Eva vindt: alle honden aan de lijn!

Sinds ze moeder is, ergert Eva zich enorm aan honden. Te veel overlast, te veel bijtincidenten. En wist je dat vooral kinderen het slachtoffer zijn?

Drie vrolijke blonde kinderen op een picknickkleed. Bloeiende, paarse heide. Een idyllische plaatje op Instagram. Wat leuk, denk ik en mijn vinger gaat al naar het hartjesicoontje om te liken. Tot ik het bijschrift van de moeder – die ik ken van het schoolplein – lees: ‘Dit was heel gezellig totdat Nina vanuit het niets door een hond werd aangevallen en in haar rug werd gebeten. Ze is oké hoor. Alleen is de liefde voor honden definitief over!’

Minder

Met dit standpunt ga ik me niet populair maken onder minstens een op de vijf van jullie (zoveel Nederlanders hebben een hond), maar ik vind eigenlijk dat honden áltijd aan de lijn moeten. En van mij mogen er ook wel wat minder honden zijn. Ik heb NIETS met die beesten. Zeker niet sinds ik een kind heb.

Hechtingen

Ik realiseer me dat ik daarmee alle honden over één kam scheer. Of eigenlijk alle baasjes (want zij zijn verantwoordelijk voor hun huisdier), maar het gaat te vaak mis. Deze week weer in het nieuws: de zwangere Marissa die door de hond van haar vriendin werd aangevallen. Ze belandde in het ziekenhuis met talloze hechtingen in haar hoofd en armen en twee afgebroken tanden.

Incidenten

Zelf kan ik alleen al uit de afgelopen jaren allerlei vervelende incidenten met honden opsommen uit mijn directe omgeving:

  • Ik werd door de hond van een vriendin in mijn been gebeten toen ik hun huis in liep. (‘Dat doet ‘ie normaal nooit’). Ik moest naar de huisarts voor een tetanusprik die mijn arm wekenlang stijf en pijnlijk maakte, en heb nog steeds een litteken van de beet.
  • Mijn dochter werd omver geduwd door een enthousiaste hond terwijl ze aan het skaten was met kapotte knieën tot gevolg. (‘Dat doet ie normaal nooit’).
  • En dan dus dat vriendinnetje van mijn dochter die onlangs uit het niets door een loslopende hond werd gebeten toen ze gezellig met haar ouders en broertje en zusje zat te picknicken in het bos (je raadt het al: ‘Dat doet ie…’).

Blaffen

Dan heb ik het nog geeneens over de overlast: het lawaai (leuk als de buren een avondje weg zijn en wij tot 01:00 uur ‘s nachts wakker liggen van hun blaffende hond), het tegen je opspringen tijdens het joggen (minstens vier keer per hardlooprondje) en de poep overal waardoor je nooit onbezorgd op het gras kunt lopen.

Opvoeden

Natuurlijk weet ik dat al deze incidenten en irritaties ook voor een deel komen door de baasjes. Die moeten hun hond niet te lang alleen thuislaten, ze moeten ze aanlijnen, de poep opruimen en ga zo maar door. Kortom: ze moeten ze opvoeden en in bedwang houden. Maar weet je wat het is? Dat doen ze vaak dus niet. Massaal niet. En als je er wat van zegt, worden ze boos.

Rothond

Laatst nog liet een mevrouw haar hond loslopen in het plantsoen (waar het niet mocht), vervolgens banjerde hij onbesuisd over mijn kleedje heen waar ik met dochter en vriendinnetjes zat te schilderen. Alle kunstwerken vernield. ‘Rothond,’ riep ik geschrokken. Werd die vrouw boos, omdat ik haar hond een rothond noemde. Terwijl ik nota bene drie huilende kinderen aan mijn broek had hangen, omdat zij de regels overtrad (ik had eigenlijk ‘rotbaasje’ moeten roepen).

Slachtoffer

Sinds ik een kind heb, erger ik me nog meer en hou ik mijn hart vast. Hoe weet ik dat dat baasje z’n hond onder controle heeft? En weet je ooit wel echt zeker of die hond zich gedraagt? Het blijft een dier. Er zijn 150.000 bijtincidenten per jaar en kinderen zijn relatief vaker het slachtoffer.

Lief

Ik snap echt wel dat hondenbezitters houden van hun dier. Dat die beesten hartstikke lief (kunnen) zijn, enzo. Maar weegt dat op tegen de overlast voor anderen en – vooral – het gevaar? Ik vind van niet. Wat mij betreft, wordt de hondenbelasting tien keer zo hoog en gaan alle honden overal en altijd aan de lijn. Sorry voor de dieren die zich wel goed gedragen en de baasjes die hun honden wel in bedwang houden. Ik snap dat de goeden dan onder de slechten lijden, maar liever dat dan nog meer slachtoffers.

Beeld: Shutterstock

Eva Munnik

Eva Munnik (1976) woont samen met Harry en hun dochter van zeven jaar. Ze werkt voor televisie en bladen en schreef het boek De melkfabriek over borstvoeding, De schoolfabriek over de basisschool en Kids & the City over stedentrips met kinderen.