Martines bevallingsverhaal: ‘Zelfs de hoogste dosis oxytocine bracht mijn bevalling niet op gang’

‘Een maand nadat ik mijn baan in loondienst opzegde en als zzp’er begon, had ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Ondanks dat we daarnaast ook nog een verhuizing en verbouwing op de planning hadden staan, waren mijn vriend en ik door het dolle heen.

Ik had weinig last van zwangerschapskwalen en genoot volop van mijn mooie, ronde buik, waardoor ik het over het algemeen allemaal goed te doen vond. Alleen toen ik aan het einde van mijn zwangerschap nog tussen de verhuisdozen zat, zakte de moed me weleens in de schoenen. Gelukkig kon ik dat uiteindelijk loslaten en liet onze zoon nog even op zich wachten.

Potdicht en ruim overtijd

Toen ik al bijna twee weken overtijd was en mijn lichaam nog steeds geen enkel teken van een naderende bevalling liet zien, begon het wachten lang te duren. Daarom besloten de artsen om de volgende dag een ballon te plaatsen. Dat resulteerde in niets, waardoor ik medicatie kreeg om de baarmoedermond rijp te maken. Dat zorgde weliswaar voor 1 centimeter ontsluiting, maar verder dan dat kwam het niet. Ik wilde niets liever dan een natuurlijke bevalling, waardoor we het met medicatie nog een kans gaven. Toen ook dat niet hielp, kreeg ik een tweede ballon. Daarnaast besloot ik regelmatig te gaan wandelen in de hoop dat ook dat zou helpen. Dat bleek in combinatie met de tweede ballon wél een succes.

De volgende dag had ik anderhalve centimeter extra ontsluiting. Anderhalf uur na de controle, waarin ik aangaf de ballon te willen laten verwijderen, braken ook mijn vliezen. Hoewel ik blij was dat dat gebeurde, zag ik meteen dat het vruchtwater meconiumhoudend was, waardoor de schrik toesloeg. Dit betekende immers niet alleen dat mijn zoon in het vruchtwater had gepoept, maar ook dat de rest van de bevalling nu al helemáál niet te lang meer op zich moest laten wachten. Ook was in bad bevallen geen optie meer, terwijl ik dat wel graag wilde.

Lees ook: Wat betekent meconiumhoudend vruchtwater?

Heft in eigen handen

Vanaf 8.00 uur ’s ochtends lag ik in het ziekenhuis en kreeg ik oxytocine via het infuus toegediend. De tijd tikte door en ik sliep, las een boek en puzzelde net zo lang tot er negen uur later, nadat het infuus elke anderhalf uur was opgehoogd, nog niets was veranderd. Daarna werd het infuus iedere drie kwartier verder opgehoogd, tot de hoogst toegestane dosis. Maar ook toen veranderde er nog niets. Daarom besloot ik dat ik voor de veiligheid van mijn zoon en voor die van mezelf een keizersnede wilde.

Alle scenario’s waren inmiddels de revue gepasseerd, waardoor dit scenario, ondanks mijn sterke wens voor een vaginale bevalling, opeens niet zo erg meer leek. Mijn partner mocht mee naar de operatiekamer, maar mijn moeder – die mijn steun en toeverlaat is – niet. We gaven elkaar een dikke knuffel, lieten de nodige tranen vloeien en zeiden elkaar gedag. Met mijn partner naast me en mijn moeder in gedachten, werd ik naar de operatiekamer gebracht.

Lees ook: Zo werken weeënopwekkers

Hét verhaal van de afdeling

Aangekomen in de operatiekamer wist ik niet wat me overkwam. De operatiekamer leek wel een balzaal, zo groot was de ruimte. Er waren bovendien zo veel mensen dat ik me erover verbaasde dat zij allemaal waren opgetrommeld om onze zoon ter wereld te brengen. Toen ze me van het ziekenhuisbed naar de operatietafel verplaatsten, werd er een tussenschot geplaatst en kreeg ik een ruggenprik. Ik ben absoluut geen fan van naalden, maar merkte er gelukkig niets van. Om mezelf af te leiden van de geluiden van het operatiegereedschap en het getrek aan mijn lichaam, vroeg ik de artsen of ze me wilden vertellen over hun hobby's. Nog geen vijf minuten later hoorde ik opeens het gehuil van onze zoon, die er na al dat wachten eindelijk was. Hij was kerngezond en had het zichtbaar goed gehad in mijn buik. Sterker nog: toen mijn partner zijn navelstreng doorknipte, vertelde de verpleegkundige dat ze nog niet eerder zo’n dikke navelstreng had gezien. Ze heeft er zelfs foto’s van gemaakt en ik was tijdens mijn opname het verhaal van de afdeling.

Lees ook: Zo voelt een ruggenprik volgens 23 moeders

Eind goed, al goed

Terwijl de artsen mijn buik weer dichtmaakten, lag mijn zoon op mijn borst en kon alles me gestolen worden. Na twee uur op de uitslaapkamer en twee dagen op de kraamafdeling mochten we als compleet gezin naar huis. Dat vond ik best overweldigend, maar het gaf me bovenal een fantastisch gevoel. Thuis was de zorg even goed geregeld als in het ziekenhuis, waarvoor ik eeuwig dankbaar ben.

Zowel op mijn bevalling zelf als op de tijd daarna kijk ik positief terug, ook al had ik in eerste instantie mijn zinnen gezet op een vaginale bevalling. Dat dat uiteindelijk niet is doorgegaan, bleek tijdens de keizersnede maar goed ook. Onze zoon lag in een sterrenkijkershouding, waardoor een vaginale bevalling anders waarschijnlijk alsnog op een keizersnede was uitgelopen. Zo zie je maar dat het niet altijd hoeft te lopen zoals je vooraf in gedachten had. Ook als het anders gaat, komt het vaak wel goed.’