Inmiddels gaat die band veel verder dan ervaringen uitwisselen: ze passen op elkaars kinderen, appen elkaar midden in de nacht, delen twijfels en gaan zelfs samen op vakantie. Solomoeder zijn doe je alleen, maar steeds meer vrouwen ontdekken: je hoeft het niet alleen te doen.
Lees ook: Bewust alleenstaande moeder (BAM) worden: dit zijn je opties
Op elkaar terugvallen
Als Demi iets wil weten over haar dochter, hoeft ze niet lang na te denken wie ze belt. Silke, een vriendin die ze via Instagram leerde kennen, is vaak haar eerste aanspreekpunt. Hun dochters schelen ongeveer vier maanden en daardoor loopt Silke soms nét voor op Demi. ‘Daardoor kan ik met al mijn vragen bij haar terecht.’
Ze spreken elkaar meerdere keren per week, soms dagelijks. Over slecht slapen, eten, kinderopvang, ontwikkelingsfases en alles waarvan je als moeder denkt: is dit normaal? En als een van de twee haar handen even vrij moet hebben, kunnen ze op elkaar terugvallen. Bij een uitstapje kan de een bijvoorbeeld even achter een rondrennend kind aan, terwijl de ander haar koffie opdrinkt.
Hun vriendschap ontstond doordat ze allebei bewust voor het moederschap zonder partner hadden gekozen. Demi was 25 toen ze moeder werd. Ze had altijd al jong kinderen gewild, maar ze wilde haar kinderwens niet laten afhangen van het vinden van een partner. ‘Mijn kinderwens was veel groter dan maar op zoek gaan naar die ware om die kinderwens te vervullen.’
Via haar ouders en familie heeft ze een stevig vangnet. Maar juist het contact met andere solomoeders geeft iets wat familie en vrienden met een partner niet altijd kunnen bieden: herkenning. ‘Je weet gewoon dat iemand anders ook alle verantwoordelijkheid voor zijn of haar kind alleen draagt.’
Lees ook: Welkom in het digitale dorp: waarom ouders massaal steun zoeken op Instagram, TikTok en Facebook
Niet de enige
Die behoefte aan herkenning was precies wat Maaike zag toen ze als doula met zwangere solomoeders werkte. In reguliere zwangerschapscursussen zaten zij vaak tussen stellen. Daarom richtte ze 2 Handen op 1 Buik op, een community voor solomoeders met onder meer zwangerschapscursussen en Solo Mama Cafés. ‘Als deze vrouwen met elkaar een zwangerschapscursus volgen, dan hoeven ze helemaal niks uit te leggen over hun situatie als alleenstaande vrouw’, vertelt ze.
Na zo’n cursus blijven veel vrouwen met contact houden via WhatsApp-groepen en ontstaan er vriendschappen. Volgens Maaike is vooral die herkenning belangrijk. ‘Het feit dat je dan het gevoel hebt dat je niet de enige bent. Dat maakt het veel beter te dragen.’
Demi merkte dat zelf. Via Instagram kwam ze in contact met nog meer solomoeders. Niet iedereen spreekt ze dagelijks, maar als ze een vraag deelt over bijvoorbeeld een donor, slapen of de kosten van een behandeling, zijn er altijd vrouwen die precies begrijpen waar ze tegenaan loopt.
Lees ook: Dit kun je doen als het ouderschap eenzaam voelt
Op elkaar terugvallen
Yvonne was 38 jaar toen haar relatie eindigde en haar kinderwens onder tijdsdruk kwam te staan. Wachten vond ze geen optie. ‘Wat begon als een plan B, werd razendsnel mijn plan A.’ Tijdens haar zwangerschap kwam ze in contact met andere solomoeders en ontmoette ze Linda.
Ze waren ongeveer even ver in hun zwangerschap en bleken veel aan elkaar te hebben. Zo waren ze beiden zwanger geworden via een donor+-constructie: een bekende donor heeft een actieve, betrokken rol in het leven van het kind.
Na de geboorte bleven Yvonne en Linda elkaar opzoeken. Als hun kinderen bij hun vaders waren, spraken de vrouwen af voor thee of een glas wijn. Ze praatten over borstvoeding, slapen, opvang, daten en de praktische organisatie van hun leven. Maar minstens zo belangrijk: ze konden samen trotse momenten delen over hun kinderen.
Uiteindelijk werden de kinderen zelf onderdeel van de vriendschap. Ze zagen elkaar zo vaak dat er een hechte band ontstond en de twee moeders gingen samen met hun kinderen op vakantie.
Altijd iemand wakker
Ook nu gaat Yvonne met andere solomoeders op vakantie. ‘We koken samen, doen boodschappen en verdelen de zorg. De een kan dan even gaan sporten of mountainbiken terwijl de ander bij de kinderen blijft.’ Het is precies het soort netwerk dat ontstaat wanneer vrouwen elkaar niet alleen als lotgenoten zien, maar echt deel gaan uitmaken van elkaars dagelijks leven.
Maaike kent nog veel meer van zulke voorbeelden. Zo bracht een solomoeder eens moedermelk naar een andere moeder die zelf te weinig melk had. En in sommige appgroepen wordt midden in de nacht geappt. Een baby die niet wil slapen, een moeder die erdoorheen zit: er is altijd wel iemand wakker.
Geen vervanging van een partner
Toch doet Yvonne niet alsof een community een partner volledig kan vervangen. Juist omdat ze inmiddels al tien jaar solomoeder is, weet ze hoe belangrijk het netwerk is én waar de grens ligt. ‘Ik mis soms een sparringpartner die mijn kind net zo goed kent als ik.’
Een partner zou haar kind elke dag meemaken en een andere blik kunnen geven. Iemand die zegt: misschien reageer je nu te heftig. Of die begrijpt waarom haar zoon wel of niet lekker in zijn vel zit. Die kritische blik mist ze soms.
Lees ook: Eenoudergezin: ‘Niet slechter of beter, maar gewoon anders’
Niet altijd makkelijk
Ook praktisch kan het zwaar zijn. Als Yvonne ziek is en haar kind niet, moet het gewone leven doorgaan. School, eten, afspraken: er is geen tweede ouder die het even overneemt. ‘Als ik ziek ben en mijn kind niet, dan is dat echt niet grappig.’
En hulp vragen blijkt juist voor solomoeders niet altijd makkelijk. Ze zijn gewend om alles zelf te doen. ‘Dat is het nadeel van solomoeder zijn. We vragen niet snel om hulp.’ Daarom is die community zo waardevol. Niet omdat de vrouwen elkaars partner worden, maar omdat ze op momenten waarop het zwaar is wél iemand hebben die begrijpt waarom het zwaar is.
Lees ook: Sabine (36): ‘Had ik in de babytijd maar vaker hulp gevraagd aan de mensen om me heen’
Onvoorwaardelijke steun
Demi en Silke willen binnenkort ook samen met hun kinderen op pad. Eerder gingen ze al samen naar Texel, toen hun kinderen er nog niet waren. Nu groeien hun dochters samen op en weten de moeders dat ze elkaar kunnen bellen als het nodig is.
Demi mist soms het delen van het ouderschap met een tweede ouder. Maar ze voelt zich niet alleen. Yvonne evenmin. Haar netwerk heeft haar solomoederschap niet veranderd. Ze blijft degene die uiteindelijk de beslissingen neemt en de verantwoordelijkheid draagt. Maar om haar heen staat inmiddels een dorp.
En misschien is dat precies wat deze vrouwen elkaar geven: niet een vervanging voor een partner, maar iets wat minstens zo belangrijk is wanneer je alleen aan het ouderschap begint. Een plek waar iemand zegt: ik weet precies hoe dit voelt.
