‘Mijn zoon Roan verloor ik vijf dagen nadat hij na 24 weken zwangerschap geboren werd. De verpleegkundige kwam de kamer binnen met een soort ‘broodmandje’ met twee spuugdoekjes erin. Geen dekentje, niets liefdevols. Ik wilde mijn kind daar niet in leggen. ‘Sorry, we hebben niets anders’, was het antwoord.
Geen budget
Een halfjaar na het overlijden van Roan bleef dit aan me knagen. Ik ging op onderzoek uit en kwam erachter dat dit in bijna geen enkel ziekenhuis goed geregeld is. Er is geen budget voor mooi materiaal om een overleden kind in te leggen of mee naar huis te nemen. Ziekenhuizen voelden vaak zelfs schaamte dat ze alleen die harde mandjes konden aanbieden.
Je rouwverwerking begint op dat moment. Als je je kind in een soort bamboe bakje moet leggen dat op een metalen karretje naar de koeling wordt gereden, doet dat ontzettend veel pijn. Dat beeld blijft in je hoofd zitten.
Lees ook: Je baby verliezen tijdens de geboorte: hoe ga je om met dit verdriet?
Vijftig vrijwilligers
Ik wilde voor Roan altijd al zo’n nestje voor in de box. Ik dacht: wat als ik die nou eens verklein naar premature maten? Samen met mijn naailerares heb ik het eerste ontwerp gemaakt. Om dit professioneel aan te pakken en de nestjes breed beschikbaar te maken, heb ik stichting Roan opgericht. Inmiddels maak ik ze niet meer zelf, maar sturen we een team van vijftig vrijwilligers aan en hebben we een opslaglocatie in Heerhugowaard.
Inmiddels bevoorraden we veertig ziekenhuizen, waaronder alle academische ziekenhuizen in Nederland, en veel uitvaartcentra. Verpleegkundigen zijn zo dankbaar dat ze nu iets kunnen aanbieden waar ze zelf achterstaan. Het geeft ouders de kans om hun kind op een zachte manier mee naar huis te nemen, ermee op de bank te zitten of hem bij zich in bed te nemen.
Lees ook: Het babynestje: zo gebruik je het veilig
Voldoening
Het geeft me ontzettend veel voldoening dat ik dankzij Roan andere ouders dit stukje extra verdriet kan besparen. Ik ben heel streng op de kwaliteit; ik kies zelf de mooiste, neutrale stoffen uit. Het is je goud wat je in het koesternestje legt, dus het moet perfect zijn afgeleverd. Het is het laatste wat je voor je kind kunt doen.
Had ik maar
Had ik maar voor Roan ook zo’n mooi nestje gehad. Het had mij een hoop extra leed en beelden bespaard in mijn rouwverwerking. Ik denk nog steeds vaak terug aan dat bamboe bakje op dat metalen karretje, zonder dekentje. Dat gun ik geen enkele ouder.
Daarom bieden wij de nestjes gratis aan; of je nu rijk of arm bent, iedereen heeft recht op een liefdevol afscheid. Als dat eerste stukje goed gaat, vind je hopelijk net iets sneller de rust die je nodig hebt.’
We publiceren iedere zondagavond een nieuwe aflevering in deze rubriek, eerdere interviews lees je in ons dossier Had ik maar. Heb je ook een levensles over het ouderschap die je wilt delen met andere ouders? Mail oproep@oudersvannu.nl
