‘Ik heb altijd gedacht dat ik moeder zou worden. Een gezin hoorde bij mijn toekomst. Maar iemand met een lijstje vol babynamen, dat was ik dan ook weer niet. Toen ik 32 jaar was, ontmoette ik een superleuke man van mijn leeftijd. We werden verliefd, trouwden en hadden het over kinderen.
Cyclus terug
Ik was een aantal jaar daarvoor al gestopt met de pil die ik slikte sinds mijn 16e vanwege een onregelmatige menstruatie. Mijn menstruatie kwam niet terug en ik stapte naar de huisarts. Daar werd via onderzoek uitgewezen dat mijn prolactine te hoog was.
Ik kreeg medicatie en moest regelmatig een MRI laten maken. Gelukkig sloeg het aan en na een paar jaar kwam mijn cyclus terug. Zonder extra hormonen voelde ik me veel beter.
Lees ook: Psycholoog: ‘Je cyclus gaat over zoveel meer dan vruchtbaarheid alleen’
Samen zwanger
Toen onze kinderwens concreet werd, besloten we het te proberen. In diezelfde periode vertelde mijn beste vriendin dat ze zwanger was. Ik was oprecht blij voor haar, maar ook intens verdrietig voor mezelf. Blijkbaar was mijn wens heel sterk. Ik wist toen nog niet dat ik zelf ook zwanger was. Daar kwam ik niet veel later achter doordat mijn menstruatie uitbleef.
Ik vertelde het haar bij haar thuis voordat wij die dag naar een festival gingen. We waren samen zwanger, gebruikten dezelfde app en deelden alles. Dat voelde magisch, want daar hadden we vroeger weleens samen over gefantaseerd.
Heb jij ’m al? Onze nieuwe app: Ouders van Nu - Zwanger & Baby
Een miskraam
Kort daarna vloog ik naar Los Angeles voor een bruiloft. Daar kreeg ik wat bruinige afscheiding en ik voelde me vreemd. In het vliegtuig terug begon ik ineens hevig te bloeden. Ik wist meteen dat het mis was. Ik moest een stewardess om maandverband vragen. Ze was waanzinnig lief en vertelde dat ze zelf een miskraam had meegemaakt. Dat moment, die vlucht, vergeet ik nooit. Bij thuiskomst bevestigde de echo dat ik een miskraam had gehad.
Ik kreeg te horen dat ik geluk had gehad dat het in het vliegtuig niet erger was geworden, vanwege een bloeding in combinatie met de luchtdruk daar. Ik was kapot. Mijn vriendin was wel nog zwanger, en ik voelde dat ik faalde als vrouw.
Lees ook: Dit kan de impact van een miskraam zijn
Nog een miskraam
Omdat ik er open over was, hoorde ik hoeveel vrouwen hetzelfde hadden meegemaakt. Dat gaf herkenning, maar het verdriet bleef. Een paar maanden later raakte ik opnieuw zwanger. Ik was blij, maar voorzichtig. Ik was extreem misselijk en bij een vroege echo zagen we een kloppend hartje. Dat gaf hoop.
Alles voelde stabiel: het zat goed. Bij de eerste officiële echo gingen we vol vertrouwen naar binnen. Tot bleek dat het vruchtje kort na die eerste echo was gestopt met groeien. Die klap was enorm.
Verscheurd
Ik koos ervoor om mijn lichaam het zelf te laten oplossen, maar die week was ondraaglijk. Ik voelde me zwanger maar wist dat er geen leven meer was. Dat contrast maakte me gek. Uiteindelijk vroeg ik huilend om medicatie. Ik was bij mijn ouders toen het op gang kwam.
Ik zag het vruchtje naar buiten komen. Dat beeld draag ik nog steeds bij me. In diezelfde week beviel mijn beste vriendin. Ik was zo blij voor haar en tegelijkertijd voelde ik me vanbinnen verscheurd. Dit verdriet komt elk jaar rond deze tijd steeds terug en zal nooit weggaan denk ik.
Lees ook: Hoe verloopt een spontane miskraam en wat moet je doen als het jou overkomt?
Negen fertiliteitsbehandelingen
Na verschillende onderzoeken kregen we de diagnose ‘onverklaarbare onvruchtbaarheid’. We begonnen met fertiliteitsbehandelingen. Zes rondes iui, daarna drie ivf-pogingen: niets.
Het voelde tegennatuurlijk, alsof ik iets probeerde af te dwingen wat vanzelf had moeten gaan. Ik voelde me alleen in het proces. Het ging om mijn lichaam, mijn hormonen, mijn pijn. Ik voelde me tekortschieten en minder vrouwelijk.
Steun in yoga en ayurveda
Ik zocht steun in yoga en ayurveda. Soms was ik open over wat ik doormaakte, soms wilde ik er juist niet over praten. Ongevraagd advies kreeg ik genoeg. Het meest had ik aan vrouwen die hetzelfde hadden meegemaakt.
Lees ook: Dit kan helpen bij het verwerken van een miskraam
Na acht jaar eindigde mijn huwelijk. Ik had andere dingen nodig dan ik kreeg. Misschien was dit niet onze weg. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik per se, koste wat kost, moeder moest worden maar de kinderwens bleef op de achtergrond.
Inmiddels ben ik 42 jaar en in een fijne relatie. Dat is voor mij belangrijker dan een kind. We sluiten het niet uit, maar samen is het ook goed. Ik weet dat de kans klein is. Als er geen kind komt, is dat oké. En als de wens er toch weer is, dan wil ik het proberen. Ik beweeg mee met het leven. Wat ik vandaag voel, mag morgen veranderen.’
