‘Ik denk niet anders dan voor andere mensen’, zegt ze met een lach. ‘Qua kennis was het natuurlijk niet nieuw voor me, maar het beleven en ervaren wel. Bovendien weet je van tevoren nooit welk ‘lootje’ je trekt. Word je erg misselijk, krijg je mentale klachten? Ik wist in ieder geval dat veel normaal is, dat helpt.’
Gelukkig ging het bij Geke heel goed. ‘Zowel mentaal als fysiek had ik weinig klachten.’ Ze verwonderde zich vooral over hoe hard haar lichaam aan het werk was om een nieuw mens te maken. ‘Dat vond ik misschien wel het meest indrukwekkend.’
Lees ook: 88x zwangerschapsgedachten die elke (aanstaande) moeder herkent
Niet snel zenuwachtig
In het begin moest ze wennen aan haar nieuwe positie. Tijdens het spreekuur stelden cliënten ineens ook vragen aan haar. ‘Ik draaide het gesprek altijd zo snel mogelijk terug’, vertelt ze. ‘Later begreep ik dat die nieuwsgierigheid ook ging over verbinding. Je voelt je toch meer verbonden als je allebei zwanger bent.’ Na verloop van tijd vond ze het juist leuk. ‘Het leverde soms heel andere gesprekken op.’
Spanning over haar zwangerschap voelde ze nauwelijks. ‘Kennis geeft vertrouwen, zeggen we in de praktijk. Dat voelde bij mij ook echt zo. Veel klachten kon ik plaatsen, ik was niet snel zenuwachtig.’
Aangepast programma
Hoe bereid je je voor op je eigen bevalling als je verloskundige bent, honderden bevallingen hebt meegemaakt én er een boek over schreef? Samen met een zwangere collega en hun partners volgde ze een eendaagse cursus bij een zwangerschapscoach.
‘Het programma werd aangepast: minder theorie, meer focus op praktische zaken zoals houdingen, massage en ondersteuning. De Road Map of Labor van Penny Simkin kwam ook uitgebreid aan bod (een routekaart met illustraties en verschillende paden over de bevalling), dat gaf vooral mijn man veel inzicht in wat ons te wachten stond. Voor hem was het natuurlijk zijn eerste bevalling.’
Geke schreef een bevalplan, maar hield bewust ruimte voor andere scenario’s. ‘Elke bevalling is anders. Ik had veel vertrouwen in mijn lichaam, mijn verloskundige en mijn collega’s in het ziekenhuis. Ik weet hoe hard we altijd ons best doen om goede zorg te leveren. Daar kon ik me goed aan overgeven.’
Lees ook: Bevalling voorbereiden: waar moet je allemaal aan denken?
De laatste bocht
Haar man Oane kent natuurlijk genoeg bevallingsverhalen, maar een bevalling van dichtbij meemaken is toch andere koek. ‘Het fijne was dat we tijdens de cursus dezelfde informatie hadden gekregen. Daar konden we dus op terugvallen.’ Tijdens de bevalling, bij 8 centimeter ontsluiting, zei hij ineens: ‘Oh, nu zitten we dus in de laatste bocht’. Dat hij het proces kon plaatsen, gaf mij rust.’
Als voorbereiding op het ouderschap raadde Geke hem het boek Vader op komst van Willem Bisseling aan. Ook liet ze hem haar eigen boek over bevallen lezen. ‘Het laatste wat ik zou willen is dat ik er goed op terugkijk, maar hij door een gebrek aan voorbereiding totaal overdonderd is.’ Door die voorbereiding kreeg hij steeds meer bewondering voor het geboorteproces én haar werk. ‘Sommige verhalen raakten hem echt.’
Lees ook: Waarom een bevalling veel meer is dan alleen een fysiek heftige gebeurtenis
De bevalling
De weeën begonnen rond 23.00 uur ’s avonds en volgden elkaar al snel op. Om 03.30 uur had Geke 4 centimeter ontsluiting, daarna ging ze in bad. Twee uur later bleek ze al op 8 centimeter te zitten. ‘Tot dat moment voelde ik vooral rust en vertrouwen, daarna werd het wel echt zwaar.’
Na het spontaan breken van haar vliezen nam de persdrang toe en waren er nauwelijks pauzes tussen de weeën. ‘Ik hoopte snel volledige ontsluiting te hebben, maar daar had mijn lichaam langer voor nodig. Die fase vond ik enorm intens, vooral mentaal.’
Er ging niets fout, maar ze had behoefte aan perspectief. Daarom besloot ze naar het ziekenhuis te gaan. Voor pijnstilling, maar het bleek vooral mentaal helpend. ‘Steeds was er een nieuw punt om naartoe te leven: aankleden, de auto in, de rit, de afdeling. Dat haalde de wanhoop eraf.’ Vlak voordat de pijnstilling toegediend kon worden, bleek ze vrijwel volledige ontsluiting te hebben. Na een uur persen werd haar zoon Juul geboren.
Lees ook: Pijnbestrijding bij de bevalling: welke vormen zijn er?
Hoelang nog
‘Ik heb geen moment gedacht dat ik het niet kon, want na zoveel scenario’s weet je dat het eigenlijk altijd goed komt. Maar ik heb wel barensnood gevoeld. En ja, ook ik stelde de bekende vraag: hoelang nog?!’ Ze lacht. ‘Ach, ik ben ook maar een mens.’
Geke herkende veel van wat ze zelf vaak bij cliënten ziet. ‘Ik had bedacht veel op handen en knieën in het bad te zitten, maar vond die houding helemaal niet fijn. Vooral doen wat werkt, zeg ik altijd, dus dat deed ik.’ Ze beviel uiteindelijk op haar rug, ondanks haar kennis over verticale houdingen. ‘Dit werkte voor mij op dat moment het beste en daar kan ik me nu helemaal bij neerleggen.’
Het verloskundige brein
Haar verloskundige brein stond niet uit, maar zat haar ook niet in de weg. ‘Het hielp juist dat mijn verloskundige vooruitdacht en opties benoemde. Toen ik wanhopig werd zei ze: ‘Volgens mij heb je behoefte aan een plan’. Daardoor hoefde ik alleen nog maar te kiezen.’
Soms kwam haar vakkennis wel hardop naar buiten. ‘Bij het breken van mijn vliezen zei ik: ‘Nu zal de persdrang niet lang meer duren.’ En toen de klinisch verloskundige zich vlak voor de ring of fire omdraaide naar een kar met instrumenten, riep ze: ‘Ik wil geen knip hoor!’ Waarop de verloskundige lachend zei: ‘Oh, dat was ik ook niet van plan.’
Haar collega’s behandelden haar als een cliënt, maar negeerden haar kennis niet. ‘Ze namen me aan de hand, zonder me los te laten onder het mom van: ze weet het toch wel. Dat was ontzettend waardevol.’
Lees ook: Niet twijfelen, bij deze signalen moet je de verloskundige bellen
Betere kraamtijd dan verwacht
Tegen de bevalling zag Geke niet op, wel tegen de kraamtijd. ‘Ik had me voorbereid op keihard werken, weinig slaap en over mijn grenzen gaan. Het liep anders. De borstvoeding ging goed, Juul sliep redelijk en er was een strak plan voor kraamvisite.
Bovendien was Oane zes weken thuis. Daardoor kon ik echt herstellen en begonnen we gelijkwaardig: luiers, badjes, ritme, alles samen.’ Hij bewaakte ook de grenzen rondom bezoek. ‘Dat ik daar niet over na hoefde te denken, gaf zoveel rust.’
Het herstel verloopt goed, maar Geke is ook realistisch. Herstellen kost tijd. ‘Juul woog bijna 4,3 kilo. Mijn lichaam heeft dat gevoeld.’ Ze verloor spierkracht en bouwt nu rustig weer op. ‘Dat is pittig, maar ook normaal.’
Een nieuwe Geke?
Moeder worden voelt voor haar minder als een aardverschuiving dan vaak wordt beschreven. ‘Ik voel me vooral mezelf, maar dan met een enorme verantwoordelijkheid en liefde erbij.’ Ze is benieuwd hoe straks haar werk en het moederschap samen zullen komen. ‘Ik kijk er soms naar uit, maar zie het ook als een enorme uitdaging.’
Verandert dit haar werk als verloskundige? ‘Niet fundamenteel. Ik weet nu nóg beter hoe hard werken een bevalling is en hoeveel tijd herstel vraagt.’ Misschien stelt ze voortaan wel andere vragen, meer gericht op het moederschap dan alleen op het medische. Maar wat ze vooral meeneemt, is het besef hoeveel impact goede begeleiding heeft.
‘Ik was zo dankbaar voor mijn zorgverleners. Als je op zo’n moment niet gezien of gehoord wordt, kan dat enorm schadelijk zijn.’ Tegelijk weet ze ook: haar ervaring is één ervaring. ‘Ik weet nog steeds niet hoe het is om een keizersnede te krijgen, of als borstvoeding niet lukt.’
