Marilyn bevallingsverhaal: ‘Het ging zo snel. We haalden het ziekenhuis nog nét op tijd’

Mijn man en ik waren pas een half jaar samen toen we onze gedeelde kinderwens naar elkaar uitspraken. We besloten ervoor te gaan. De allereerste zwangerschapstest die ik deed, was meteen positief.

Omdat het zo snel raak was, deed ik voor de zekerheid nog twee testen. Toen ook die positief bleken, waren we dolgelukkig en intens dankbaar. Ik vond het fantastisch om zwanger te zijn. Iedere dag verwonderde ik me opnieuw over het feit dat er een kleintje in mijn buik groeide.

Bevalplan in de maak

Halverwege de zwangerschap maakte ik een bevalplan. Ik wist heel goed wat ik wilde en vond het een fijn idee als anderen daar ook van op de hoogte waren. Ook volgden we een cursus hypnobirthing, die me hielp om met vertrouwen op mijn eigen lichaam de bevalling in te gaan. Ik geloof er sterk in dat het vrouwenlichaam van nature weet hoe het moet bevallen. Dankzij de cursus leerde ik mijn lichaam daarbij te ondersteunen.

Mijn droom was om in het ziekenhuis in bad of op de baarkruk te bevallen, zodat ik gebruik kon maken van de zwaartekracht. Maar ik wist natuurlijk dat een bevalling zomaar anders kan lopen dan je vooraf bedenkt.

Lees ook: Zo leg je jouw geboortewensen vast (stappenplan & voorbeelden)

Plan overboord

We hadden net bij mijn schoonouders gegeten toen mijn vliezen braken. Ik was net de kinderwagen aan het monteren die we bij mijn schoonouders hadden opgehaald. Maar ineens voelde ik het vruchtwater langs mijn benen lopen. Mijn man was direct dolenthousiast dat de bevalling was begonnen. Zelf dacht ik dat het lang kon duren, dus stelde ik voor om naar bed te gaan.

Dat plan kon meteen overboord. Ik lag nog geen halfuur in bed toen ik de eerste wee voelde en wist: oké, het is dus echt zover. Vrijwel meteen volgden de weeën elkaar in snel tempo op. Ik belde de verloskundige en toevallig was zij op dat moment in het ziekenhuis waar ik wilde bevallen. Ik mocht meteen komen, dus we pakten de vluchttas en stapten de auto in.

Lees ook: Dit moet er in de vluchttas voor je bevalling

Dit gaat heel snel

Dankzij de hypnobirthing-cursus lukte het me onderweg goed om de aandacht bij mezelf te houden. Ik concentreerde me niet op de weg of op hoe lang het nog zou duren, maar puur op de technieken die ik had geleerd. Hoe dichter we bij het ziekenhuis kwamen, hoe meer ik het gevoel kreeg dat het heel snel ging. Ik voelde een enorme druk in mijn onderbuik en dacht dat onze dochter al bijna geboren zou worden. En dat gevoel klopte.

We haalden het ziekenhuis gelukkig net op tijd. In het ziekenhuis controleerde de verloskundige meteen mijn ontsluiting. Acht centimeter, zei ze. Achteraf bleek dat ik toen eigenlijk al op volledige ontsluiting zat. Ze wilde me de tijd geven om even te landen en rustig het bad in te gaan, en dat deed ik. Ondertussen maakte mijn man de kamer knus en huiselijk door rood licht aan te doen en klassieke muziek op te zetten. Ontzettend fijn, want daardoor voelde ik de veiligheid van het ziekenhuis gecombineerd met de vertrouwde sfeer van thuis.

Lees ook: Hoe gaat het meten van ontsluiting?

Van bad naar bed

Eenmaal in het warme water kwamen de persweeën op gang. Ik vond het zwaar, maar het water gaf me een fijn gevoel en hielp de scherpe randjes van de pijn te verzachten. Toch wilde ik, tot mijn eigen verbazing, uiteindelijk liever op bed liggen, omdat dat simpelweg beter voelde.

In mijn hoofd herhaalde ik continu mijn affirmaties. Zo bleef ik mezelf bijvoorbeeld voorhouden dat ik een roos was die langzaam openging; die gedachte gaf me vertrouwen. Daarnaast hield ik me vast aan de geruststellende woorden van mijn man en de verloskundige. Ook zij hebben me er echt doorheen gesleept.

Enorme oerkracht

Toen ik mocht persen, kwam er een enorme oerkracht in me naar boven. Ik gaf alles wat ik in me had. Na een paar keer flink persen lag onze dochter op mijn borst. Precies vijf uur nadat mijn vliezen waren gebroken. Ik was zo opgelucht, trots en dankbaar.

Het was een heerlijk gevoel dat onze dochter eindelijk in ons midden was. Ze was gezond en ik voelde me gelukkig ook goed. Mijn bevalling was een ervaring die ik iedereen toewens. Je kunt het nergens mee vergelijken, maar misschien maakt dat het ook wel zo bijzonder.