‘Ivy was de makkelijkste baby die je je kunt voorstellen. Ze was rustig, tevreden en vroeg weinig aandacht. Huilen deed ze bijna nooit. Soms vroeg ik me af of het normaal was en wilde ik haar vertellen dat ze gewoon mocht huilen. Maar het leek bij haar te horen.
Rond haar vierde verjaardag, vlak voordat ze naar school gaat, zie ik haar gedrag omslaan. Ze wordt sneller boos, raakt gefrustreerd en gooit met spullen. Het komt uit het niets. Ik snap er niets van. In eerste instantie denk ik dat ze zich misschien verveelt en meer uitdaging nodig heeft. Ik hoop dat het beter wordt zodra ze naar school gaat. Maar in plaats van rust te vinden, raakt Ivy nog gefrustreerder.
Lees ook: Eerste schooldag van je kind, hoe gaat dat in de klas?
Geen grip
Ik wil haar helpen, maar weet niet zo goed hoe. Ik voel me machteloos. Op school word ik steeds vaker gevraagd voor gesprekken. Ze vertellen dat Ivy gemeen kan zijn naar andere kinderen en heftige driftbuien heeft. Het doet pijn om dat te horen.
Ik begrijp niet waar het vandaan komt en weet niet meer wat ik moet doen. Ik besluit naar de huisarts te gaan, waar ik te horen krijg dat Ivy chronisch verkouden is. Dat verklaart iets, maar lang niet alles. Ik blijf het gevoel houden dat er iets niet klopt.
Verdere onderzoeken
Via de schoolarts komen we in een uitgebreider onderzoekstraject terecht. Achteraf ben ik daar zo dankbaar voor. Eén van de onderdelen is een gehoortest. Ik denk nog: dat doen we even snel, er is niets mis met Ivy’s oren. Maar het duurt langer dan verwacht.
Na afloop word ik apart geroepen in een klein kamertje. Ik voel meteen dat het niet goed zit. Mijn hart begint te bonzen en ik krijg het benauwd. De uitslag van het onderzoek? Beide oren van Ivy functioneren slecht. Ze is slechthorend.
Lees ook: De ontwikkeling van het gehoor bij baby’s
De klap
Het voelt alsof de grond onder me wegzakt. Er schiet van alles door mijn hoofd. Hoe gaat haar leven eruitzien? Wordt ze gepest? Buitengesloten? Wat betekent dit voor school, sporten, zwemles, voor later? Hoe zal haar leven eruit komen te zien? Maar één gedachte overheerst alles: hoe heb ik dit niet gezien? Ik voel me schuldig en het voelt alsof ik heb gefaald.
‘Mama, ik hoor mijn eigen stem’
Ik besluit al snel dat ik dit niet negatief wil benaderen. Ivy hoeft zich hier niet voor te schamen, ze is wie ze is, en daar mag ze trots op zijn. We bezoeken verschillende specialisten, maar dat valt tegen. Vaak voelt het zakelijk en afstandelijk. Alsof er weinig begrip is voor een kind.
Tot we via via bij Beter Horen Junior terechtkomen, een hoorspecialist. Het is duidelijk dat ze hier wel weten hoe ze met kinderen moeten omgaan. Ivy mag haar eigen gehoorapparaten uitkiezen: paars met goud. Helemaal haar. Als ze ze voor het eerst in heeft, kijkt ze me aan en zegt: ‘Mama, ik hoor mijn eigen stem.’ Dat moment breekt me.
Dit meisje heeft zich vier jaar lang ontwikkeld zonder haar eigen stem echt te horen. En dat heeft ze ongelooflijk goed gedaan. Maar hoe heb ik dit kunnen missen? Ik neem het mezelf kwalijk en heb het er lange tijd moeilijk mee. Als ik het eerder had geweten, had ik misschien de periode van frustratie en woede bij Ivy kunnen voorkomen.
Lees ook Nikky’s verhaal: ‘Had ik dat ‘village’ maar gecreëerd voordat ik moeder werd’
Verkeerd begrepen
Nu is Ivy 9 jaar. Ze is vrolijk, sterk en zichzelf. Ik ben ongelooflijk trots op haar. Maar het is niet altijd makkelijk. Vriendjes maken kost soms meer moeite. Zwemles en teamsport zijn uitdagend. En mensen begrijpen haar niet altijd. Ze wordt regelmatig als arrogant gezien, terwijl ze simpelweg niet hoort wat er gezegd wordt.
Op openbare plekken, zoals de supermarkt, krijg ik er soms opmerkingen over. Als ik haar roep en ze niet reageert, bijvoorbeeld. Laatst zei iemand: ‘Zo, die is Oost-Indisch doof, hè?’ Toen ik uitlegde dat ze slechthorend is, schaamde die vrouw zich zichtbaar. Ze bood meerdere keren haar excuses aan.
Leren vertrouwen
Als ik terug kon in de tijd, had ik dingen anders gedaan. Dat is onvermijdelijk. Maar ik neem het mezelf niet meer kwalijk. Wat dit me vooral heeft geleerd, is om niet te snel genoegen te nemen met simpele verklaringen. Als iets niet goed voelt, dan ís dat vaak ook zo. Ik vertrouw nu veel sterker op mijn moederinstinct. Liever tien onderzoeken te veel dan één te weinig.
Lees ook: Deze spullen hebben artsen met kinderen niet in huis
En ik ben vooral dankbaar dat de schoolarts doorvroeg. En dat we dit uiteindelijk hebben ontdekt. Want wie weet hoe lang het anders nog had geduurd.’
We publiceren iedere zondagavond een nieuwe aflevering in deze rubriek, eerdere interviews lees je in ons dossier Had ik maar. Heb je ook een levensles over het ouderschap die je wilt delen met andere ouders? Mail oproep@oudersvannu.nl
