‘Zeventien maanden lang is mijn lichaam dag en nacht beschikbaar. Zonder pauze, zonder uitknop. Borstvoeding geven voelde vanaf het begin vanzelfsprekend, alsof mijn lijf wist wat het moest doen.
Maar nu sluipt er een andere vraag naar binnen. Niet omdat het niet goed gaat, niet omdat ik móét stoppen – maar omdat ik begin te voelen dat het ook veel is. Wanneer stop je met iets dat zo waardevol is voor je kind, terwijl je zelf steeds leger raakt?
Wanneer ga je stoppen?
Bij mijn oudste borrelde de vraag gedurende de negen maanden dat ik borstvoeding gaf zo nu en dan op. Vaak als ik echt helemaal uitgeput was en niet meer verder kon. Bij mijn tweede is het avontuur zo anders en vanzelfsprekend, dat ik er niet over nadacht.
Totdat mensen het aan me gingen vragen: ‘Wanneer ga je eigenlijk stoppen?’ Ik maakte daar dan vaak een lolletje van. ‘Als ze 7 jaar is.’ Maar toch bleef die vraag wel ergens hangen. Wanneer ging ik eigenlijk stoppen?
Lees ook: Wil je borstvoeding geven? Goede voorbereiding helpt
Brestaurant
Inmiddels geef ik al zeventien maanden borstvoeding. Anderhalf jaar lang staan mijn borsten en ik paraat voor Izzy, mijn kleine meisje. Onafgebroken zonder pauze. Hoewel ik er deze keer echt ongelofelijk van geniet, begin ik langzamerhand soms ook wel te verlangen naar wat minder gefriemel aan mijn lijf. Vooral na een slechte nacht. Want doorslapen is er voor ons niet bij. Het is iedere nacht raak in ons all you can eat brestaurant.
Misschien slaapt ze dan wel door
Een goede vriendin is onlangs gestopt met borstvoeding. Onze dochters zijn op dezelfde dag geboren, dus logischerwijs vergelijken we onze situaties met elkaar. Het was even een paar dagen afzien, maar toen ging haar dochter dus ineens doorslapen. De ontelbare voedingsmomenten en slokjes in de nacht waren verdwenen. Ineens ging ze gewoon van 20.00 tot 07.00 uur doorslapen.
‘Wie zegt dat Izzy dat ook zal doen?’, zeg ik om mezelf gerust te stellen. Maar de gedachte is verraderlijk. Hij nestelt zich ergens achter in mijn hoofd, meestal rond een uur of 04.00 uur ’s nachts. Op momenten dat mijn ogen branden en mijn lijf automatisch doet wat het al maanden doet.
Ik zou een moord doen voor zulke nachten. Overdag en voor het slapen gaan vind ik de borstvoedingsmomenten nog echt heel fijn en logisch. Ze is ook nog maar zo klein. ’s Nachts krijgt de gedachte ineens extra gewicht. Gevoed door slaaptekort, dat wel.
Lees ook: Hoelang borstvoeding geven? Dit is het advies van een lactatiekundige
Het beste voor je kind
Borstvoeding is het beste voor je kind. Het WHO-advies luidt niet voor niets twee jaar. Stoppen terwijl het makkelijk gaat, voelt als opgeven. Alsof ik haar iets afpak. Alsof mijn behoefte aan slaap en ruimte zwaarder weegt dan haar behoefte aan nabijheid.
Dat er een permanente grijze mist in mijn hoofd hangt, ik inmiddels 3 kilo lichter ben dan voor mijn zwangerschappen, dat mijn haar nog steeds uitvalt en ik me niet kan herinneren wanneer ik me voor het laatst uitgeslapen voelde, dat zijn bijzaken. Die strepen we weg. Want je wilt toch het beste voor je kind?
Even samen ontspannen
En toch: zeventien maanden is lang. Het is niet niks om al die tijd beschikbaar te zijn. Om nooit helemaal uit te schakelen. Om ’s nachts niet alleen wakker te worden, maar ook meteen nodig te zijn. Mijn lijf kan het op de automatische piloot. Mijn hoofd is degene die begint te protesteren.
Wat het écht ingewikkeld maakt, is dat er geen noodzaak is. Er is geen borstontsteking, geen pijn of drama. Het gaat goed. Ze groeit. Ze vindt er zichtbaar rust in. Het zijn mooie momentjes samen, even ontsnappen samen in de drukte van de rest van het gezin. En misschien maakt dat het juist zo lastig. Want stoppen met borstvoeding voelt niet als opluchting, maar als afscheid.
Meer lezen over: Van borstvoeding naar flesvoeding overstappen
Geen garantie
Tegelijk is de borstvoedingsperiode afsluiten ook geen garantie op betere nachten. Wie zegt dat ze gaat doorslapen? Wie zegt dat mijn energie dan ineens terugkomt? Misschien ruilt ze de nachtvoedingen gewoon in voor iets anders en gaat ze op een andere manier nabijheid zoeken.
Ik merk dat ik aan het onderhandelen ben met mezelf. Misschien stop ik over een maand. Misschien eerst alleen de nachten. Misschien alleen nog voor het slapen. Maar misschien hoeft er helemaal geen plan te zijn.
Lees ook: Borstvoeding afbouwen: hoe doe je dat?
Misschien mag het langzaam verschuiven, naar de behoefte van ons allebei. Ik zeg iets vaker ‘nee’ tegen het zoveelste slokje melk in de nacht. Soms huilt ze dan, maar vaak is haar speen of een aai over haar bolletje ook gewoon genoeg. Het hoeft niet alles of niets te zijn.
Luisteren
Er komt heus een dag dat ik stop. Maar die dag hoef je niet van tevoren te bepalen. Dat mag later zijn dan je dacht. Of eerder. Maar tot die tijd probeer ik iets wat in het moederschap verrassend moeilijk blijkt: goed naar je eigen gevoel luisteren en jezelf net zo serieus nemen als mijn kind.’
