Sophie (44) voedt haar kinderen op in Amerika: ‘Op school oefenen ze wat ze moeten doen bij een schietpartij’
Een Nederlandse vlag in de tuin, Sinterklaas vieren en ondertussen haar kinderen met de auto naar school brengen. Sophie (44) woont met haar Amerikaanse man en hun twee kinderen in Connecticut, Verenigde Staten. Na jaren in Hongkong en Marokko kent ze het leven in verschillende landen. Maar ook Amerika blijft haar verbazen, vooral als het om opvoeden en het onderwijs gaat.
‘De hang naar het buitenland heb ik van jongs af aan meegekregen. Ik ben grotendeels in Nederland opgegroeid, maar ben geboren in Jakarta en daarna woonden we een tijdje in Zaïre (tegenwoordig de Democratische Republiek Congo, red.). Na de middelbare school zat ik een jaar op een highschool in de VS en na de pabo heb ik mijn master in Finland gedaan.
Ik begon met lesgeven op een internationale school in Koeweit, daarna volgde Hongkong. Mijn nieuwe collega Jason kwam me ophalen van het vliegveld in Hongkong om me wegwijs te maken. We hadden meteen een klik en voordat ik het wist, woonden we samen in een piepklein appartement. Onze kinderen Audrey en Edward zijn daar allebei geboren.
Hongkong is fantastisch, maar de leefomstandigheden zijn er minder goed. Er is veel luchtvervuiling en woonruimte is schaars en peperduur. Ook kreeg je er maar tien weken zwangerschapsverlof, best pittig. Wel hadden we een inwonende nanny, wat in Hongkong gewoon is, omdat ze geen voor- en naschoolse opvang kennen.
Lees ook: Anneclaire (36) emigreerde met haar gezin naar Zweden: ‘Drie ochtenden per week opvang kost hier bijna niks, inclusief eten’
Hup Holland!
Niet lang na de geboorte van Edward verhuisden we naar Marokko, waar Jason en ik allebei aan de slag konden op een internationale school. We hadden er een groot huis met tuin vlak bij zee, een heel andere manier van leven dan in ons kleine appartement in Hongkong.
In 2022 besloten we bij Jasons familie in de buurt te gaan wonen, in een dorp in Connecticut. Zoals bij de meeste huizen hier, hing ook bij ons een Amerikaanse vlag in de tuin. Prima, maar ik voegde er wel een Nederlandse vlag aan toe. Ik vind het belangrijk dat de kinderen beseffen dat ze óók Nederlands zijn, al hebben ze er nooit gewoond. Tijdens het WK voetbal konden de kinderen de wedstrijden van Nederland hier op gunstige tijden kijken. Bij Nederland-Marokko moedigde Audrey beide landen aan: in een oranje shirt én een groene broek.
Sinterklaasjournaal
Audrey deed onlangs haar landenproject op school over Nederland en vond het hilarisch dat er drie keer zoveel fietsen zijn als mensen. Sommige Nederlandse tradities houd ik zeker in stand. Zo vieren we elk jaar Sinterklaas, inclusief schoen zetten en het Sinterklaasjournaal. Met Pasen versier ik een paastak met houten hangers, iets waar bezoek altijd vreemd van opkijkt.
Wat opvoeding betreft, liggen Jason en ik erg op één lijn en merken we weinig cultuurverschillen. Wat volgens mij wel heel Nederlands is, is samen aan tafel eten en de dag doornemen. Jason gaat gerust na een drukke dag met zijn bord op schoot voor de televisie zitten.
Lees ook: Manon (37) woonde een half jaar met haar gezin in Noorwegen: ‘Ik leerde hoe je een relaxed gezinsleven kunt hebben zonder haast’
No politics
Connecticut is op zich liberaal, maar politiek blijft een ingewikkeld gespreksonderwerp. Je merkt dat veel mensen daar voorzichtig mee zijn. Onze buren zijn schatten, maar ze zijn erg conservatief. Daarom bespreek ik sommige onderwerpen bewust niet met ze.
De Verenigde Staten is een enorm land, met grote verschillen in cultuur en opvoeding. Veel hangt af van waar je woont: in welke staat, in een dorp of stad, zelfs binnen welk netnummer. Amerikanen gaan graag naar de kerk, maar door de strikte scheiding van kerk en staat vieren openbare scholen dan weer geen kerst of Pasen. Wij gaan zelf nooit naar de kerk, maar ik liet laatst mijn kinderbijbel aan Audrey zien, om te kijken of ze daar iets mee wilde. ‘Nee, laat maar hoor mama’, was haar reactie.
Felbegeerde greencard
Als immigrant mag je in de VS niet werken zonder greencard, zelfs niet als je getrouwd bent met een Amerikaan. Het duurde maanden voordat ik die had en het Ministerie van Onderwijs bleek ook speciale eisen te hebben. Ik gaf al zo’n vijftien jaar les in het Engels op internationale scholen, maar moest alsnog extra vakken volgen en examen doen om hier les te mogen geven. Niet alleen examen in Engels, maar in alle schoolvakken.
Daarnaast kwam er veel papierwerk bij kijken, zoals een bewijs van alle vakken die ik ooit had gegeven, al mijn diploma’s en een verklaring per post van alle scholen waar ik ooit had gewerkt. Postverzending vanuit Koeweit is niet betrouwbaar, dus het had wat voeten in de aarde.
Extra zomerbaantje
Vrijwel iedereen werkt hier fulltime, want van parttimewerk kom je niet rond, ook niet als leerkracht. In sommige staten moeten leerkrachten in de zomer zelfs een andere baan nemen, omdat ze dan niet worden doorbetaald. En zonder vaste baan heb je ook geen zorgverzekering.
Maar zelfs met een zorgverzekering is een doktersbezoek ontzettend duur, laat staan een bezoek aan een specialist. Sommige Amerikanen zitten na een ernstige ziekte de rest van hun leven in de schulden. Wat dat betreft is het in Nederland een stuk beter geregeld.
Huiswerk vanaf de kleuterklas
Op de school van mijn kinderen krijgen ze vanaf de kleuterklas al behoorlijk wat huiswerk. Ze moeten elke dag lezen, rekensommen maken en af en toe projecten uitvoeren. Dit wordt serieus bijgehouden. In de zomervakantie krijgen de kinderen taken mee die ze in de eerste schoolweek moeten inleveren.
Als leerkracht vind ik vooral de veiligheidsmaatregelen in de school een groot verschil met Nederland. Zodra de school hier in Connecticut begint, gaat de deur op slot. Er is strikte beveiliging en niemand komt zomaar binnen. Hulpouders in de klas kennen ze hier niet. Wat ik nog steeds bizar vind, zijn de lockdowndrills die ik moet doen. Ik oefen dan met kinderen wat ze moeten doen bij een mogelijke dreiging, zoals een schietpartij. Het blijft heftig om dit met jonge kinderen te moeten doen.
Altijd met de auto
Alle kinderen gaan met de schoolbus of auto naar school. Lopen of fietsen is nauwelijks te doen, er zijn hier geen fietspaden of stoepen. In het weekend gaan we dus niet even lekker een stukje fietsen met het gezin. Alles móet met de auto, ook omdat de afstanden groot zijn.
Speelafspraken zijn vrijwel alleen in het weekend en omdat je er een stuk voor moet rijden, blijf je als ouder eigenlijk altijd. Dat is wel gezellig, want verder ga ik hier niet snel bij iemand op de koffie. Iedereen zit in zijn eigen gezinsritme, met lange werkdagen en veel sportclubs. Een echte ‘vriendinnencultuur’ is er niet, dat mis ik af en toe wel.
Bij oma wonen
Audrey zou het liefst naar Nederland verhuizen om bij oma in de buurt te wonen. Al krabbelde ze laatst terug toen ze hoorde dat kinderen daar door weer en wind naar de middelbare school fietsen. Voorlopig blijven we hier, zeker nu ik eindelijk mijn greencard heb gekregen. Ik vind het mooi dat onze kinderen open en nieuwsgierig naar de wereld kijken. Door verschillende culturen te ervaren, wil ik ze meegeven dat er niet één manier is om te leven en dat ‘normaal’ voor iedereen iets anders kan betekenen.’
Lees ook: Stephanie (36) en haar gezin emigreerden naar Australië: ‘Volg je hart, dat wil ik mijn kinderen meegeven’
