Nog voordat ons eerste kind geboren was, hadden De Geliefde en ik ons voorgenomen dat we na de komst van de baby niet alleen vader en moeder zouden worden, maar ook echt geliefden zouden blijven. We hadden genoeg verhalen gehoord over stellen bij wie de romantiek na de eerste bevalling ergens tussen de luiers, gebroken nachten en wasmanden verdween. Dat ging ons natuurlijk niet gebeuren. Wij zouden tijd voor elkaar blijven maken. Qualitytime. Met z’n tweeën de deur uit, zonder baby, zonder praktische zaken, gewoon zoals vroeger.
We namen ons voor iedere vrijdagavond samen op date te gaan. En omdat een voornemen zonder oppas vooral een voornemen blijft, hadden we die ook alvast geregeld. Elke vrijdagavond, date night.
Na de komst van nummer één hielden we ons daar heel goed aan. Vrijdag trok ik een mooie jurk aan, deed lippenstift op en gingen we naar een restaurant waar geen kinderstoel te bekennen was. We dronken wijn. Daarna gingen we nog naar een hippe bar of sloten we aan bij vrienden in de stad. We kwamen aangeschoten thuis, betaalden de oppas en de avond was meestal nog niet meteen afgelopen. Date night was een doorslaand succes.
Lees ook: Save the date: dinsdag wipdag
Wat denk je van half zeven?
Na ons tweede kind begon de klad erin te komen. De vaste vrijdag werd eerst ‘vrijdag, tenzij’ en daarna ‘we moeten binnenkort echt weer eens een date night doen’. Als het lukte, gingen we nog steeds uit eten. Alleen het liefst ergens in de buurt en al om half zeven.
Na het hoofdgerecht keek een van ons meestal op de klok. ‘Zullen we nog ergens wat drinken?’ ‘Ja, gezellig.’ Stilte. ‘Of zullen we gewoon thuis nog wat drinken?’
‘Ook lekker.’
In de praktijk betekende ‘thuis nog wat drinken’ dat we de oppas aflosten en op de bank gingen zitten.
Ook het gesprek veranderde.
‘Ik vind dat we het vanavond niet over de kinderen moeten hebben.’
‘Nee, goed.’
‘Echt even wij.’
‘Ja.’
‘Wil je nog wijn?’
‘Graag.’
‘O ja, trouwens, Leentje heeft morgen om negen uur zwemles.’
‘Ik dacht dat jij ging.’
‘Nee, ik ben vorige week geweest.’
‘Nee, dat was ik.’
Voor we het wisten zaten we met onze wijn de logistiek van het weekend door te nemen.
Lees ook: Geen zin, te moe of te druk? 9 tips om je seksleven een boost te geven
Logistiek project
Na nummer drie hebben we het eigenlijk nooit meer over die vaste vrijdag gehad. Niet officieel. Er is geen vergadering geweest waarin Date Night werd opgeheven. Hij is gewoon stilletjes verdwenen. Met drie kinderen is samen uit eten gaan inmiddels bovendien een klein logistiek project. Eén kind kun je nog vrij achteloos bij iemand afleveren. Twee lukt meestal ook wel. Maar bij drie merk ik vaak een aarzeling zodra ik vraag of ze misschien een nachtje mogen komen.
‘Alle drie?’
‘Ja.’
‘Tegelijk?’
Alsof ik drie pony’s probeer te stallen.
Dus voordat wij romantisch tegenover elkaar aan een tafeltje kunnen zitten, moeten er agenda’s naast elkaar worden gelegd, logeertassen gepakt, tandenborstels gezocht en slaapplaatsen verdeeld. Soms zijn we al zo lang bezig met het organiseren van onze avond samen dat ik halverwege denk: laat die hele date night maar zitten.
Daar komt bij dat mijn interne klok inmiddels ook iets vreemds heeft gedaan. Waar ik vroeger om tien uur ’s avonds begon na te denken over waar we heen zouden gaan, stort ik tegenwoordig rond dat tijdstip volledig in.
Lees ook: Seksdagboek van Laura (34): ‘Slaapt mijn baby eindelijk, wil mijn partner iets van me’
Los op een festival
Misschien is ook mijn idee van romantiek veranderd. Vroeger dacht ik daarbij aan een mooie jurk, een donkere bar en samen diep in de nacht naar huis. Laatst hadden we hysterisch dure kaartjes gekocht voor een festival waar we allebei heel graag heen wilden. De kinderen waren ondergebracht, de tassen gepakt, oma geïnstrueerd. Wij hadden onszelf aangekleed. De hele operatie was geslaagd.
En het was leuk. Echt leuk.
We dronken, dansten, kwamen vrienden tegen. Even waren we weer gewoon met z’n tweeën op stap. Rond tien uur keek De Geliefde me aan.
‘Zullen we naar huis?’
Ik voelde een golf van liefde.
‘Graag.’
Niets is zo erotisch als iemand die op precies hetzelfde moment moe is als jij.
Dus fietsten we om tien over tien naar huis.
Om half elf lagen we in bed.
‘Was leuk hè?’ zei ik.
‘Heel leuk.’
‘Dit moeten we vaker doen.’
‘Zeker.’
Om kwart voor elf sliepen we.
Misschien is onze date night dus helemaal niet verdwenen. Hij is alleen steeds verder naar voren geschoven.
Nog één kind en we gaan brunchen.
Meer columns van Lauren lezen? Dat kan hier.
