Een buik vol met Juliet: ‘Ik doe mijn best om niet burgerlijk te worden, maar misschien ben ik het stiekem al’

‘Daar zaten we dan een paar weken terug, Tom en ik. Samen te huilen om een liedje van Tom Waits. Niet zomaar huilen, maar onbedaarlijk met snikken tussendoor. Het huilen kwam vrij onverwacht, alsof we opeens overvallen werden door het idee dat we een kind krijgen en dus een nieuwe levensfase ingaan.

Tom en ik hebben daarna nog een paar keer emotionele momenten gehad. Sinds ik zwanger ben, ben ik sowieso fragieler. Voorheen werd ik ook weleens emotioneel als ik bijvoorbeeld de slappe lach kreeg. Maar niet zó erg als nu.

Ik ben nu 22 weken zwanger en ik voel me heel goed en energiek. Nu ik in het tweede trimester zit, vind ik het opeens ook heel snel gaan. Voorheen juist heel traag, toen onze baby nog maar zo groot was als een lijnzaadje. Ik voelde me heel erg zwanger, maar van buiten was nog niets te zien.

Lees ook: Zwangerschapssymptomen: de eerste signalen van een zwangerschap

Glad ijs

Dat verhaal van die vrouw die haar spiraal liet verwijderen en toen meteen zwanger raakte, is ook ons verhaal. Ik wilde de spiraal weg laten halen omdat ik benieuwd was of ‘alles’ nog werkte. Bovendien voelde ik die biologische klok tikken.

Maar we voelden geen druk: Tom en ik stonden wat betreft kinderen heel relaxed in, maar waren ons er tegelijkertijd van bewust dat we ons zonder spiraal op glad ijs begaven. Qua timing was een zwangerschap helemaal niet handig. Ik zat namelijk in de voorbereiding van mijn tour Ik beloof je eeuwige twijfel.

Paniek

We hadden op enig moment dus een risico genomen. Ik belde diezelfde nacht nog met mijn moeder (Saskia Noort, red.). Ik weet het, misschien te veel informatie, haha, maar ik was in paniek: 'Is dit nou heel dom van mij geweest?', vroeg ik haar. Ook met een vriendin heb ik geschakeld. Zij adviseerde me een ovulatietest te doen en die was negatief.

Een paar weken later was ik na een speelavond onderweg naar huis toen ik dacht te voelen dat ik ongesteld was geworden. Pfiew, gelukkig, ik ben echt niet zwanger, dacht ik. Maar toen ik thuiskwam, menstrueerde ik helemaal niet.

Twee streepjes

De volgende dag deed ik een zwangerschapstest. Ik zag maar één lijntje en dat vond ik stiekem jammer, maar ik had het ook heel gek gevonden als het in één keer raak was geweest. Maar toen ik een uur later opnieuw naar de test keek, waren er twee streepjes.

Ik belde opnieuw de vriendin en volgens haar was het slim om opnieuw te testen: positief. Omdat die vriendin zo blij voor ons was, konden Tom en ik er ook meteen van genieten. We zagen deze baby meteen als een groot cadeau. Ons kind heeft besloten dat het tijd was.

Omdat mijn moeder wist van die ene nacht, wist ook zij heel vroeg van mijn zwangerschap. Om de zwangerschap te vieren, zijn Tom en ik met mijn moeder gaan eten. Datzelfde weekend vierden we het ook met mijn vader en broer.

Lees ook: Van chocoladeletters tot sokjes: zo maakten jullie de zwangerschap bekend

Cocktails en oesters

Tussen die ene beruchte nacht en de positieve test zijn Tom en ik een paar dagen naar Parijs geweest. We leefden als God in Frankrijk en genoten van cocktails en oesters. Alsof we afscheid namen van een periode, terwijl we nog geen flauw benul hadden van de zwangerschap.

Afgelopen zomer waren Tom en ik op vakantie in Portugal. Omdat we thuis altijd druk zijn, vinden we het op vakantie fijn om lang te tafelen en een fles wijn open te trekken. Maar nu was het een heel ander soort vakantie. Dat urenlange tafelen hield ik voorheen extra lang vol met een drankje, nu vind ik tafelen saai.

Grenzen aangeven

Toch was het ook een heel fijne en relaxte vakantie. We hebben veel mooie plekken bezocht en we zijn goed tot rust gekomen. In de laatste week van de vakantie keken we elke avond een film, onder andere van de Coen Brothers.

Nu ik zwanger ben, ben ik onbewust veel relaxter gaan leven. Ik geef nu makkelijker mijn grenzen aan door bijvoorbeeld eerder naar huis te gaan als ik ergens ben. Dat vond ik voor de zwangerschap moeilijker.

Lees ook: Wetenschap bewijst: brein van zwangeren verandert om voor baby te zorgen

Thuis of in het ziekenhuis?

Maar ik heb nu ook andere zorgen erbij. Zo vraag ik me weleens af hoe de bevalling zal verlopen. Mijn schoonmoeder is van Tom thuis bevallen, lekker in haar eigen bubbel. Mijn moeder vindt juist dat ik in het ziekenhuis moet bevallen, want bevallen met een ruggenprik is volgens haar een vorm van feminisme, haha.

Ik twijfel. Als de ontsluiting goed vordert, dan wil ik het thuis proberen. Anders wordt het misschien toch het ziekenhuis. Hopelijk heb ik tegen die tijd de knoop doorgehakt.

Advocatenkantoor

Tom en ik weten het geslacht van de baby. Met onze inner circle hebben we al gedeeld of we een zoon of dochter krijgen. Ik dacht eerst dat ik het geslacht vooraf helemaal niet wilde weten, maar ik wil onze baby leren kennen. Daarom zijn we direct na onze vakantie doorgegaan naar de geslachtsecho. Het grappige is dat Tom en ik een sterk voorgevoel hadden dat achteraf helemaal niet klopte. Deze baby blijft ons verrassen.

We weten al hoe de baby gaat heten. Ik had deze naam al jaren in mijn telefoon staan en gelukkig vond Tom deze naam ook meteen mooi. De baby krijgt Toms achternaam, hoewel ik het wel mooi vind dat een dubbele achternaam mogelijk is. Maar als je zijn en mijn achternaam bij elkaar zet, lijkt het een advocatenkantoor: Meijer Schellekens.

Lees ook: Babynaam kiezen: zo pak je dat aan

Babykamer

Tom en ik zijn in het klassieke plan beland: we hebben net een nieuw huis gekocht. De baby krijgt daar een eigen kamer. We hebben echt geluk gehad met de woning. Die staat in een fijne buurt, met een mooi balkon en leuk uitzicht. We waren de enige bieder.

Het nieuwe huis is twee keer zo groot als het vorige huis. Wel zo handig, want we woonden op 40 vierkante meter. Een groot pak luiers nam al een flink stuk ruimte in.

Bubbel

Ik ben zo ontzettend nieuwsgierig naar ons kind. Ik wil weten wie het is. Ook kijk ik uit naar die eerste bubbel waarin we dan met ons drieën zitten en waarin alles daarom draait.

Het lijkt me fijn om straks samen met Tom op de bank te zitten terwijl ons kind rustig slaapt. Haha, dat klinkt allesbehalve edgy, hè. Oké, iets anders: ik kijk uit naar de eerste keer Lowlands met ons kind, over een paar jaar. Compenseer ik nu een beetje voor mijn burgerlijkheid?

Ik moet natuurlijk een beetje aan mijn imago denken, hè. Laatst kreeg ik een bericht via Instagram: 'Ga je nu alleen maar babycontent maken? Daar volg ik je niet voor.' Ik kan me voorstellen dat mijn vorige ik dat ook truttig had gevonden, dus ik doe mijn best om niet zo te worden, maar misschien ben ik het stiekem al, haha.'