Dirk (40) vindt matchende kleding vreselijk voor zijn tweeling, maar hun moeder denkt daar anders over: ‘Ze zien er toch hartstikke leuk uit?’
Journalist Dirk Lotgerink is een trotse tweelingvader. In deze serie deelt hij zijn geluk en twijfels. Deze keer vraagt hij zich af: is het wel zo'n goed idee om zijn 3-jarige tweeling in matchende kleding te steken?
Als ik thuiskom, spelen Thorre en Lizzie in de tuin. Kayleigh zit in een tuinstoel naar de kinderen te kijken. Zodra mijn kinderen me zien, rennen ze op me af. ‘Kijk eens, ik ben een tijger!’ roept Thorre. Hij wijst naar zijn wijde broek met gevlekt motief. ‘Prachtig, jongen. Je ziet er inderdaad uit als een echte tijger.’ Dat het een panter moet zijn vanwege de vlekken, corrigeren we later in de opvoeding wel een keer.
‘En kijk naar mij’, zegt Lizzie. ‘Ik ben óók een tijger.’
In plaats van een broek heeft zij een soort tuinbroek aan met hetzelfde motief. Ook zij krijgt complimenten en een aai over haar bol. Dat ik hun kleding vreselijk vind, laat ik niet aan ze merken.
Serieus, een panterprint?
‘Leuk dat je ze altijd in matchende kleding naar buiten stuurt’, zeg ik als ik naast Kayleigh plaatsneem. ‘Maar even serieus, een panterprint?!’
Na de geboorte van de kinderen heb ik besloten me niet met hun kledingkeuze te bemoeien. Als vader heb ik betere dingen te doen, zoals hopen dat de kinderkamers geen gele muren krijgen. Maar voor zo’n infantiel pantermotief ben ik blijkbaar gevoelig. ‘Ze zien er hartstikke leuk uit’, countert Kayleigh.
En ze heeft gelijk. Onze tweeling ziet eruit alsof ze zo uit een reclame voor een kinderkledingmerk zijn weggelopen. ‘Ik hoop dat we twee mensen grootbrengen die zelfstandig in de wereld kunnen functioneren en niet naar elkaar kijken’, zeg ik.
Lees ook: Dirk (40): ‘Wie van mijn tweeling loopt voor? Ik betrap mezelf steeds op vergelijken’
Waarom kiezen voor dezelfde pakjes?
Maak ik van iets onschuldigs een probleem, of schaadt het aantrekken van dezelfde kleding hun ontwikkeling? Vol afschuw kijk ik toe als ouders hun tweelingen dezelfde pakjes hebben aangetrokken waardoor je hun kroost alleen op gedrag en oogkleur kunt onderscheiden. Waarom doen ze dat?
Het is al moeilijk genoeg om je eigen weg te vinden, eerst op school en later in de maatschappij. Wie zijn tweeling dezelfde kleren aantrekt, vergeet dat ieder kind een eigen persoonlijkheid heeft. Schattig was het misschien op de kraamkamer. Daarbuiten begint het martelen van je kind.
Zelf kiezen
‘Als we ze genoeg liefde geven, doen ze dat toch vanzelf wel?’ oppert Kayleigh.
Ik besluit me erbij neer te leggen dat mijn 3-jarige modellen zich tijgers wanen en hun moeder gelukkig wordt van het online speuren naar matchende kinderkleding. Tot ze naar de basisschool gaan, ga ik niet moeilijk doen over hun kledingkeuze. Dat ze vanaf dat moment waarschijnlijk zelf hun kleding willen kiezen, lijkt me een mooie stap richting zelfstandigheid.
Lees ook: Dirk (40) spreekt Spaans tegen zijn tweeling: ‘Mensen vinden dat vreemd, want ik ben gewoon Nederlands’
Dirk Lotgerink (1985) schrijft, is docent Spaans en werkt als tolk in de internationale voetbalwereld. Hij woont samen met Kayleigh in Beek (bij Nijmegen). Thorre en Lizzie, hun 3-jarige tweeling, vormen de inspiratie voor zijn columns. Meer lezen van Dirk? Dat kan in zijn dossier.
