‘Mijn oma emigreerde op haar twintigste met haar kinderen en Nederlandse man van Australië naar Nederland. Mijn oma had vaak familie uit Australië over de vloer, als kind had ik daarom al een grote interesse in haar geboorteland. Voor mijn zestiende verjaardag ben ik zelfs zes weken met mijn oma naar Australië geweest. Ik heb toen veel van het land gezien en familie ontmoet, maar ik had ook ontzettende heimwee terug naar Nederland. Het was mijn eerste vliegvakantie en ik had een vriendje thuis.
Behoefte aan rust en warmte
Voor we emigreerden woonden we met ons gezin in Woerden. Ik heb altijd moeite gehad met verandering. Ver weg verhuizen durfde ik niet en ik wilde het liefst dat alles hetzelfde bleef. Toen ik in 2020 mijn eigen bedrijf startte, veranderde dat. Door het ondernemen werd mijn horizon breder en durfde ik meer uit mijn comfortzone te stappen. Tijdens een retraite voelde ik een grote behoefte aan rust en ook aan warmte. Dat gevoel heb ik gevolgd en zo ontstond het idee om te emigreren. We wilden graag meer natuur om ons heen en het wat rustiger aan doen. Omdat Peter en de kinderen nog nooit in Australië waren geweest, hebben we in 2023 eerst een mooie reis gemaakt om te voelen waar in het land we ons het prettigst voelden. Na die reis hebben we de knoop doorgehakt.
Tranen bij het inpakken
Ik heb gezien wat de emigratie met het gezin van mijn oma heeft gedaan, dus ik denk dat wij heel bewust zijn geëmigreerd. We hebben een duidelijke tijdplanning gemaakt. Ik was vooral gefocust op de meiden. We hebben ze meegenomen naar rondleidingen bij verschillende scholen en hebben heel bewust spullen die we eigenlijk wilden vervangen meegenomen, zodat zij zich sneller thuis zouden voelen. Dat ze zelf hun eigen spullen hebben ingepakt, was voor hen een stukje verwerking.
De meiden hebben ook mijn tranen gezien tijdens het inpakken. Het is niet alleen maar leuk. Je mag ook huilen en je vervelend voelen. Ik denk dat kinderen er alleen maar wijzer van worden als je hen betrekt bij het proces. Je laat een heel leven achter. Dat afscheid is verdrietig.
Lees ook: Eva (31) vertrok met haar gezin naar Valencia, maar haar partner keerde na vier maanden terug
Geen wekker en zelden huiswerk
Ik denk dat wij echt een vliegende start hebben gehad. Het leven hier is een stuk relaxter en onze meiden floreren. School begint hier later, dus we zetten eigenlijk nooit een wekker. Als de kinderen op school zitten, werken wij. Op school zijn de meiden vaak lekker buiten en huiswerk krijgen ze zelden. Het is fijn dat het systeem hier wat vrijer is. Er is minder druk om constant in het stramien te lopen. Op het gebied van sport zijn ze dan weer wel heel competitief.
De taal pikten ze snel op. De jongste kwam uit de kleuterklas. Toen zij hier Engels leerde lezen en schrijven, wilde ze dat ook gelijk in het Nederlands. De leraren stimuleren tweetaligheid, maar tegelijk in twee talen leren lezen en schrijven was een beetje te veel.
Lees ook: Tweetalig opvoeden, hoe pak je dat aan?
Contact met Nederland
We proberen er op belangrijke momenten te zijn voor familie en vrienden in Nederland. Ik ben heel erg van het versturen van kaartjes of een bloemetje. Ik merk dat de mensen die mij ook graag in hun leven hebben dezelfde moeite doen, maar ik heb ook geaccepteerd dat sommige vriendschappen verwateren. Dat is een keuze die ik maak, want ik wil hier een nieuw leven opbouwen. We voelen ons rijk met de familie die we hier in Australië hebben. Zij wonen niet heel dichtbij – de dichtstbijzijnde familie woont op 2,5 uur rijden – maar we hebben heel leuk contact met iedereen. Onze dochters proberen we alle ruimte te geven om het contact met hun vriendjes in Nederland te onderhouden. Ja, het is een verlies, maar het is ook waardevol en dat je mensen in je leven hebt die je kunt missen.
Een nieuw normaal
Voor ons als volwassenen voelt de emigratie en het verlies soms heel groot en zwaar, maar onze kinderen adopteren hun nieuwe leven als vanzelfsprekend. Papa en mama doen het, dus zij ook. Als ze later groot zijn, horen we vast wat we verkeerd hebben gedaan, maar we doen alles met de beste intenties en blijven overal praten, dat denk ik het belangrijkste. Als het even wat minder gaat, gaan we na school naar het strand met elkaar. Hier hebben we de rust en ruimte om elke dag leuke dingen te doen en met elkaar in gesprek te blijven.
‘De dag voor we vertrokken hebben we tegen de meiden gezegd: ‘Wat er ook gebeurt, we zijn met z'n vieren.’ Als we elkaar helpen, kunnen we alles in de wereld aan.’ Als ik nu zie hoe de meiden hier hun eigen keuzes maken – ongeacht wat hun vriendjes en vriendinnetjes doen – dan is dat precies wat ik hen wil meegeven. Kies voor wat je hart je ingeeft.’
