Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Magisch denken: monsters in de slaapkamer? Die bestaan dus écht

‘Er zit een krokodil onder mijn bed!’ roept je dochter (3). Voor de zekerheid kijk je toch maar even; geen krokodil te bekennen. Toch is die krokodil er natuurlijk wel. Waar? Gewoon, in het hoofd van je dochter.

Steven Pont is ontwikkelingspsycholoog, gezinstherapeut en oprichter van opvoedplatform nul18.nl. Hij geeft een kijkje in de psyche van het kind.

Advertentie

De auto is boos

Vanaf een jaar of twee gaan kinderen de wereld steeds meer onderzoeken en komen daarin natuurlijk van alles tegen wat ze nog niet snappen. Maar ‘niet snappen’, daar doen ze liever niet aan en dus vullen ze de hiaten in hun kennis aan met hun fantasie. Begrijp je niet dat een boom in de herfst zijn bladeren verliest, dan zeg je gewoon dat ‘de boom huilt’. En als een auto een heel hard geluid maakt omdat hij acht cilinders heeft, dan ‘is de auto boos’. Want verdriet en boosheid ken je, terwijl kennis over bomen en cilinders nog niet bij je bestaat.

Alles is waar

Dus als je iets onder je bed hoort, dan zit daar vast een krokodil en kun je er maar beter ook echt bang voor zijn. We noemen die manier van naar de wereld kijken ook wel magisch denken. Dat betekent eigenlijk dat je gedachten over de werkelijkheid net zo waar zijn als de werkelijkheid zelf. Dus alles wat je kunt bedenken, is dan ook waar.

Ook lezen: Waarom fantasievriendjes júíst goed zijn voor je kind

Ingrijpen of niet?

En zo kunnen kinderen tot vreemde conclusies komen. De vraag is wat we daarmee aan moeten en het antwoord is eigenlijk vrij simpel, namelijk: meestal niets. We kunnen gewoon rustig achterover zitten en genieten van het malle wereldbeeld van onze jonge kinderen en ons verbazen over hoe ze naar de dingen kijken.

Help, de boom huilt!

Tegelijkertijd kunnen we ze – zonder al te wijsneuzerig te zijn – soms vertellen hoe dingen in elkaar steken, maar dan eigenlijk vooral als ze er last van hebben. Als een kind bijvoorbeeld denkt dat een boom huilt, hoeven we echt geen biologielesje af te steken. We kunnen dan namelijk wel aan de gang blijven en ze komen er zelf wel achter hoe het zit. Maar als kinderen er wel last van hebben, dan moeten we natuurlijk wel wat.

Meegaan & bijsturen

Het heeft dan geen zin je kind alleen maar onze werkelijkheid in te trekken (‘Gekkerd, er is helemaal geen krokodil…’). We moeten dat natuurlijk wel aan ze duidelijk maken, maar we gaan tegelijkertijd ook een beetje hun werkelijkheid in (‘Weet je waar die krokodillen niet tegen kunnen? Als we vijf keer het licht snel aan en uit doen.’). Beetje meegaan in hun wereld dus en dan een beetje bijsturen, zoals dat eigenlijk vaak in de opvoeding de koninklijke route blijkt.

Ook lezen: Bang kind? Zo speel je in op magisch denken

Net als Cruijff

Nu we ons over onze kinderen hebben verbaasd, wordt het tenslotte tijd voor onszelf. Want ook wij kunnen er wat van, als het op magisch denken aankomt. Het hebben van een gelukskettinkje duidt er bijvoorbeeld op, of het woord ‘kanker’ niet uit durven spreken en dat angstvallig ‘k’ noemen. Of voetballer Johan Cruijff (die echt niet aan zijn voetbalkwaliteiten hoefde te twijfelen) die aan het begin van de wedstrijd zijn stukje kauwgom altijd eerst over de middellijn moest trappen om er zeker van te zijn dat hij een goede wedstrijd zou spelen. Het valt allemaal onder magisch denken. Denk daar maar eens aan, de volgende keer dat je weer eens moedeloos een krokodil aan het wegjagen bent.

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine – Tekst: Steven Pont, Beeld: Getty Images

Artikelen van Ouders van Nu ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.

Steven Pont

Opvoedcoach

Steven Pont is oud-onderwijzer, ontwikkelingspsycholoog, systeemtherapeut, mediator en auteur van verschillende boeken over en voor kinderen. Hij geeft op verschillende gebieden lezingen, trainingen en workshops, waarbij de relatie tussen de aard van het individu en de invloed van de omgeving (het systeem) steeds centraal staat.