Een buik vol met Noël van Kleef: ‘Ik ben dankbaar dat we op dit punt zijn gekomen’

‘Mijn vriend Thom en ik zijn door een heel zware tijd gegaan. In negen maanden hebben wij vier miskramen meegemaakt. In verwachting raken was nooit het probleem, zwanger blíjven helaas wel.

Na de eerste miskraam dachten we: dit was domme pech. Toen het de tweede keer misging, werden we doorverwezen naar het ziekenhuis en na de vierde miskraam bleek uit een bloedonderzoek dat ik een stollingsprobleem heb. Kort gezegd komt het erop neer dat er te weinig zuurstof naar de placenta gaat.

We hebben onze droom om een kind te krijgen nooit opgegeven. Niet zozeer vanuit strijdlust, maar meer vanuit instinct. Zo van: het komt goed. Daardoor bleven we doorgaan en het proberen. Maar het was wel zwaar.

Lees ook: Vruchtbaarheidstest: zo werkt het en dit zegt de uitslag

Medicatie

Ik ben nu 26 weken zwanger, daar zijn we blij mee. Vanwege mijn stollingsprobleem moet ik tot aan de bevalling dagelijks een injectie in mijn buik zetten en dat vind ik spannend, want ik vind naalden verschrikkelijk.

Daarom doet Thom het, want ik durf niet zelf te prikken. De eerste weken ging dat moeizaam en gepaard met veel tranen, maar inmiddels hebben we een fijne ochtendroutine: we gaan rustig zitten en zetten een muziekje aan, zodat het niet meer zo’n groot stressmoment is.

Ik vind het nog steeds eng en ik durf er niet naar te kijken, maar het lukt me wel om een knop om te zetten. Ik doe het voor haar, onze baby.

Angst

Tot week 16 waren we elke week in het ziekenhuis, daarna hoefden we steeds minder vaak te komen omdat alles goed gaat. Maar toch ben ik met vlagen nog steeds bang om haar te verliezen.

Vooral tijdens het eerste trimester was ik erg bang. Hoewel ik ook moet toegeven dat ik me van die eerste weken weinig herinner. Ik zat in een soort overlevingsstand en heb me gedistantieerd van emoties. Na de 13 wekenecho kreeg ik wat meer vertrouwen, maar de zorgen gaan nooit helemaal weg. Ik denk dat ik pas écht opgelucht kan ademhalen als ik haar in mijn armen heb.

Voorlezen

Ondanks de zorgen probeer ik heel bewust te genieten van de zwangerschap. Vooral op de momenten waarop ik haar voel bewegen voel ik me blij. Het is elke keer weer een bevestiging dat ze er nog is.

Thom en ik hebben elke avond een vast ritueel: hij schrijft met hulp van ChatGPT een verhaaltje over wat we die dag hebben gedaan en leest het haar voor. Laatst las hij bijvoorbeeld een lief kinderverhaal voor waarin hij vertelde dat we naar het strand waren geweest. Heel vaak voel ik haar dan bewegen, ze reageert op zijn stem.

Lees ook: Zintuigen baby: de zintuigelijke ontwikkeling in de eerste weken

Nesteldrang

Nu ik 26 weken zwanger ben, begint de nesteldrang te komen en dat vind ik fijn: lekker een beetje rommelen in huis.

Aan de babykamer wordt hard gewerkt. De klusjesman is net weg en Thom maakt samen met mijn schoonvader een inbouwkast. Eigenlijk wilde ik iemand daarvoor inhuren, maar Thom is handig en zijn vader werkt voor een bouwbedrijf, dus Thom was daar een beetje beledigd over, haha.

Ik ben een controlfreak en ervaar de afgelopen dagen best wat stress, want ik moet nog behang en meubels bestellen. Gisteren was ik zelfs in paniek over een commode omdat ik die niet op Marktplaats kon vinden. Dat is blijkbaar wat hormonen met je doen...

Lees ook: Wetenschap bewijst: brein van zwangeren verandert om voor baby te zorgen

Zoute patat

De eerste weken van de zwangerschap was ik misselijk en daardoor was ik voorbereid op de ergste maanden van mijn leven. Maar het valt allemaal reuze mee.

Het wordt fysiek allemaal zwaarder, maar dat hoort erbij. Met 24 weken kreeg ik last van mijn bekken. Ik waggel soms en mijn rug voelt af en toe stijf, alsof ik heel veel spierpijn heb. Op zich slaap ik ’s nachts goed, maar dat omdraaien: pfff, dat vind ik pittig. Gelukkig kan ik goed lang op mijn zij liggen.

Cravings heb ik niet echt, terwijl ik dat juist wel had verwacht. Wel had ik de eerste periode veel zin in watermeloen, omdat ik zo misselijk was. En één keer verlangde ik naar de zoute patat van McDonald’s, maar verder niet.

Thom had zich erop verheugd om ’s nachts voor mij het bed uit te gaan. Soms vraagt hij: ‘Heb je echt nergens trek in?’

Voorgevoel

Thom en ik hadden snel het gevoel dat we een meisje zouden krijgen. Maar toen we rond 11 weken een echo bij de verloskundige hadden, zei ze dat ze al goed kon zien wat het geslacht was. Dus toen dachten we: maar dan is het toch een jongen? We waren niet teleurgesteld, maar moesten wel even schakelen en dachten opeens na over jongensnamen.

Bij de 20-wekenecho kregen we het geslacht van de baby mee in een envelop en tijdens de genderreveal kregen we een grote verrassing toen het spuitkanon openging: toch een meisje!

Lees ook: De nub-theorie: kun je met 12 weken echt al het geslacht zien?

Good cop, bad cop

Thom en ik verwachten als ouders de good cop en bad cop te zijn. Thom en onze dochter zijn samen beste vrienden, ik hang er een beetje bij. Ik zie al voor me hoe hij ’s ochtends met haar in de draagzak naar de bakker gaat en dat ik dan niet mee mag. Of dat ik hem moet smeken of ik ook een keer een luier mag verschonen, haha.

Voorheen wilde ik altijd een zomerbaby, nu krijgen we een winterbaby. Onze dochter wordt in november verwacht en ik kijk ernaar uit om lekker te cocoonen en met elkaar te knuffelen. Niets megagroots, maar gewoon samen zijn. Ik ben al lang dankbaar dat we op dit punt zijn gekomen.’