‘Ik ben van kleins af aan altijd de moedereend van mijn vriendengroep geweest. Moeder worden was voor mij een gegeven, niet een vraag. Ik wil dan ook het liefst vijf kinderen. Een groot gezin lijkt me fantastisch. Zelf kom ik uit een gezin met twee broers en ik heb een goede band met ze.
Een hecht team
Mijn partner en ik zijn inmiddels tien jaar samen, waarvan twee jaar getrouwd. We kennen elkaar al twintig jaar, van de scouting, en iedereen om ons heen wist dat we samen zouden eindigen. Behalve wijzelf. Onze relatie is hoe een relatie in mijn ogen zou moeten zijn; we zijn echt een team.
Als ik al vroeg wil beginnen met het proberen te krijgen van kinderen, moedigt mijn partner me aan om eerst voor een functie met een vast contract te gaan. Dat levert zekerheid en stabiliteit op. Dus dat is wat ik doe, en als ik 25 jaar ben, stop ik met de pil.
Binnen drie maanden ben ik zwanger, maar twee dagen na de positieve test gaat het mis. Ik zoek er niets achter, ik weet dat miskramen veel voorkomen. Dus ik ga gewoon door. Maar na een jaar ben ik nog steeds niet zwanger.
Lees ook: Waarom lukt het niet om zwanger te worden? Wij zetten de mogelijke oorzaken op een rij
Miskraam na miskraam
Ik vind het een heel onzekere periode. Hoe kan het nou dat het zolang duurt, terwijl de eerste keer zo snel ging? Ik schrijf me in bij het ziekenhuis en krijg een fertiliteitsonderzoek. Er wordt gekeken naar mijn gezondheid en bloed afgenomen, maar er komt niets uit.
Niet lang daarna word ik weer zwanger, en daar kom ik achter omdat ik niet ongesteld word. Twee weken later krijg ik weer een miskraam. Een halfjaar later is het wederom raak, en haal ik de zeven weken. Er is een kloppend hartje te zien op de echo, en ik houd stille hoop. Maar al snel eindigt de zwangerschap weer in een miskraam en weten we: dit is geen pech meer.
Mijn man heeft tot nu toe het idee gehad dat kinderen krijgen bij ons gewoon wat langer duurt dan bij anderen, maar voor mij voelt het anders. Ik ben drie kinderen verloren en voel zoveel pijn en verdriet. Hij ziet dat en leeft met me mee.
Lees ook: Herhaalde miskramen: wat kan de oorzaak zijn?
Naar België
Ik meld me bij de ziekenhuispoli voor herhaalde miskramen en krijg onderzoeken: een echo en bloedonderzoek, en er wordt gekeken naar het sperma van mijn man. Ook hier komt niets uit de onderzoeken.
In Nederland zijn alle mogelijke onderzoeken al uitgevoerd, dus we besluiten naar België te gaan. Daar word ik binnenstebuiten gekeerd, maar ook hier komt niets uit de onderzoeken. Ik krijg wel medicatie voorgeschreven: progesterontabletten, die je vaginaal moet inbrengen en echt heel goor zijn. Maar als het leidt tot een kindje, gebruik ik ze met liefde.
Als ik een halfjaar later wederom zwanger ben ga ik er maar vanuit dat het misgaat. En ook deze zwangerschap eindigt in een miskraam. De miskraam breekt niet zelf af, en ik moet worden geopereerd.
Lees ook: Het buitenland lonkt als zwanger worden niet lukt. Kan of mag daar meer?
Buitenbaarmoederlijke zwangerschap
Dat er geen oorzaak is gevonden, betekent ook dat er geen reden zou moeten zijn om niet een kind te kunnen voldragen. Dat geeft me hoop. Ik blijf strijden, het gaat ons ooit gewoon lukken. Inmiddels krijg ik ook vanuit de Nederlandse zorg progesteron-pillen en zijn daar prednisolonpillen aan toegevoegd, om mijn immuunsysteem te onderdrukken.
Drie maanden later ben ik weer zwanger, en krijg ik met 7 weken de eerste echo. Er is een vrucht te zien, met een kloppend hart. Maar de vrucht zit niet in mijn baarmoeder, maar in mijn eierstok. Ik heb een buitenbaarmoederlijke zwangerschap die snel operatief verwijderd moet worden, en daarbij wordt ook mijn eileider weggehaald. Wat een verdriet.
Lees ook: Miskraam verwerken? Dit kan helpen
Positief blijven
Inmiddels heb ik mentale hulp gekregen vanuit het ziekenhuis en dat helpt heel erg. Ondanks dat ik het heel erg zwaar vind, houd ik me vast aan positieve verhalen. Van stellen die dit ook hebben meegemaakt en toch ouders mochten worden.
Ik praat er dan ook veel over, met de mensen om me heen. Dat zorgt ook voor begrip als mijn emoties even ongereguleerd zijn. Ik onderdruk mijn gevoelens niet, ze mogen er zijn. Dat heb ik inmiddels geleerd.
En ik blijf strijden. Zwanger worden is het probleem niet, dus ik houd hoop. Wellicht dat ze ons in België nog kunnen helpen in het traject als het mis blijft gaan. Dat zien we dan wel weer.’
