'Zolang ik me kan herinneren heb ik ernaar verlangd om moeder te worden. Het ouderschap stelde ik me voor als iets heel bijzonders en magisch.
Mijn vriend en ik waren de eerste in onze directe omgeving die aan het ouderschap begonnen. Verhalen die ik kende, gingen over dat het pittig is en daarnaast het allermooiste wat bestaat. Hoe dat er in de praktijk precies uitzag, daar kon ik me niet echt een voorstelling van maken.
Lees ook: Zo bereid je je mentaal voor op het ouderschap
Romantisch beeld
Terugkijkend, had ik best een romantisch beeld van het krijgen van een kind. Ik zag het als de kroon op een relatie, als de ultieme bezegeling van onze liefde. Het ouderschap zou ons nog verliefder maken.
Mijn eerste zwangerschap eindigde in een miskraam, uit de tweede kwam onze zoon (inmiddels 7 maanden oud) voort. Tijdens die zwangerschap, voelde ik me on top of the world. Ik las veel, wist wat ik wilde en voelde veel vertrouwen. Tot na de bevalling, die verliep zoals ik had gehoopt, kwam ik daar een heel eind mee.
Blijft weinig over
Ook al smelt ik bij ieder lachje van onze zoon, thuis ben ik niet altijd de leukste. Ik kan weinig hebben en ben snel geïrriteerd. Ik had niet kunnen bedenken wat de impact van elke drie uur voeden en een hele tijd niet door kunnen slapen is. Vooral omdat onze zoon nog altijd om de één of twee uur wakker wordt.
Vrijwel al mijn tijd en aandacht gaat naar onze zoon. Ik wist dat ik tijd voor mezelf zou inleveren, maar dat er zo weinig over zou blijven?, daar heb ik me op verkeken.
En dan is er natuurlijk ook nog mijn relatie. Dat romantische plaatje van ultieme verliefdheid, heb ik verwisseld voor een realistischer beeld. Mijn vriend en ik staan allebei in de overlevingsstand, er is gewoon even minder ruimte voor affectie. Dat is even wat het is, dat komt wel weer.
Lees ook: Samen sterk door de tropenjaren: 'Zet je relatie niet in de spaarstand'
Vraag hulp
It takes a village to raise a child, zeggen ze vaak. Had ik maar zo'n dorp om me heen gehad. Had ik daar maar over nagedacht voordat we aan het ouderschap begonnen, want nu komt alles neer op de schouders van mij en mijn partner.
Dat veel van onze familie en vrienden ver weg wonen, helpt daarin niet mee. Mijn belangrijkste les tot nu toe: vraag hulp. Dat ben ik nu aan het leren. Afgelopen weekend bijvoorbeeld, heeft een vriendin opgepast zodat mijn vriend en ik naar de sauna konden.
Dat vond ik heel moeilijk om te vragen, want ik weet dat zij - net als half Nederland - heel druk is. En juist omdat onze zoon moeite heeft met slapen, wil ik haar daar liever niet mee opzadelen. Maar ja, ik moet soms ook even aan de oplader.
De ultieme droom
Al een hele tijd zijn mijn vriend en ik bezig met het creëren van een 'samen voorzienend' dorp, ergens in het buitenland. Een fijne plek in de natuur waar onze zoon kan opgroeien, waar we samen leven met gelijkgestemden, voor elkaar en elkaars kinderen zorgen. Dat is de grote droom.
Naar die grote koerswijziging hunker ik sinds het moederschap nog meer. Tegelijkertijd heb ik nu minder tijd voor de realisatie daarvan. Daarom buig ik me samen met een paar andere ouders over het opzetten van Kodo-opvang (kinderopvang door ouders, voorheen ouderparticipatiecreche, red.) wat neerkomt op een opvang gerund door ouders.
Zo'n dorp, letterlijk of figuurlijk, had ik graag al gehad voordat ik moeder werd. Al voel ik dat het er uiteindelijk zal zijn.'
We publiceren iedere zondagavond een nieuwe aflevering in deze rubriek, eerdere interviews lees je in ons dossier Had ik maar. Heb je ook een levensles over het ouderschap die je wilt delen met andere ouders? Mail oproep@oudersvannu.nl
