‘Als ik 24 jaar ben, ontmoet ik een leuke man in een bar. We zijn tot elkaar aangetrokken en belanden in bed. We dachten eerst allebei dat het eenmalig was, maar toch vraagt hij mijn telefoonnummer. We zien elkaar veel en krijgen een relatie.
Als het onderwerp kinderen ter sprake komt, geef ik eerlijk toe dat ik twijfels heb. Ik ben erg gefocust op mijn carrière en weet niet of ik ruimte heb voor kinderen. Hij zegt juist dat een carrière hem niets doet en dat hij zichzelf wel ziet als huisvader.
Dat verandert het plaatje voor mij. En bovendien voelt het bij hem goed. Twee jaar nadat we bij elkaar zijn gekomen, gaan we ervoor. Negen maanden later krijgen we onze eerste dochter.
Lees ook: Hoelang duurt zwanger worden?
Weinig thuis
Al snel na de geboorte van mijn dochter merk ik dat mijn prioriteiten veranderen. Ik ben meer bezig met mijn kind dan ik had gedacht, terwijl het voor mijn partner juist anders uitpakt. Hij maakt een carrièreswitch en is nog maar weinig thuis. Ik sta er vaak alleen voor.
In de eerste maanden komt hij geen enkele nacht zijn bed uit om te helpen. Gelukkig is ze een makkelijke baby en is het goed te doen. Ik begin te twijfelen aan de relatie, maar ik blijf. We krijgen nog een tweede dochter en vanaf dat moment gaat het bergafwaarts.
Naar de kroeg
Tijdens de bevalling is de ruggenprik verkeerd gezet en de eerste 24 uur kan ik mijn hoofd niet eens zelf omhoog houden, laat staan mijn baby oppakken. Mijn partner blijft niet bij me om te helpen, maar gaat naar de kroeg. Dat doet enorm zeer, maar ik zet mijn schouders eronder en ga door.
Niet veel later krijg ik een post-partumdepressie én een burn-out en voel me erg alleen. Mijn partner worstelt zichtbaar met het ouderschap en er komt steeds meer op mijn schouders terecht. Ik heb de draagkracht niet om hem ook met zijn worstelingen te helpen.
Lees ook: Een post-partumdepressie: hoe ga je daar als partner mee om?
Steeds meer afstand
Als het op opvoeden aankomt, zitten we ook niet op één lijn. Ik ben bedrijfspsycholoog en een groot voorstander van afgestemd opvoeden en samen in gesprek gaan over de opvoeding, maar hij staat daar niet voor open.
Op het gebied van emotionele intelligentie zit er een groot gat tussen ons. Het zorgt voor een toxische dynamiek met veel verwijten en steeds minder verdraagzaamheid langs beide kanten.
Er ontstaat steeds meer afstand. Ik vlucht in sporten, hij in steeds meer werken. We gaan samen naar een relatietherapeut, maar hij vindt er geen aansluiting.
Verliefd op een ander
Door mijn burn-out kom ik erachter dat ik al lange tijd over mijn eigen grenzen ga en bovendien akkoord ga met gedrag dat me enorm pijn doet. Ik wil dat niet meer. Ook wil ik niet dat mijn dochters mijn relatie als voorbeeld zien, want zo zou het niet moeten zijn.
Ondertussen word ik verliefd op een ander en besef ik steeds meer wat ik mis in een relatie. Ik ben daar open over tegen mijn partner, maar dat gooit alleen maar meer olie op het vuur.
Lees ook: 6x relatietips voor ouders met jonge kinderen: ‘It takes you to tango’
Relatie over
Als mijn vader afgelopen zomer een dag op de kinderen past en ik met mijn partner uit eten ga, vraagt hij eerst rustig of het geen goed idee is dat ik de komende tijd wat meer rust neem. Niet veel later maakt hij me met de grond gelijk en beëindigt hij de relatie. Hij lacht, neemt een hap van zijn steak en zegt: ‘Zo, die last is van mijn schouders.’ Het voelt alsof ik in een televisieshow zit. Ik ben totaal perplex.
Hij zet me onder druk om zo snel mogelijk het huis te verlaten en er vallen dreigementen, waardoor mijn huis niet meer veilig voelt. Een maand later kan ik mijn nieuwe huis in en maken we afspraken over het co-ouderschap. De meisjes zijn 70 procent van de tijd bij mij, maar over de opvoeding worden we het maar niet eens.
Lees ook: Alles over co-ouderschap: verdeling en voorwaarden
Verlangen naar veiligheid
De meisjes hebben het er lastig mee en willen het liefst dat we weer samenkomen, maar dat gaat niet gebeuren. Mijn ex heeft inmiddels al een ander. Ik heb gelukkig weer veiligheid en rust gevonden in mezelf, maar zodra mijn ex weer in beeld is, verdwijnt dat.
Ik hoop dat we in de toekomst samen een manier vinden om het op emotioneel en praktisch vlak eens te worden over de opvoeding en dat de spanningen tussen ons verdwijnen, zodat we vanuit de beste intenties er kunnen zijn voor onze dochters.’
*Sharon is een gefingeerde naam, haar echte naam is bekend bij de redactie.
Lees eerdere afleveringen van de rubriek Alleen verder.
OPROEP: Ben jij verlaten of bedrogen tijdens je zwangerschap of zag je zelf geen toekomst meer in je relatie en wil jij ook jouw verhaal anoniem delen? Mail dan naar oproep@oudersvannu.nl
