Vruchtbaarheidsproblemen

'De onzekerheid of het ooit lukt, dát maakt het zo ontzettend zwaar'

Tessa Cox werkt als fertiliteitsarts in Medisch Centrum Kinderwens in Leiderdorp. Ze begeleidt mensen bij wie zwanger worden op de natuurlijke manier niet lukt. Voor Ouders van Nu schrijft ze elke maand een blog over haar ervaringen. Dit keer over Merel en Vincent die na vier jaar nog steeds alleen maar kunnen dromen van een baby.

Met een diepe zucht gaat Merel voor mij zitten. ‘Het is allemaal zo oneerlijk, ik ben er klaar mee! Al vier jaar doen we ons stinkende best om zwanger te worden. En kijk eens waar we nu staan na al die behandelingen. Nog steeds met lege handen.’

Merel en Vincent ken ik al een aantal jaar. Zij hebben ondertussen drie ICSI-behandelingen achter de rug. Nadat onlangs de plaatsing van het achtste embryo niet tot een zwangerschap heeft geleid, zie ik hen om over het verloop van de behandeling te praten. Ik moedig Merel aan om te praten over wat haar dwarszit en waar haar frustraties vandaan komen. Ze vertelt dat ze niet meer goed weet hoe ze zich moet opstellen ten opzichte van haar familie en vriendinnen. 

‘Gewoon’ op vakantie

Hoe vaak heeft ze al van haar moeder, haar tante en meerdere vriendinnen te horen gekregen dat ze er niet te veel mee bezig moet zijn. Ze kreeg al zo vaak het advies om haar kinderwens uit haar hoofd te zetten en lekker op vakantie te gaan. Dan zou het vast goed komen. ‘Maar hoe is het mogelijk om mijn kinderwens uit mijn hoofd te zetten als ik drie weken achter elkaar hormonen moet spuiten, er in mijn lijf geprikt wordt om eicellen te oogsten en ik daarna een embryo in mijn baarmoeder geplaatst krijg? Hoe zou ik het voor elkaar moeten krijgen om zwanger te worden als we op vakantie gaan, als ik weet dat de kwaliteit van het zaad van Vincent ervoor zorgt dat ik géén kans heb om op een normale manier zwanger te worden? Je moest eens weten hoe vaak we in de afgelopen vier jaar al op vakantie zijn geweest. En geen enkele keer ben ik zwanger teruggekomen.’

Zwanger zusje

En toen kwam vorige week haar kleine zusje op bezoek om te vertellen dat ze zwanger is. Haar zusje is vijf jaar jonger en is op de hoogte van het traject van vruchtbaarheidsbehandelingen. Dit is de reden waarom ze heel voorzichtig het nieuws probeerde te brengen. ‘Echt, ik ben superblij voor haar, maar toen ze weg was stortte ik in. Mijn kleine zusje, zwanger… Ik word echt aan alle kanten ingehaald. Toen wij vier jaar geleden begonnen waren we één van de eersten in onze vriendengroep die zwanger probeerden te worden. Maar moet je nu eens zien. Wij zijn bijna de enigen die nog geen kinderen hebben. En meerdere vrienden hebben ondertussen zelfs twee kinderen.’

Voor de gek gehouden

Merel vertelt hoe Vincent haar de afgelopen maanden iedere keer weer moed heeft geprobeerd in te praten, maar dat ze zich afvraagt of het ooit nog gaat lukken. Hoe vaak heeft ze in de afgelopen jaren hoop gehad, hoe vaak heeft haar lichaam haar voor de gek gehouden met allerhande zwangerschapssymptomen, hoe vaak is deze hoop als sneeuw voor de zon verdwenen toen de eerste tekenen van een menstruatie zich aandienden. En vier jaar wachten op een zwangerschap is zo erg nog niet, maar de onzekerheid of het ooit lukt, dát maakt het zo ontzettend zwaar.

‘Mijn leven staat stil’

‘Ons hele toekomstbeeld hangt hiervan af. Het voelt echt alsof mijn leven al jaren stilstaat. We durven geen nieuw huis te kopen, want: gaan we naar een kindvriendelijke wijk verhuizen of kunnen we toch beter naar een appartement middenin de stad? We durven ook geen verre reis te boeken. Want stel dat het misschien toch lukt, dan loop ik daar straks hoogzwanger rond. Een nieuwe baan is ook zoiets, ze zien mij al aankomen. Ja sorry, ik ben dan nieuw hier, maar ik zit middenin een vruchtbaarheidsbehandeling, waardoor ik de komende week waarschijnlijk drie tot vier keer afwezig ben omdat ik naar het ziekenhuis moet. Daar zit toch niemand op te wachten?’

Ongepaste opmerkingen

Nu mengt Vincent zich ook in het gesprek. ‘Weet je waar mijn broek pas echt van afzakt? Grappig bedoelde opmerkingen van collega’s zoals: “Zal ik eens even langskomen om te laten zien hoe het moet?” Of: “Stuur je vrouw maar bij mij langs, dan is ze zo zwanger!” Je zou denken dat een enkeling zulke opmerkingen maakt, maar ik sta er steeds versteld van hoe vaak ik deze ongepaste opmerkingen al gehoord heb.’

Dromen

Merel: ‘Van mijn collega mag ik haar kind wel eens lenen, want dan kan ik zien dat een kind hebben ook niet alles is. Natuurlijk snap ik dat niet alles aan een kind leuk is. Maar ik wil zo graag wakker geknuffeld worden, de mooiste babyglimlach toegeworpen krijgen, op het schoolplein kunnen staan en traktaties maken als mijn kind jarig is. Van al deze kleine dingen kan ik nu alleen maar dromen.’

‘Weet je wat mijn neef laatst zei?’ vult Vincent aan. ‘Anders neem je toch een hond? Een HOND? Nou ja! Alsof ik een kind zou kunnen vervangen door een hond. Alleen het idee al…’

De harde realiteit

Ondertussen loopt mijn spreekuur langzaam uit. Ik neem dat maar voor lief.  Aandacht hebben voor deze rollercoaster waar veel van mijn patiënten zich in bevinden, is zeer belangrijk. Veel mensen begrijpen pas wat een emotionele impact ongewenste kinderloosheid met zich meebrengt als ze middenin een behandeltraject zitten. Je bent pas klaar voor een nieuwe behandeling als je weer in staat bent om een nieuwe teleurstelling te verwerken. Dat is de harde realiteit.

Tessa Cox

Tessa Cox werkt als Arts Voortplantingsgeneeskunde bij Medisch Centrum Kinderwens in Leiderdorp. Tessa heeft jarenlange ervaring in het begeleiden van mensen waarbij zwanger worden op de natuurlijke manier niet lukt. Ze verricht onderzoek naar de oorzaak van het uitblijven van een zwangerschap en begeleidt haar patiënten gedurende verschillende soorten vruchtbaarheidsbehandelingen.