Dorien (37): ‘Had ik maar geweten dat het ouderschap eenzaam kan zijn’

‘Mijn vriend en ik waren eind twintig. We werkten allebei fulltime en zaten midden in ons yuppenleven in Amsterdam. Als we niet werkten, gingen we samen of met vrienden uit eten, naar de film of naar een museum.

We waren niet echt bezig met onze kinderwens. Tot we op een avond dachten: waar wachten we op? We besloten het te proberen. Ik was verrast dat ik meteen zwanger was.

Romantisch beeld

Terugkijkend had ik een enorm romantisch beeld van het ouderschap. Ik was de eerste van mijn vriendinnen en iedereen was enthousiast. Er werd heel erg meegeleefd en ik zag het helemaal zitten. Er zou een gezinslid bij komen, verder zouden we gewoon doorgaan met ons leven.

Ik zag niet op tegen de bevalling. Zoveel vrouwen waren me voorgegaan, dat kon ik toch ook? Tot het zover was en de baby in het vruchtwater had gepoept en ik naar het ziekenhuis moest. Op dat moment kwam de realiteitscheck en leerde ik dat een geboorte een schokkende gebeurtenis kan zijn.

Lees ook: Karlees bevallingsverhaal: ‘Ik heb mijn droombevalling zoveel mogelijk gemanifesteerd’

Nog nooit een baby vastgehouden

Toen mijn baby gezond en wel in mijn armen lag en begon te huilen, drukte ik snel op het knopje om een verpleegster te roepen. Ik had nog nooit een baby vastgehouden en had geen idee wat ik moest doen. Die verpleegster vertelde mij dat dat niet helemaal de bedoeling was. Had ik al geprobeerd hem te voeden of te troosten?

Eenmaal thuis kregen we gelukkig een fantastische kraamverzorgende die ons alles leerde. Ook mijn zusje en moeder stonden elke dag op de stoep om te helpen.

Mijn vriendinnen wilden ook al snel komen kijken. Zij dachten: er is een baby, dat is leuk! Daar begon het te wringen. Want ook al vertelde ik over de bevalling: ze hadden geen idee wat ik had doorgemaakt en vroegen na een paar dagen al doodleuk of ik mee uit eten ging. Dat ze niet begrepen dat dat een gekke vraag was, gaf me een eenzaam gevoel.

Lees ook: Dit kun je doen als het ouderschap eenzaam voelt

Vasthouden aan het ‘oude’ leven

Toch pakte ik al snel de draad van mijn oude leven weer op. Hup, baby naar de crèche, weer werken en vaak met vriendinnen afspreken. Op die momenten deed ik alsof ik geen moeder was. Praten over babyzaken werd saai gevonden, dus dat deed ik niet. Dat schuurde, omdat ik aan niets anders kon denken dan thuis.

Ik had destijds iemand willen hebben die in hetzelfde schuitje zat, zodat ik over mijn leven als moeder kon praten. Dan had ik me minder alleen gevoeld.

Lees ook: Welkom in het digitale dorp: waarom ouders massaal steun zoeken op Instagram, TikTok en Facebook

Gedwongen thuis

Het duurde even voordat ik accepteerde dat het ouderschap mijn leven had veranderd. Dat kwam pas in coronatijd, toen ik zwanger was van de tweede. Meerdere vriendinnen raakten zwanger en door de lockdown viel het sociale leven compleet stil.

Toen pas kon ik mijn oude leven loslaten en mijn nieuwe leven als moeder omarmen. Ik vond het heerlijk om gedwongen thuis te blijven en mijn sociale activiteiten aan te passen. Ik koester heel veel fijne herinneringen aan die periode.

Erkenning met terugwerkende kracht

Gelukkig zijn al mijn vriendinnen er inmiddels op teruggekomen. Ze zeggen: “Goh, wat moet jij eenzaam zijn geweest in die tijd.” Nu ze zelf moeder zijn, krijg ik hun erkenning en begrip met terugwerkende kracht.

Mijn kinderen zijn inmiddels 9 en 5 jaar oud. Sinds mijn eerste zwangerschap houd ik boekjes bij waarin ik schrijf over wat ik voel en meemaak. Soms zijn het korte verhalen, soms gedichtjes. Tijdens een gesprek met mijn taalmaatje, een Iraanse vrouw die ook moeder is, besefte ik dat mijn schrijfsels niet uniek, maar universeel zijn.

Ineens dacht ik: ik kan andere vrouwen helpen. Dus ik stelde een boekje samen van korte gedichten die voor iedereen toegankelijk zijn. Over slapeloze nachten, de ‘nee-fase’ en andere onderwerpen waarin moeders zich kunnen herkennen. Het boekje vertelt de dingen die ik zelf graag had gehoord toen ik moeder werd.’

In *Dit is later* geeft Dorien Aaftink een eerlijk kijkje in het leven van een moeder. Dat doet ze in 48 korte, herkenbare gedichten. Met humor en een beetje ironie.