Een buik vol met Vera Camilla: ‘80% van de tijd ben ik happy, de andere 20% sluipt de angst erin’

‘Ik ben elke dag heel erg gelukkig en blij dat ik zwanger ben. Maar ik ben ook heel erg moe en ik voel me gewoon niet zo comfortabel in mijn lichaam. Alles wat ik eet en drink ligt overdwars. Ik moet ook erg wennen aan de veranderingen van mijn lichaam, ook omdat ik nu in de periode zit dat de buik een beetje begint te komen, maar er nog niet echt is.

Alle kleding zit strak en oncomfortabel. Je ziet het een klein beetje, maar het is nog niet zo dat mensen direct zien dat ik zwanger ben. Het zou ook een flinke paasbrunch kunnen zijn geweest. Ik kijk er erg naar uit dat het echt een zichtbaar zwangere buik is.

Lees ook: Zo groeit je buik van week tot week tijdens de zwangerschap

Weinig energie

Het eerste trimester was pittig, toen had ik veel meer klachten. Dat is nu een stuk minder, waardoor ik weer redelijk kan functioneren. Ik merk dat ik slecht slaap, sneller hoofdpijn heb en weinig energie heb. Ik hou bijvoorbeeld erg van wandelen met mijn hondje, maar dat lukt nu eigenlijk niet echt. Ik ben in no time moe.

Dat vind ik pittig en ik weet dat het alleen maar zwaarder gaat worden. Maar ik heb het er allemaal voor over. Ik kan het goed relativeren en doe gewoon wat rustiger aan. Omdat ik voor mezelf werk, heb ik de vrijheid om mijn eigen werkschema aan te passen en rust in te plannen.

Enorme klap

Eind 2024 raakte ik in verwachting in de eerste maand dat we het probeerden. Het voelde als een groot cadeau, maar de baby groeide helaas niet goed. Hoewel we op de echo’s wel groei zagen, werd ik telkens een paar dagen teruggezet qua zwangerschapsduur.

Bij de termijnecho, met ruim elf weken, bleek de baby te klein en niet veel later stopte het hartje met kloppen. Dit was een enorme klap. Omdat mijn lichaam de zwangerschap niet zelf afbrak, moest ik uiteindelijk in het ziekenhuis met medicatie de miskraam opwekken. Dat was emotioneel ontzettend zwaar.

De druk om zwanger te raken

Toen we het daarna weer probeerden, raakte ik de tweede maand in verwachting, maar dat was een biochemische zwangerschap; het kon niet goed innestelen. Toen merkte ik dat ik de onbevangenheid en het vertrouwen echt kwijt was.

Ik kreeg veel stress en voelde enorme druk om weer in verwachting te raken, maar dat lukte niet meer. Iedereen leeft en hoopt met je mee, en om dan elke maand te moeten zeggen dat het niet is gelukt, gaat je niet in de koude kleren zitten.

Lees ook: Miskraam verwerken: dit kan helpen

Minder testen en meer vertrouwen

Uiteindelijk deelde ik veel op YouTube en was ik druk in de weer met ovulatietesten. Iemand zei tegen me: ‘Stop even met dat testen en probeer het wat meer los te laten.’ Dat ‘loslaten’ zit niet echt in mijn vocabulaire, maar ik heb geprobeerd het wat ontspannender vast te houden.

Minder stress, minder testen en meer vertrouwen op mijn lichaam. Begin dit jaar had ik opeens een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Ik geloofde mijn eigen ogen niet! Ik was zo gewend aan negatieve testen en ongesteld worden.

Er was blijdschap, maar ook direct spanning: gaat het goed innestelen? Is er een hartje? Je bent je zo bewust van wat er allemaal fout kan gaan. Het voelt als een enorm geluk als het wel goed gaat, terwijl het eigenlijk andersom is. Je hebt pech als het misgaat.

Steun van partner

Ik heb veel aan mijn partner Jeffrey. Ik ben een open boek en bespreek alles met hem. Hij heeft een nuchtere kijk op de zaken en is nog steeds vol vertrouwen. Als ik nu bang ben omdat ik de baby bijvoorbeeld drie weken niet heb gezien op een echo, zegt hij: ‘Schatje, je hebt geen enkele reden om aan te nemen dat er iets fout is’.

Ik voel me ongeveer 80 procent van de tijd happy en vol vertrouwen, maar bij die andere 20 procent sluipt de angst erin. Ik heb een gegeneraliseerde angststoornis. Die heb ik normaal goed onder controle, maar de zwangerschap is een nieuwe impuls waar ik mee moet leren omgaan.

Geslacht nog niet bekend

We weten het geslacht nog niet. We willen het wel weten, maar we wachten rustig de 20 wekenecho af. Ik zag mezelf altijd als een meisjesmoeder, maar nu ik online heb gekeken naar de nub-theorie en de Ramzi-theorie, denk ik dat het weleens een jongetje zou kunnen zijn.

Voor een jongen hebben we de naam al een jaar of twee klaarliggen. Die hoorden we in een televisieserie en we vonden hem allebei direct leuk. Voor een meisje hebben we nog een paar opties en daar zijn we nog niet over uit.

Lees ook: Geslachtsbepaling: een jongen of meisje?

De babykamer

De babykamer is momenteel nog mijn kantoor en dat is een enorme chaos vol spullen die ik nog op Vinted wil zetten. Mijn schoonvader is huisschilder en heel handig met hout. Hij gaat de commode en een ledikant maken. Het wiegje waar ik en mijn vader nog in hebben gelegen, krijgen we ook. Verder willen we leuk behang met dieren, maar we hebben nog niets gekocht.

Uitkijken naar de ontmoeting

Ik hoop een relaxte moeder te worden, al ben ik van mezelf wat angstiger aangelegd en waarschijnlijk ook iets strenger dan Jeffrey. Hij is best wel verwend opgevoed, en als ik zie hoe hij nu met ons hondje omgaat, die meid is al zo verwend!

Ik kijk het meeste uit naar de ontmoeting met ons kind. Hoe ziet de baby eruit? Hoe is het karakter? Wat heeft het van mij en wat van Jeff? Dat we samen iets hebben gemaakt vind ik echt mindblowing.’