Jerka’s bevallingsverhaal: ‘Het ziekenhuis belde of ik zin had om vandaag nog te bevallen’

‘Ik heb in december 2023 een maagomleidingsoperatie gehad, waardoor ik 70 kilo ben afgevallen. Elf maanden na de operatie werd ik zwanger, wat aan de snelle kant was. Omdat ze mij en de baby goed in de gaten wilden houden, had ik gedeelde zorg met de verloskundigenpraktijk en het ziekenhuis. De medische echo’s en controles waren in het ziekenhuis.

Ik had het fysiek best zwaar. Met 33 weken zwangerschap had ik een uitstrooiing op zee, van mijn oma die een jaar ervoor was overleden. Dat vonden mijn bekken en rug niet leuk, daar op de boot. Daar heb ik de laatste weken veel last van gehad.

Lees ook: Overgewicht en zwanger worden: de risico’s en opties

Geplande inleiding

Onze oudste zoon Lux is drie jaar eerder op 19 juli geboren. Ik was deze keer op 20 juli uitgerekend, maar we wilden liever niet dezelfde geboortedatum. Omdat ik al onder controle liep, gooide ik een balletje op in het ziekenhuis: kunnen we zorgen dat de bevalling eerder is? Dat kon, en met 39 weken ben ik ingeleid.

De verloskundige heeft me op 12 juli geprobeerd te strippen, maar dat had geen effect. Op 15 juli had ik een afspraak staan voor een inleiding in het ziekenhuis, op maandagochtend om 06.00 uur.

Lees ook: Inleiden van de bevalling, dit kun je verwachten

Zin om vandaag te bevallen?

Op de zondagmiddag ervoor wandelde ik met mijn broertje over de boulevard in Zandvoort. Om 15.00 uur werd ik gebeld door het ziekenhuis. Zou de afspraak zijn verzet? Maar nee, ze belden dat ze plek hadden in het rooster: of ik zin had om vandaag nog te bevallen.

Ik was verbaasd, dit kwam nogal onverwacht. Maar ik vond het prima. Ik belde meteen mijn schoonouders of ze konden komen om op Lux te passen. Zodra ze er waren, gingen mijn vriend en ik richting het ziekenhuis.

Avondeten en spelletje

Om 17.15 uur waren we in het ziekenhuis. Ik had al 2 centimeter ontsluiting, daar liep ik al twee weken mee. Bij binnenkomst hebben ze mijn vliezen gebroken, om te kijken wat voor effect dat zou hebben. We konden nog mee avondeten.

Om 18.00 uur werd het infuus aangesloten en hebben ze de eerste weeënopwekkers gegeven. Mijn vriend en ik gingen een spelletje Skipbo spelen. Ik verwachtte dat het nog wel even kon duren, dus daar stelde ik me op in. De weeën kwamen ondertussen langzaam op gang. Om 18.30 uur hebben ze het verhoogd, ze wilden drie tot vier weeën zien in de tien minuten.

Lees ook: De bevalling opwekken? Zo werken weeënopwekkers

Geen ruggenprik

Op een gegeven moment vond ik de weeën intens en heftig, maar om 19.00 uur wilden ze het nog een keer verhogen. Het zat nog niet op de frequentie die ze wilden zien. Ik vroeg om een ruggenprik, omdat ik heftige pijn had en me niet meer kon concentreren.

Er zat heel weinig tijd tussen de weeën. Maar om 19.30 uur zat ik al op 6 centimeter, dus een ruggenprik kon niet meer. De verloskundige zei: ‘Als je zo doorgaat, heb je om 21.00 uur je kind al in je armen’. Dat kan echt niet zo snel, dacht ik, je maakt een grapje.

Twee keer persen

Ik mocht wel een morfinepomp. In eerste instantie had ik niet eens door dat ie erin zat. Ik heb twee keer kunnen drukken op het knopje, daarna had ik al snel de drang om mee te persen. Ik had het idee dat hij eruit moest.

Om 19.55 uur zei ik: ‘Dit kan niet meer, hij moet eruit!’ Ik denk dat ik twee keer heb mee geperst, en toen was Lucio geboren. Het was pas 20.00 uur – ik geloofde het bijna niet.

Extra check

We zijn het eerste uur samen geweest, ik kon Lucio ook al goed aanleggen. Tijdens de check daarna zagen ze dat hij een dimpel had, een rondje aan het einde van zijn bilspleet. Als dat open zou zijn, kan dat wijzen op een open ruggetje. Ze wilden dat de kinderarts ernaar zou kijken. Daar moesten we nog een tijdje op wachten, omdat er een spoedgeval tussendoor kwam.

Meer lezen over: Open ruggetje en open schedel bij baby

Broodje salami

Uiteindelijk was alles goed met Lucio, en konden we rond middernacht naar huis. Daar wachtten mijn schoonouders ons op. Mijn eigen moeder zat ook thuis te wachten om de kleine man te ontmoeten, met een vers afgebakken broodje met salami uit Italië omdat ik daar de hele zwangerschap naar uitkeek.’