Rachel ontdekte op 9 februari dit jaar dat ze zwanger was. Ze had een vroege test gedaan, omdat ze niet kon wachten. De zwangerschap verliep aanvankelijk goed. Rachel was, net als tijdens haar eerste zwangerschap, behoorlijk misselijk, maar de echo’s waren goed. Tot de twintigwekenecho. Daar kon de echoscopist het hartje niet volledig bekijken omdat Tobi niet goed lag. Ook een tweede poging lukte niet. Daarom werd Rachel doorgestuurd naar het ziekenhuis. Daar veranderde alles.
Ernstige hartafwijkingen
Tijdens de uitgebreide echo in het ziekenhuis werd het in de kamer steeds stiller. ‘Er werden meerdere specialisten bijgehaald en ineens stonden er vier man in mijn kamer. Toen dacht ik: dit is serious business nu.’ Uiteindelijk kregen Rachel en haar man te horen dat de artsen meerdere ernstige hartafwijkingen hadden gezien. ‘Op dat moment stortte onze wereld in. We beseften meteen: dit is klaar. Dit kindje gaan we nooit ontmoeten.’
Ze besloten de zwangerschap af te breken. Een gesprek met een kindercardioloog bevestigde later dat de vooruitzichten voor Tobi zeer slecht waren. ‘Tobi was zo ontzettend gewenst. We wilden hem het liefst bij ons houden, maar realistisch gezien was dat gewoon niet mogelijk.’
De week daarna kregen ze medicatie mee om de bevalling op te wekken. Juist het innemen van die medicatie vond Rachel ontzettend zwaar. ‘Je zit thuis op de bank en je moet het zelf doen. Er is niemand die die pil aan je geeft. Op dat moment neem je heel bewust de eerste stap in het afbreken van je zwangerschap. Dat is het moeilijkste wat ik ooit gedaan heb.’
Lees ook: zwangerschap afbreken, dit houdt het in
Trots
Op 19 juni werd Rachel ingeleid. Ze moest bevallen van haar zoon. Dat had ze nog nooit eerder meegemaakt, omdat haar eerste kind via een geplande keizersnede was geboren.
De bevalling was lichamelijk zwaar. Vooral de laatste uren kreeg Rachel een heftige weeënstorm. Toch was het moment waarop Tobi werd geboren anders dan ze had verwacht. ‘Ik had verwacht dat dat het moment zou zijn dat ik compleet zou breken. Want dan is het zo definitief. Maar dat gebeurde niet.’ In plaats daarvan voelde Rachel trots en opluchting. Tobi werd in de vruchtzak geboren. Daarna was er alle tijd om afscheid te nemen. ‘Ik was zo trots. Er was zoveel rust. Tobi was al overleden tijdens de bevalling, dus haast was er niet.’
Lees ook: Jeske (26) brak haar zwangerschap af na een slechte 20-wekenecho: ‘Het voelde egoïstisch om Theo te houden’
Wat is hij mooi
Toen Rachel haar zoon voor het eerst vasthield, was haar gevoel duidelijk. ‘Ik dacht meteen: wauw, wat is hij mooi. Het is mijn kind en hij is bijzonder. En nee, hij ademt niet en hij is veel te klein, maar ik heb hem wel gemaakt. Hij is echt onderdeel van mij.’
Het eerste wat de verpleegkundige en verloskundige zeiden toen Tobi was geboren, raakte haar diep. ‘Ze zeiden: “Gefeliciteerd met Tobi.” Dat raakt me enorm. Daarna condoleerden ze me.’ Voor Rachel kwam daar alles samen: het verlies van haar zoon én het feit dat ze zojuist opnieuw moeder was geworden. ‘Ik had die felicitaties van iedereen wel willen krijgen, maar die bleven helaas uit.’
Lees ook: Rowan (35) verloor haar zoon tijdens de zwangerschap: ‘Ook al kan ik hem niet opvoeden, hij maakte mij moeder’
Herstel
‘Na die bevalling voelde ik me ook echt zo. Ik dacht: ik heb gewoon nog een kindje gekregen.’ Tegelijkertijd kwam ze thuis zonder baby. Haar lichaam moest ondertussen wel herstellen van de bevalling. Ze had stuwing, bloedverlies en nachtelijk zweten. ‘Je krijgt gewoon het hele rataplan dat je normaal na een bevalling doorloopt. Alleen heb je geen levende baby in je armen.’
Kraamhulp had ze kunnen krijgen, maar daar koos Rachel uiteindelijk niet voor. Haar man was thuis en zorgde voor hun tweejarige dochter. Zelf merkte ze dat ze snel weer dingen ging doen. ‘Je hebt niks om handen. Dus je blijft niet op de bank zitten.’ Pas later merkte ze hoeveel impact dat had.
Lees ook: de watermethode: een liefdevol afscheid na een miskraam
Erkenning
Een van de moeilijkste dingen vindt Rachel de reactie van de buitenwereld. Mensen condoleren haar of wensen haar sterkte, maar vragen vaak niet naar Tobi. ‘Met gecondoleerd denk ik: oké, je hebt het echt nog over de persoon die is overleden, over ons kind. Maar vaak wensen ze me alleen sterkte. Dan is het alleen op mij gericht en niet op hem.’ Wat Rachel mist, is erkenning dat ze een kind heeft gekregen. ‘Dat ik een kind heb en dat hij heeft bestaan.’
Ze zou daarom graag willen dat mensen vragen stellen. ‘Hoe was het om hem te zien? Hoe was mijn bevalling? Hoe heb ik het ervaren? Het is zo fijn om mijn verhaal te kunnen delen.’ Ook foto’s van Tobi laten zien, vindt ze fijn. ‘Als je denkt: ik zou hem wel graag willen zien, vraag het. Want je kan me niet trotser maken dan dat ik mijn kind kan laten zien.’
Dat geldt ook voor zijn naam. Haar familie en een aantal vrienden blijven Tobi noemen bij naam. ‘Laatst zei mijn tweejarige dochter zomaar: “Tobi ging vandaag ook een ijsje eten.” Dat is zo lief en zo fijn dat zijn naam genoemd wordt.’
Lees ook: Eline (33) over haar dochter en haar overleden zoon: ‘Zijn foto gaat overal mee in haar poppenwagentje’
Onzichtbare druk
In de eerste weken na de bevalling kreeg Rachel veel bloemen en kaartjes. Daardoor voelde ze zich gezien. Maar na verloop van tijd werd de aandacht minder. ‘Het voelt als een soort onzichtbare druk om weer gewoon mee te doen in het dagelijks leven.’
Juist daarom vindt ze het fijn als mensen ook weken of maanden later nog een bericht sturen. ‘Zet het desnoods in je agenda. Voor over een paar weken. Om een berichtje te sturen. Het is zo fijn als er ook op een ander moment aan je gedacht wordt.’ Haar grootste angst vooraf was dat Tobi vergeten zou worden. Die angst is er nog steeds. ‘Ik denk ook dat het heel fijn is dat mensen ernaar blijven vragen. Ook in de toekomst.’
Voor Rachel bestaat het verdriet daarom naast iets anders: liefde, trots en moederschap. De geboorte van Tobi was tegelijkertijd het moment waarop ze afscheid van hem moest nemen én het moment waarop ze moeder van hem werd. ‘Ik wil gecondoleerd én gefeliciteerd worden.’
