor de kraamvisite, wat spullen ingepakt voor het ziekenhuis.

Lees ook: 9x dit ga je écht niet doen tijdens je verlof of vlak na de bevalling (al denk je nu van wel)

Ballon plaatsen

Een uur later waren we weer in het ziekenhuis en kreeg ik het ballonnetje geplaatst. Die avond bestelden we pizza in het ziekenhuis. De pizza was een heel slecht idee. Hij kwam er net zo snel weer uit als hij erin ging.

Ook voelde ik me slecht omdat mijn vriend niet bij me mocht slapen. Hoe later het werd, hoe meer ik me daar druk om ging maken. Toen mijn moeder, die inmiddels ook bij me was, en mijn vriend rond 23.00 uur weggingen, vond ik dat pittig, maar het lukte me gelukkig snel om me eroverheen te zetten.

3 centimeter ontsluiting

De verpleegkundigen adviseerden me te slapen. Als het me om 01.00 uur nog niet was gelukt om in slaap te vallen, dan zou ik slaapmedicatie krijgen.

Die avond had ik veel pijn en slapen lukte niet. Ik heb drie keer gebeld, maar er kwam niemand. Na een uur ben ik maar de gang op gelopen. Wat bleek: mijn bel was stuk.

De volgende ochtend werd ik wakker met 3 centimeter ontsluiting. De gynaecoloog stelde voor om mijn vliezen te breken. Dat vond ik een goed idee, want ik wilde snel van alles af zijn.

Lees ook: Vliezen gebroken? Hier moet je op letten

Weeënstorm

Na het breken van de vliezen werd ik naar een bevalkamer gebracht en maakte ik kennis met het team van verpleegkundigen. Dat waren allemaal fijne, lieve en kundige vrouwen die mij een prettig gevoel gaven.

Ik kreeg weeënopwekkers en wist dat de kans op een weeënstorm daardoor groter was, maar ik dacht: ik zie het allemaal wel. De opwekkers waren in het begin goed te doen, tot ze op stand 4 werden gezet. Toen trok ik het niet meer. Ik werd niet lekker, had het gevoel dat ik moest spugen en had geen moment rust. Ik ben onder de douche gaan staan in de hoop dat het zou helpen, maar ik kon niet eens meer praten.

Lees ook: De bevalling opwekken? Zo werken weeënopwekkers

Het enige wat ik nog tegen mijn vriend kon uitbrengen, was: ‘Regel een ruggenprik en mama.’ Op dat moment had ik 3 centimeter ‘en een beetje’ ontsluiting. Al denk ik dat ze die ‘en een beetje’ zeiden om me gerust te stellen.

Ik vond het fijn dat mijn moeder niet veel later weer bij ons in het ziekenhuis was, maar ik heb twee uur lang bijna niet gepraat. Toen ik aan haar vroeg waar die ruggenprik bleef, is zij het voor mij gaan navragen. Vlak daarna werd ik opeens opgeroepen voor de verdoving.

Chagrijnig

Ik werd in bed naar de afdeling anesthesie gebracht. Mijn vriend duwde het bed, De verpleegkundige trok het bed achter zich aan. Maar ze kon er niets van en botste overal tegenaan. Ik lag daar met mijn weeënstorm en was bloedchagrijnig.

Eenmaal op de afdeling anesthesie dacht ik: kom op, stop die prik erin. Het duurde voor mijn gevoel allemaal heel lang. Maar toen de prik er om 16.00 uur eenmaal in zat, voelde ik direct verlichting.

Lees ook: 23x moeders vertellen: zo voelt een ruggenprik

Volledige ontsluiting

Weer terug op mijn kamer voelde ik me fijn. Ik kon weer lachen en praten en voelde me ontspannen. Die rust heeft mijn lichaam goed gedaan, want toen mijn ontsluiting om 20.00 uur werd gecontroleerd, zat ik op 10 centimeter. Helaas zat Noah niet diep genoeg.

Ik werd weer niet lekker en begon te shaken. Aan alles voelde ik: het is tijd, ik ben er klaar mee. Ik zette het nummer *Vivo per lei* van Andrea Bocelli aan en begon mee te zingen. Zo kwam ik in mijn eigen bubbel. Ook de muziek van Julio Iglesias maakte me rozig.

Om 21.30 uur zou de gynaecoloog terugkomen, maar toen ze er om 21.35 uur nog niet was, is mijn moeder de dokter gaan halen. Ik had inmiddels koorts en witte kringen om mijn ogen en was bang voor pijn.

Persdrang

‘Eén ding is zeker: de baby wordt vandaag of morgen geboren’, zei de arts toen ze bij me was. ‘Nee, niet morgen. Vandaag’, antwoordde ik.

Toen ik op een gegeven moment druk voelde in mijn buik, alsof ik moest poepen, zei de dokter dat ze het persen met me wilde oefenen. Terwijl ik perste, liep de assistente gehaast naar de gang. Ik zag aan haar gezicht dat ze dacht: dit had ik niet verwacht. Iemand anders typte wat dingen in de computer.

Ik moest van de gynaecoloog nog een keer oefenen met persen, terwijl zij haar handschoenen aantrok. Na die tweede keer persen zei ze dat ze Noahs hoofd al zag. Op dat moment wist ik: nog één keer goed persen en hij is er al.

Lees ook: Persen tijdens de bevalling: hoe gaat dat?

Dankbaar

De pijn van de ring of fire heb ik niet gevoeld, want ik had de ruggenprik nog. Toen Noah er eenmaal was, hadden we allemaal zoiets van: wow, zes minuten geleden kregen we nog te horen dat hij er vandaag of morgen zou zijn.

Noah werd meteen op mijn borst gelegd en ik besefte direct: jeetje, ik heb een kind, hij is er!

De bevalling was een stressvolle situatie, maar het had niet beter kunnen gaan. Ik ben dankbaar dat mijn moeder erbij was en dat alles goed is gegaan. Ik heb een mooie bevalling gehad.’