Een buik vol met Charlie van der Ligt: ‘Ik leefde maandenlang op eierkoeken en zoute crackers’

‘Steef en ik komen allebei uit een warm en liefdevol nest. Zijn ouders zijn al vijftig jaar samen en mijn ouders vierden onlangs hun 35-jarige huwelijk. We hebben allebei een zus en ik ook nog een broer, en we zijn echte familiemensen. Ik heb dan ook altijd in mijn hoofd gehad dat ik graag moeder wilde worden. Een gezin stichten was voor ons allebei iets waar we naar uitkeken en veel over spraken.

Eerst verbazing

Omdat ik endometriose en PCOS-klachten heb, was me verteld dat zwanger worden waarschijnlijk niet vanzelf zou gaan. Het kon een behoorlijk lang traject worden. Maar toen we besloten het op zijn beloop te laten, was ik vrijwel meteen zwanger. Dat kwam als een verrassing. We hadden ons erop ingesteld dat het lang zou duren en zagen onszelf over een jaar al bij een fertiliteitsarts zitten. Mijn enkel, die ik kort daarvoor had gebroken, was net uit het gips en ik kon nog niet eens goed lopen. Hardop zei ik: ‘Ik ben daar nog niet hoor.’ En ook: ‘Ik voel me een tienermoeder!’ Steef was ontzettend blij en moest huilen terwijl ik even moest schakelen. Ik had zó niet verwacht dat het allemaal zo snel zou gaan. Maar toen het nieuws eenmaal was geland, kwam de blijdschap. Ik heb ontzettend veel zin in wat komen gaat.

Lees ook: Zo bereid je je mentaal voor op het ouderschap

Heel veel kwalen

Ik ben heel dankbaar dat het zo gelopen is, maar fysiek had ik het in het begin zwaar. Er was een periode waarin ik wel twaalf keer per dag moest overgeven. Daarvoor kreeg ik medicatie, maar ik moest alsnog regelmatig mijn auto op de vluchtstrook parkeren om te spugen. Dat heeft tot ongeveer zes maanden geduurd. In het eerste trimester had ik daarnaast veel bloedverlies en flinke buikpijnen. Mijn verloskundige vermoedt dat dit met de endometriose te maken heeft. Daardoor dacht ik vaak: het gaat niet goed met de baby. Maar gelukkig bleef het goed gaan. Ik heb heel wat uren in bed doorgebracht, omdat ik simpelweg niet anders kon door de pijn en misselijkheid. Inmiddels zit ik in het derde trimester en nu voel ik me goed.

Lees ook: Zwangerschapsmisselijkheid: wat helpt echt?

Eierkoeken en ijswater

In het eerste en tweede trimester at ik bijna alleen maar eierkoeken en gezouten crackers. Meer kon mijn lijf gewoon niet aan. Er zijn heel wat eierkoeken doorheen gegaan. Op een gegeven moment heb ik er een project van gemaakt om alle bakkers af te gaan en te onderzoeken waar ze de lekkerste eierkoeken verkochten. Nu eet ik veel vanillevla vanwege brandend maagzuur. Ook ben ik gek op ijswater. Er moeten vooral heel veel ijsblokjes in zitten, liefst meer ijs dan water. Wat ik echt niet meer kan zien, is crispy chilli oil. Steef mag het zelfs niet op tafel zetten, want als ik het zie, moet ik al overgeven. Terwijl ik dat vroeger juist vaak at.

Een tafel vol liefde en jongens

Vanaf het moment dat ik zag dat ik zwanger was, zei ik: dit is een jongetje. Ik heb mezelf altijd als jongensmoeder gezien. Op de basisschool was ik goed bevriend met een jongen en hij had twee broers. Drie broers waren heel hecht en ontzettend lief voor hun moeder. Bij hen thuis zat de eettafel altijd vol vriendjes. Iedereen was welkom. Dat vond ik zo mooi. Sindsdien droom ik van precies zo’n huis: een tafel vol liefde en jongens.

Toen we voor de echo gingen, droegen Steef en ik toevallig allebei blauw. De verloskundige schreef het geslacht op een briefje en daarna gingen we samen naar de plek waar we onze eerste date hadden. Daar maakten we het briefje open. En ja hoor, het is inderdaad een jongetje. Mijn zus woont bij ons om de hoek en ik ben heel close met haar kinderen. Ik noem ze eigenlijk mijn kinderen. Tot nu toe draait mijn leven vooral om prinsessenjurken en samen Frozen kijken met mijn nichtjes. Dus dat wordt straks misschien nog even schakelen.

Lees ook: Zo ga je als ouder slim om met je tijd en blijf je relaxed

Ziekenhuisbevalling

Ik heb een bevalplan gemaakt met de verloskundige, maar mijn zus heeft een heftige bevalling gehad, dus ik weet dat je het nooit kunt plannen. Ik probeer me daar maar aan over te geven. Zelf ben ik met 27 weken geboren en Steef met 32 weken. Dat speelt mee in hoe ik naar mijn eigen bevalling kijk. Ik vind het fijn om op een plek te zijn waar ze alles bij de hand hebben, mocht dat nodig zijn. Ik wil daarom sowieso in het ziekenhuis bevallen.

Met andere ogen

Door deze zwangerschap zijn we anders naar onze eigen ouders gaan kijken. We hadden altijd al veel respect voor ze, maar ik denk dat we nu nog zachter naar ze kijken. Als kind denk je soms dat je ouders alles weten en alles goed doen, maar uiteindelijk doet iedereen het voor het eerst. Ook zij doen het elke dag opnieuw voor het eerst. Je moet ontdekken wat bij je past, fouten maken en je eigen weg vinden. Dat besef vind ik heel mooi.’