Even voorstellen: Senna (40) is getrouwd met Alec (40) en samen hebben ze drie kinderen: Aya (3), Nouri (6) en Lina (9). Nouri, de middelste, heeft het downsyndroom. Senna werkt als casemanager bij de gemeente en Alec werkt bij de Belastingdienst. Senna deelt veel van haar leven op Instagram onder @Fashion_by_Sen.
‘Bij ons thuis gebeurt er altijd wel iets. Er wordt ruzie gemaakt, iemand huilt, er is een naschoolse activiteit of iemand heeft hulp nodig: het is nooit rustig. Ik heb pas rust als de kinderen slapen. Begrijp me niet verkeerd: mijn kinderen zijn fantastisch. En de hoeveelheid liefde en licht die Nouri, mijn zoon met het syndroom van Down, brengt, is ongelofelijk. Toch heb ik m’n handen vol aan hen en ben ik blij als er ’s avonds ruimte is voor mij en niemand meer ‘mama!’ roept.
Omdat Nouri het syndroom van Down heeft, hebben we soms wat meer zorgen dan andere gezinnen. Maar hij brengt zo ongelofelijk veel moois met zich mee. Dat maakt de dynamiek echt anders. Mensen denken vaak dat we een heel zwaar leven hebben, of geen tijd meer hebben voor leuke dingen. Maar dat is echt niet het geval. Elke beperking is natuurlijk anders, maar ik heb me nooit laten tegenhouden door zijn syndroom van Down. We vliegen de hele wereld over en maken de mooiste dingen mee met elkaar.
Lees ook: Zelfs artsen noemen Jaya-Rose (3) een ‘downie’ of ‘downtje’, moeder is het zat
Stapels was
We zijn allesbehalve een geordend gezin. Het is hier heus geen rotzooi, maar ik plan bijzonder weinig en de was kan me echt gestolen worden. Pas als de was de vorm van het Himalayagebergte heeft, ga ik vouwen. Ik ben heel reëel naar mezelf en weet dat ik niet op elk gebied 10/10 punten scoor.
Allemaal een ochtendhumeur
In huis ben ik de enige vroege vogel: mijn wekker gaat elke dag om 06.15 uur en dan maak ik mezelf, het ontbijt en de broodtrommels voor iedereen klaar. De rest heeft allemaal een ochtendhumeur, op Nouri na. Die staat altijd vrolijk op. De rest moet ik minstens zes keer roepen. Mijn man en ik helpen allebei een kind met aankleden, de oudste doet het zelf.
Nouri wordt met een taxibusje naar school gebracht. Wie er die ochtend thuis is of thuis kan werken, brengt Aya naar de opvang en Lina naar school. Lina is om 14.30 uur alweer thuis, Nouri wordt om 15.00 uur thuisgebracht en Aya blijft tot 18.00 uur op de opvang. Ze gaat maar twee dagen per week, dus ik vind dat prima. Bovendien eet ze daar al warm, wat thuis weer een hoop gedoe scheelt. Wie er op dat moment thuis is, kookt voor de rest.
Ik probeer het mezelf sowieso makkelijk te maken waar dat kan. Soms kook ik bewust voor twee dagen. Onze kinderen zijn half-Aziatisch en zijn dol op wokgerechten en ovenschotels, dus die komen hier regelmatig op tafel. Een weekmenu ga je bij mij niet vinden. Ik kijk waar ik op dat moment zin in heb. En soms heb ik helemaal nergens zin in en bestellen we pizza. Ook dat hoort bij ons leven.
Lees ook: Drie moeders over de mental load: ‘Ik dacht, dit kan ik niet mijn hele leven blijven doen’
De avond is van mij
Elke dinsdag gaat Lina van 17.45 tot 18.30 uur naar zwemles en moet ze vroeg eten. Alle kinderen gaan om 19.00 uur naar bed. Ik heb ze zodanig getraind dat ze niet uit hun kamer mogen komen, dus of ze nu snel in slaap vallen of niet, moeten ze blijven liggen. Anders kom ik echt niet aan mijn rust.
Elke maandagavond ga ik wandelen met vriendinnen en op dinsdagavond ga ik naar pilates. Daar laad ik van op. De andere avonden zijn voor mijn man. We hebben een leven samen, maar hij heeft ook een eigen leven, net als ik. We hebben niet de luxe om veel samen op pad te gaan, dus voor nu verdelen we het zo. Soms zijn we allebei thuis, maar een film kijken is niets voor mij. Ik val binnen vijf minuten in slaap, zo saai vind ik het. En urenlang kletsen doen we ook niet. Zoveel heb ik niet meer te zeggen ’s avonds. Ik wil dan met rust gelaten worden en samen op de bank zitten, ieder scrollend op zijn eigen telefoon.
Meters maken
Om de week ben ik op woensdag vrij, de andere week is mijn man vrij. Aya is dan thuis en Lina is om 12.00 uur klaar met school. We zijn dan tot 15.00 uur met z’n drieën en gaan samen naar de bioscoop of de bibliotheek. Soms gaan we ook naar Monkey Town, maar liever niet, want dat haat ik echt.
Op vrijdag ben ik ook vrij en ben ik thuis met de kinderen. Ik heb geen hulp in huis en doe alles zelf. Met drie kinderen lukt het me gewoon niet om het huis ondertussen ook nog perfect schoon te houden. Soms stuur ik mijn man in het weekend met de oudste twee de deur uit en trek ik de schoonmaakemmer tevoorschijn. Dan kan ik tenminste even meters maken zonder dat er achter me alweer nieuwe rommel ontstaat.
Logeren bij oma
Elke zaterdag heeft Lina Arabische les van 10.00 tot 12.00 uur en ga ik naar pilates. Daarna doen we iets met het gezin. Vaak genoeg splitsen we op in twee groepen: mijn man samen met Nouri en ik met de meiden. Dat komt omdat het met Nouri toch anders gaat. Hij heeft een hekel aan bepaalde activiteiten en als we met hem naar een speeltuin gaan, moet die echt afgesloten zijn. Hij kan er zomaar vandoor gaan. We zijn daarin soms wel beperkt, maar we laten ons er niet door weerhouden om samen op pad te gaan.
Zondagen zijn bij ons echte rustdagen. We plannen eigenlijk niets. We wonen in een hoge flat, dus ik vind het wel belangrijk dat de kinderen minstens een uur naar buiten gaan. Anders eten ze elkaar hier binnen op. Daarna gaan we meestal naar een van de oma’s. Ik vind het heel belangrijk dat mijn kinderen opgroeien met het besef hoe waardevol familie is. Ze vragen regelmatig of ze bij oma mogen logeren en van mij mag dat altijd. Ik vind het juist gezellig als ze daar zijn en een beetje onderdeel worden van het leven van hun oma’s.’
Lees ook: Waarom zijn grootouders nou zo belangrijk voor kleinkinderen?
De rubriek Spitsuur verschijnt elke maandagochtend. Eerdere afleveringen vind je in het dossier Spitsuur.
Ook vertellen over jouw week? Mail oproep@oudersvannu.nl
