Tegen jullie durf ik het wel te zeggen. Jullie hebben kinderen, of krijgen ze binnenkort. Dus bij deze: ik rijd op een bakfiets. En niet omdat het moet. Ik vind het gewoon een geweldig ding.
Dat had ik nooit van mezelf gedacht. Een bakfiets stond voor mij altijd symbool voor volledig verdwijnen in het ouderschap: praktisch, burgerlijk en vooral helemaal niet sexy. Mijn geliefde Jasper dacht er precies zo over. Toen het jaren geleden eens over de aanschaf van zo’n ding ging, zei hij: ‘Als jij op een bakfiets gaat rijden, kan ik nooit meer seks met je hebben.’
Ik knikte instemmend.
Nooit gedacht
Inmiddels hebben we drie kinderen en zei diezelfde Jasper laatst, terwijl hij de bakfiets pakte: ‘Dit is toch echt zo’n topding.’
En die bakfiets is niet het enige wat er veranderd is.
Neem nou kinderfoto’s. Vroeger vond ik het saai als mensen hun telefoon tevoorschijn haalden en hun kinderfoto’s aan me lieten zien. Baby in bad. Baby op vakantie. Baby met een hoedje. Ik keek beleefd, mompelde ‘aaah’ en hoopte vooral dat we daarna weer verder konden met het gesprek.
Nu denk ik: ja, laat zien! Heb je nog een foto? En ik meen het ook nog. Ik wil weten op wie de baby lijkt, of ze al doorslaapt, of ze borstvoeding krijgt en of ze nog last van krampjes heeft. Voor je het weet, zit ik zelf door iemands telefoon te swipen: ‘Ahhh, en deze dan!’ Nooit gedacht dat ik dat ooit zou zeggen.
Lees ook: Als andere ouders het beter lijken te doen, bedenk dan dit
Donderdag over drie weken?
Ook mijn planning is ongemerkt veranderd. Mensen met kinderen planden vroeger zelfs iets simpels als een drankje in hun agenda. Agenda’s naast elkaar, oppas regelen, zwemles, BSO, kinderfeestjes. Om vervolgens te zeggen: ‘Over drie weken op donderdag zou kunnen.’
Vreselijk vond ik dat. Spreek gewoon morgen af. Of bel morgen en kijk of je zin hebt. Waarom moet je drie weken van tevoren al weten of je zin hebt om met iemand een drankje te drinken?
Laatst stuurde ik zelf: ‘De 18e kan. Zullen we 16.15 uur doen? Om 18.00 uur moet ik wel de kids ophalen.’
Lekker vroeg naar bed
En dan is er natuurlijk nog mijn nieuwe liefde voor vroeg naar bed gaan. Negen uur naar bed gaan, kan me tegenwoordig oprecht gelukkig maken. Niet omdat ik ziek ben. Niet omdat ik morgen om vijf uur op moet. Gewoon omdat ik denk: lekker, naar bed.
Het wonderlijke is dat ik me daar totaal niet tegen verzet. Ik dacht vroeger dat je met kinderen langzaam veranderde in iemand die je zelf nooit had willen zijn. Dat er ergens onderweg een saaie versie van jezelf het stokje zou overnemen.
Maar zo voelt het helemaal niet. Ik ben nog steeds dezelfde. Alleen blijken er dingen heel leuk te zijn waarvan ik vroeger niet begreep dát ze leuk konden zijn.
Wacht maar...
Ik ga nog steeds uit en heb zelfs nog twenty-somethingvrienden met wie ik dat doe. Die lachen als ik om half tien begin te gapen. Of als ik op mijn bakfiets aankom zetten.
Ik lach een beetje mee. Maar ondertussen denk ik: wacht maar. Ik spreek jullie nog als jullie kinderen hebben.
Dan kom ik langs. Op donderdag om 16.15 uur. En dan heb jij óók een bakfiets.
Lees ook: Column Lauren Verster: ‘Niets is zo erotisch als iemand die op hetzelfde moment moe is als jij’
Meer columns van Lauren lezen? Dat kan hier.
